«Οι όποιοι παραλληλισμοί είναι άστοχοι, καθώς η Γαλλία έχει εκλογικό σύστημα δύο γύρων, ενώ από το αποτέλεσμα διαφάνηκε η διάθεση γενικότερης συνεργασίας απέναντι στη Λεπέν» ανέφεραν χθες μεταξύ άλλων οι κυβερνητικές πηγές για τη νίκη του Νέου Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία, μαρτυρώντας τουλάχιστον την αμηχανία της Νέας Δημοκρατίας για το αποτέλεσμα.
Παρατηρώντας δε την προσπάθεια φιλοκυβερνητικών μέσων ενημέρωσης και δημοσιολογούντων να κοντύνουν την επιτυχία της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων στη Γαλλία, καταλαβαίνουμε ότι μια αντίστοιχη εξέλιξη στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά επιθυμητή θα ήταν για τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της χώρας. Γιατί - ανησυχούν - αυτό που έγινε για να αποτραπεί η νίκη της Ακροδεξιάς στη Γαλλία, να μη γίνει για να αποτραπεί μια τρίτη τετραετία Μητσοτάκη στην Ελλάδα;
Το ακόμη χειρότερο γι’ αυτούς είναι ότι στη Γαλλία το Νέο Λαϊκό Μέτωπο πέτυχε αυτό τον πολιτικό άθλο σε λιγότερο από ένα μήνα, με μια συμφωνία κορυφής την οποία στη συνέχεια πήρε στην αγκαλιά του όλος ο προοδευτικός κόσμος της χώρας. Φανταστείτε λοιπόν πόσο φοβούνται μια συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα, η οποία θα έχει περισσότερο χρόνο για να χτιστεί στέρεα - και στην κορυφή και στη βάση - όχι απλά για να μη βγει ξανά η Νέα Δημοκρατία, αλλά για να πάει μπροστά η χώρα με ένα κυβερνητικό πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης και βιώσιμης ανάπτυξης.
Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η Νέα Δημοκρατία και το σύστημα που την στηρίζει θα προσπαθήσουν να υπονομεύσουν αυτή την προοπτική για να μη διαταραχθεί το σημερινό status quo. Δεν μπορούμε να αποκλείουμε ακόμη και μια επίσπευση των πολιτικών εξελίξεων από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, προκειμένου κάτι τέτοιο να μην προλάβει να συμβεί για να ανανεώσει τη θητεία του, ενδεχομένως σε μια συγκυβέρνηση με τη Λατινοπούλου ή τον Βελόπουλο.
Χωρίς να κινδυνολογούμε, αν ο συσχετισμός των πρόσφατων Ευρωεκλογών ήταν ή γίνει συσχετισμός εθνικών εκλογών, αυτή η προοπτική, δηλαδή η συγκυβέρνηση Δεξιάς – Ακροδεξιάς και στην Ελλάδα, δεν θα έμοιαζε τόσο μακρινή. Την ίδια ώρα, ο προοδευτικός χώρος βγήκε κατακερματισμένος με δύο μεσαία κόμματα, περίπου ισοδύναμα μεταξύ τους. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία δεν κατάφερε να ανακτήσει την κυβερνητική του προοπτική. Αντιθέτως, απομακρύνθηκε κι άλλο από αυτή. Το δε ΠΑΣΟΚ παρέμεινε στάσιμο και οδεύει σε εσωκομματικές εκλογές. Μεγάλο κομμάτι του προοδευτικού κόσμου οδηγήθηκε στην αποχή.
Συνεπώς, δεν πρέπει να μας παραξενεύει γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και των ψηφοφόρων των δύο κομμάτων, με ποσοστά του 70-80%, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας για έναν μεγάλο φορέα του προοδευτικού κόσμου. Διότι, πρώτον, τα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από την άδικη πολιτική της Νέας Δημοκρατίας αναζητούν προοδευτική διέξοδο. Διότι, δεύτερον, ακόμη και ψηφοφόροι της Δεξιάς αντιλαμβάνονται ότι η σημερινή ανισορροπία στο πολιτικό σύστημα δεν κάνει καλό στη λειτουργία της δημοκρατίας και πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Μπορεί η κυβέρνηση να επικαλείται το εκλογικό σύστημα της Γαλλίας για να ξορκίσει ένα “Ελληνικό Λαϊκό Μέτωπο”, γνωρίζει όμως πολύ καλά ότι και το εκλογικό σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής στην Ελλάδα είναι στην ουσία σύστημα για δύο παίκτες. Ο πρώτος τα παίρνει όλα. Γι’ αυτό ακριβώς η Γαλλία τρομάζει ήδη τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τα συμφέροντα που επωφελούνται από την πολιτική της κυβέρνησής του.
(Ο Στέργιος Καλπάκης είναι Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, Πρώην εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία)
