Πληθαίνουν τα άρθρα, από αριστερούς αρθρογράφους, που καλούν την Ουκρανία και τον Ζελένσκι να υπακούσει στα κελεύσματα της λογικής και του ρεαλισμού και να συναινέσει άμεσα στην εκχώρηση μέρους των εδαφών του, για να μη τα χάσει όλα. Δεν διαφωνώ με το σκεπτικό τους, όσο και να σας φανεί αυτό παράξενο. Όντως έτσι είναι το πιο πιθανό να γίνει. Αλλά εδώ συγχέεται η πιθανή λύση με τη δίκαιη λύση. Η συμφωνία Πούτιν- Τραμπ είναι η πλέον πιθανή λύση, καθόλου όμως δεν είναι και δίκαιη. Η σχολή του αριστερού ρεαλισμού αδιαφορεί για τον διαχωρισμό μεταξύ δίκαιου και άδικου πολέμου; Αυτό δεν μπορεί να γίνεται από αριστερούς.
Ακούω την ένσταση. Εκ πρώτης όψεως αυτό που προτείνει ο αριστερός ρεαλισμός δεν είναι ό,τι κελεύει και ο Διαφωτισμός για το Κοινωνικό Συμβόλαιο; Τα άτομα παραχωρούν μέρος των δικαιωμάτων τους για να διατηρήσουν τον πυρήνα τους. Κι όμως στην περίπτωση των εθνών και των κρατών, τα πράγματα δεν είναι ίδια με τις περιπτώσεις των ατόμων.
Εδώ εξάλλου και είναι η διαφορά με τη νεοφιλελεύθερη άποψη που θέλει να μην υπάρχουν κοινωνίες αλλά μόνο άτομα. Πότε λοιπόν είναι νόμιμος ο πόλεμος ενός κράτους; Όχι μόνον όταν δέχεται επίθεση από ξένους, αλλά και όταν συνάμα το ίδιο υπερασπίζεται τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Και εδώ ίσως υπήρχαν προβλήματα με τους ρωσόφωνους στην Ουκρανία, όπως και στην Κύπρο με τους Τουρκοκύπριους, που έδωσαν στους Τούρκους και στον Πούτιν τη δικαιολογία για την εισβολή τους.
Από την άλλη οι πολίτες ενός αντιδημοκρατικού κράτους δεν υποχρεούνται να το υπερασπίσουν, αν και δικαιούνται, αν θέλουν να το υπερασπίσουν. Αυτό για τους Ισραηλινούς. Η διεθνής κοινότητα με τη σειρά της έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να βοηθά τους λαούς των μη δημοκρατικών χωρών μόνο και εφόσον η ίδια τηρεί, όχι μόνο τους τυπικούς κανόνες της διεθνούς νομιμότητας και τις αρχές του ΟΗΕ, αλλά και τις αρχές της προάσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και δεν χρησιμοποιεί δυσανάλογα μέσα για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ανθρώπων που ζουν σε μη δημοκρατικά καθεστώτα. Αυτό αφορά τις περιπτώσεις της Γιουγκοσλαβίας παλαιότερα και της πτώσης του Καντάφι και του Άσαντ.
Είδατε, λέει η σχολή του αριστερού ρεαλισμού, έπεσαν ο Καντάφι και ο Άσαντ και τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα. Η σχολή του αριστερού ρεαλισμού δεν είναι ούτε με το κρύο ούτε με το ζεστό νερό. Είναι με το χλιαρό. Οι οπαδοί του «χλιαρού νερού» έλεγαν τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης, είδατε που φτάσαμε στην «τρομοκρατία» με αυτήν την καταραμένη επανάσταση; Καλύτερα να είχαμε ζητήσει την παραμονή της βασιλείας με λίγες παραπάνω ελευθερίες.
Πού θα ήταν ο κόσμος μας σήμερα, αν είχαν εισακουστεί τέτοιες φωνές; Έτσι και με τους Καντάφι και Σαντάμ, ήρθαν χειρότεροι, αλλά αυτοί δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Εκτός πλέον και αν οι αριστεροί ρεαλιστές πιστεύουν στο τέλος της ιστορίας. Και αυτό το τέλος της ιστορίας είναι αυτό που προτείνουν για την Ουκρανία.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Τα Νέα")
