Δυο χρόνια μετά από την τραγική νύχτα της 28ης Φλεβάρη, η λαϊκή πλειοψηφία αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να δράσει, να ακουστεί, όχι με δάκρυα και μνημόσυνα αλλά με στεντόρια την φωνή της να απαιτήσει δικαιοσύνη και αλήθεια, να αποδοθούν επιτέλους συγκεκριμένες ευθύνες, να ανευρευθεί το κάθε ουσιαστικό αίτιο που προκάλεσε τον θάνατο 57 ανθρώπων, κάθαρση με άλλα λόγια.
Η κυβέρνηση δεν υπολόγιζε την κοινωνική αντιπολίτευση. Την μείωνε, την ισοπέδωνε πίσω από τις κραυγές των διατεταγμένων προπαγανδιστών της. Η οίηση της εξουσία, η ψευδεπίγραφη αίσθηση παντοδυναμίας που την διακατέχει από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τον Ιούλιο του 2019, έκρυψε την οργή που φουντώνει στην κοινωνία. Γι’ αυτό και η πρώτη αντίδρασή της ήταν να βγάλει τους υπουργούς του ΛΑΟΣ και την «φρουρά» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημιουργώντας αρχικά αρνητικό θόρυβο για την απεργία της ΑΔΕΔΥ. Η διασπορά φόβου είχε τις αντίθετες συνέπειες τελικά. Το «ως εδώ» που πρωτοακούστηκε τον Γενάρη, έγινε ένα ορμητικό ποτάμι που παρόμοιό του δεν έχουμε ξαναζήσει, τουλάχιστον από το 1990 και μετά, σε όλη την Ελλάδα, σε κάθε γωνιά που υπάρχουν Έλληνες στην οικουμένη, μέχρι την Ιαπωνία και την Φινλαδία. Το δεύτερο κύμα επικοινωνιακής διαχείρισης από την κυβέρνηση, ήταν να μεταφράσει την απεργία σε ένα μοιρολατρικό μνημόσυνο για τις χρόνιες παθογένειες της «Ψωροκώσταινας». Ούτε αυτό πέτυχε: Κανένας δεν χάνει τον τζίρο και το μερομακάματό του για να μεμψιμοιρήσει στο Σύνταγμα και την πλατεία Αριστοτέλους, όχι τουλάχιστον το πάνω από ένα εκατομμύριο που βγήκε σήμερα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Η κύρια ήττα της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη έγκειται στο γεγονός ότι καταρρέει το αφήγημα πάνω στο οποίο στήριξε την ιδεολογική και οικονομική ηγεμονία της. Το έγκλημα των Τεμπών, που συνέβη τέσσερα (4) ολόκληρα χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από την ΝΔ, και την συγκρότηση του επιτελικού Κράτους, αποκάλυψε με τον πλέον τραγικό τρόπο ότι αυτό δεν ήταν παρά ένας μηχανισμός πλουτισμού της «Μαξίμου ΑΕ», ένας μηχανισμός ελέγχου και ακροάσεων υπουργών, δημοσιογράφων και αντιπολιτευμένων. Δεν επεδίωξε ποτέ την αλλαγή κουλτούρας και λειτουργίας του Κράτους και επίλυσης των παθογενειών του. Το επιτελικό κράτος έδειξε την γύμνια του σε όλο του το μεγαλείο, λεπτό προς λεπτό, πριν, κατά την διάρκεια και μετά το έγκλημα των Τεμπών.
Η διαρκής και οργανωμένη απαξίωση κάθε δημόσιου αγαθού, κάθε κοινωνικής μέριμνας και υπηρεσίας κοινής ωφέλειας, η απέχθεια προς την πλειοψηφία των δημόσιων λειτουργών, στάθηκε τελικά μοιραία για 57 ψυχές που βρήκαν φρικτό θάνατο, επιστρέφοντας από την ξεκούραση της αργίας με το πιο προσβάσιμο στα λαϊκά στρώματα μέσο, το τρένο.
Το πόρισμα των εμπειρογνωμόνων ήταν σαφές: η οικονομική εξαθλίωση του σιδηροδρομικού δικτύου, η εργασιακή εξουθένωση και η απουσία των απαραίτητων ανθρώπινων και υλικών πόρων συνοψίζουν μερικά από τα πιο σημαντικά αίτια της τραγωδίας. Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός έσπευσε να αποδώσει τα αίτια, σε ανθρώπινο λάθος ενός «κακού δημόσιου υπαλλήλου» δεν ήταν τυχαίο.
Αντίθετα, ήταν η εσκεμμένη και καλά μελετημένη επικοινωνιακή πολιτική, με στόχο την ανάδειξη του κοινωνικού αυτοματισμού που είναι οικείος στον πρώην υπουργό της αποψίλωσης του ελληνικού δημοσίου. Ποια ευθύνη ανέλαβε για την άγνοια και τα ψεύδη από το βήμα της Βουλής ο αρμόδιος Υπουργός, που μια βδομάδα πριν απαξίωνε τις ερωτήσεις της αντιπολίτευσης και διαβεβαιώνε για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων; Πως ανέχθηκε η Δημοκρατία μας να μην έχει λογοδοτήσει ακόμα ο κ. Καραμανλής;
Το δεύτερο μοιραίο λάθος της κυβέρνησης είναι η αλαζονεία της προς τον λαό, η αλαζονεία ενός καθεστώτος που έπεισε τον εαυτό του ότι θα διαρκέσει για πάντα. Η κυβέρνηση της Δεξιάς πίστεψε ότι η πληγή της βίαιης απώλειας 57 νέων ανθρώπων θα κλείσει γρήγορα χωρίς απαίτηση για Δικαιοσύνη, ακόμα και όταν τα στοιχεία για την συγκάλυψη των συγκεκριμένων αιτιών του δυστυχήματος, ήταν φανερά σε όλους ανεξάρτητα της νομικής ή μη κατάρτισης. Βουλευτές και υπουργοί δεν ντράπηκαν να απαξιώσουν την ίδια την τραγωδία, πολύ πριν βάλουν στο στόχαστρο τους συγγενείς των νεκρών. Ποιος ευθύνεται για την αποϊεροποίηση του χώρου; Ποιος ευθύνεται για την καταστροφή του βιολογικού υλικού τόσο σύντομα; Ποιος ευθύνεται για την έλλειψη του βιντεοηχητικού υλικού; Ακόμα και μετά το ατύχημα το επιτελικό κράτος της Μαξίμου ΑΕ κατέρρεε, συμπαρασύροντας μαζί του κάθε αποδεικτικό στοιχείο που θα αποκάλυπτε ποιο ήταν το παράνομο φορτίο και σε ποιον άνηκε.
Η γενική απεργία της 28ης Φλεβάρη μας υπερέβη ήδη, είναι μια στιγμή που θα διαρκέσει πολύ. Αν η χρεοκοπία του 2010 μας έφερε αντιμέτωπους με την σκληρή πραγματικότητα των ισολογισμών, η λαϊκή πλειοψηφία στον δρόμο το 2025, μας καλεί να απαντήσουμε άμεσα στην ανάγκη για την προοδευτική αλλαγή στο κράτος, τους θεσμούς μας, στον κοινωνικό δεσμό που επιθυμεί να ξαναϊδρυθεί.
Το προοδευτικό μέτωπο εντός Βουλής φάνηκε να μην ανταποκρίνεται στις περιστάσεις, καθώς δεν κατάφερε να φέρει την Κυβέρνηση να λογοδοτήσει εντός Βουλής, καταθέτοντας πρόταση μομφής την ημέρα της γενικής απεργίας.
Ας ελπίσουμε ότι αυτό το λάθος θα είναι και το τελευταίο. Ας μην δώσουμε άλλο χρόνο σε μια κυβέρνηση που απώλεσε την κοινωνική νομιμοποίησή της.
(Η Μαριζέτα Αντωνοπούλου είναι Πανεπιστημιακός, ΕΚΠΑ, Υποψήφια Ευρωβουλευτής ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ)
