Για την Αρετή από την Αμφιλοχία δεν ταράχτηκε η κυβέρνηση γιατί είχαν όλα ειπωθεί νωρίτερα: Είχαν ανακοινωθεί safe houses για την προσωρινή διαμονή των θυμάτων έμφυλης βίας, είχε δοθεί έμφαση στην επιμόρφωση των αστυνομικών ώστε να μην απαντούν ότι το περιπολικό δεν είναι ταξί όταν η απειλούμενη ζητά βοήθεια, είχε αποφασιστεί και διαφημιστεί η επέκταση του panic button και γενικώς είχε εκφραστεί στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο ισχυρή πολιτική βούληση για την εξάλειψη της ενδοοικογενειακής βίας και την προστασία των κακοποιημένων.
Μετά μάθαμε ότι ο δράστης της νέας γυναικοκτονίας είχε βίαιο παρελθόν, γνωστό στις αρχές, και μάλιστα είχε κατασχεθεί η καραμπίνα με την οποία σκότωσε την εν διαστάσει σύζυγό του για δεκαπέντε μέρες. Αλλά του δόθηκε πίσω επειδή στο μεταξύ δεν έγινε άλλη καταγγελία σε βάρος του, παρόλο που την έσερνε από τα μαλλιά και την χτυπούσε στην παραλία όπως έγινε γνωστό εκ των υστέρων, δηλαδή μετά τη δολοφονία της.
Οι γείτονες δεν έπεσαν από τα σύννεφα. Ήξεραν και το δήλωσαν ότι τη ζήλευε τρομερά και την ξυλοκοπούσε τακτικά, ενώ μόνο το τελευταίο τρίμηνο είχαν γίνει δύο καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία σε βάρος του δολοφόνου. Αλλά, τελικά, τα κατάφερε, τη σκότωσε και σκοτώθηκε, αφού πρώτα κράτησε όμηρο τη 13χρονη κόρη του την οποία χρησιμοποίησε σαν δόλωμα για να τσιμπήσει και να επιστρέψει η μάνα της.
Θα μπορούσε να έχει σωθεί η Αρετή και να μη μείνουν ορφανά τα δύο παιδιά της με αυτόν τον φοβερό τρόπο; Προφανώς θα μπορούσε, αν δεν κυκλοφορούσε ελεύθερος ένας επιβεβαιωμένα επικίνδυνος άνθρωπος με δικαίωμα κατοχής κυνηγετικού όπλου. Με όρους κοινής λογικής δεν υπάρχει επαρκής εξήγηση για το πώς έχει δικαίωμα οπλοκατοχής ένας κακοποιητής γνωστός στο αστυνομικό τμήμα της πόλης του, για τον οποίο βόα ο τόπος ότι πίνει, βρίζει, απειλεί και δέρνει αρνούμενος στη μητέρα των παιδιών του το δικαίωμα να τον χωρίσει.
Εννοείται πως πολλοί λένε, ψιθυριστά συνήθως, ότι φταίει το θύμα, γιατί απέσυρε τη μήνυση εναντίον του, γιατί δεν άλλαξε τόπο διαμονής, γιατί δεν ζήτησε panic button, γιατί δεν έκανε τα πάντα για να προλάβει το κακό με άλλα λόγια. Αυτή είναι ηθική δολοφονία που συνήθως ακολουθεί τη γυναικοκτονία.
Θα μπορούσε να γλιτώσει η Αρετή; Το βέβαιο είναι ότι δεν είχε βοήθεια. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει διασύνδεση υπηρεσιών (αστυνομικών, κοινωνικών, αυτοδιοικητικών, υγειονομικών) ανά τομέα, με αποτέλεσμα η μια δομή να μην ξέρει τι συμβαίνει στην άλλη της ίδιας περιοχής, από τη στιγμή που δεν υπάρχει ευαισθητοποίηση και εγρήγορση σε επίπεδο κοινότητας, κάθε Αρετή δίνει τη μάχη μόνη και μπορεί να τη χάσει αν δεν έχει μαζί της την τύχη ή τον Θεό- σε ό,τι πιστεύεις.
(Η Αγγελική Σπανού είναι δημοσιογράφος -συγγραφέας)
