Το ΚΚΕ, πολύ έγκαιρα, έχει τοποθετηθεί σχετικά με τις εξελίξεις που πυροδότησε στον ΣΥΡΙΖΑ το κακό εκλογικό αποτέλεσμα και η εκλογή νέου προέδρου, μιλώντας για μια προδιαγεγραμμένη πορεία οργανωτικού και πολιτικού εκφυλισμού. Ξεκαθάρισε, επίσης, ότι πρόκειται για εκφυλισμό που αφορά στον ίδιο τον χαρακτήρα τέτοιων κομμάτων, που εμπορεύτηκαν ελπίδες και καπηλεύτηκαν λαϊκούς αγώνες για να καταλήξουν, στο όνομα του «ανθρώπινου καπιταλισμού», να εφαρμόζουν την πιο σκληρή αντιλαϊκή πολιτική. Επομένως δεν αφορά απλά κάποια πρόσωπα, αν και αναπόφευκτα εκφράζεται και σε αυτό το επίπεδο, με χαρακτηριστική την περίπτωση Κασσελάκη...
Αυτή η εκφυλιστική πορεία αποτυπώθηκε στην κωμικοτραγική εικόνα που παρακολουθήσαμε στις οθόνες μας τις προηγούμενες μέρες, κατά τις οποίες διεξήχθη το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ: Στις άδειες καρέκλες καθ' όλη τη διάρκεια των «εργασιών» (εκτός φυσικά από τις στιγμές που μιλούσε ο πρόεδρος), στα γιουχαρίσματα, στις σκηνοθετημένες διαδικασίες και τις «ψηφοφορίες» - μπάχαλο, στις μηχανορραφίες στελεχών, στις ατάκες απελπισμένων δύστυχων συνέδρων περί «κόλασης του Δάντη», «ενός ποδιού στον τάφο» κ.λπ.
Δεν είναι, όμως, μονάχα αυτά, και κάθε ανάλυση που μένει μόνο στα περί «τσίρκου», δεν είναι ικανή να αποτυπώσει την πολιτική ουσία και να αναδείξει ορισμένα σχετικά νέα χαρακτηριστικά που διαμορφώνονται πλέον σε αυτό το κόμμα. Τι άλλα είδαμε, λοιπόν; Είδαμε τον Στέφανο Κασσελάκη να κάνει εισόδους στην αίθουσα που παραπέμπουν περισσότερο σε υποψήφιο ηθοποιό για όσκαρ ερμηνείας παρά σε ομιλητή σε συνέδριο κόμματος. Τον είδαμε στη σκηνή να μιλά με χειλόφωνο, περπατώντας και απευθυνόμενος συχνά - πυκνά στο «κοινό του», θυμίζοντας τηλε-ευαγγελιστές των ΗΠΑ.
Τον είδαμε να προστάζει τον «όχλο» να σηκωθεί όρθιος (κάποιοι άλλοι στο παρελθόν είχαν χρησιμοποιήσει το γνωστό «εγέρθητω»...), για να «δει» αυτούς που κάθονται στις πρώτες σειρές και τολμούν να μην τον χειροκροτούν, ώστε να τους αντιμετωπίσει αναλόγως... Πρόκειται για αντιδραστικά χαρακτηριστικά, που σηματοδοτούν συνολικά την πορεία του αστικού πολιτικού συστήματος. Χαρακτηριστικά τα οποία έχουμε συνηθίσει να συναντούμε σε άλλες χώρες, στις ΗΠΑ, στη Λ. Αμερική, αλλά και σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης όπου κυριαρχεί ένα πλήρως «αρχηγοκεντρικό» μοντέλο από τα σοσιαλδημοκρατικά και φιλελεύθερα μέχρι τα ακροδεξιά κόμματα.
Αυτά, όμως, και όσα ακόμα θα δούμε στο μέλλον, είναι τα αποτελέσματα όσων ακούμε το τελευταίο διάστημα περί «αδιαμεσολάβητης σχέσης με τον λαό». Και αυτά με τη σειρά τους δεν έπεσαν από τον ουρανό. Ξεκίνησαν επί προεδρίας Αλ. Τσίπρα, όταν εισήχθησαν και στο συγκεκριμένο κόμμα αμερικανόφερτες διαδικασίες star system, που είχαν προηγουμένως εισαχθεί στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, όπως η εκλογή προέδρου «από τη βάση», δηλαδή από όποιον περαστικό έδινε δύο ευρώ για να γραφτεί μέλος επιτόπου. Ενός προέδρου, δηλαδή, που δεν θα λογοδοτεί στη συνέχεια σε κανένα αντιπροσωπευτικό όργανο. Τότε φτιάχτηκε και ο περιβόητος «i-syriza», δηλαδή το ηλεκτρονικό κόμμα των followers, στο όνομα πάντα του «εκσυγχρονισμού» και της «αντιστοίχησης με τις εξελίξεις στην αγορά εργασίας», με επίκληση και στα ωράρια - λάστιχο, για τα οποία και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συμβάλει.
Ενθερμοι υποστηρικτές σε όλα αυτά ήταν και όσα στελέχη εμφανίζονται να αντιπαλεύουν τις μεθοδεύσεις Κασσελάκη, όπως η Ο. Γεροβασίλη (το είπε και μόνη της άλλωστε στο συνέδριο...), ενώ παρόντα - και μάλιστα από πρωταγωνιστικές θέσεις - ήταν και τα στελέχη που αποτελούν σήμερα τη «Νέα Αριστερά». Μάλιστα, ορισμένοι κουνούσαν το δάχτυλο τότε στο ΚΚΕ για τις «απαρχαιωμένες», «κλειστές» εσωκομματικές διαδικασίες του. Το αν όλοι αυτοί μπορούσαν να φανταστούν ότι θα έρθει η στιγμή που σε αυτόν τον «i-syriza» θα αναρτώνται ερωτηματολόγια με το ερώτημα της κατάργησης του κόμματός τους, είναι κάτι που λίγη σημασία έχει και σίγουρα δεν αφορά εμάς.
Τα όσα παρακολουθούμε σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ (ή όπως ονομαστεί αυτό το κόμμα - υβρίδιο στο μέλλον...) είναι, πάνω απ' όλα, η τελική κατάληξη στην οποία οδηγεί η λογική της αναμονής ενός «Μεσσία», για να λύσει τα προβλήματα του λαού «από τα πάνω», και σε άμεση μιντιακή σχέση μαζί του, παραμένοντας βεβαίως ο λαός στον καναπέ ως θεατής. Γι' αυτό και ακούσαμε αρκετούς συνέδρους να εντοπίζουν τον «κοινωνικό αναβρασμό» στους αγώνες των αγροτών και των φοιτητών, παραδεχόμενοι παράλληλα ότι το κόμμα τους είναι ανύπαρκτο σε αυτούς τους αγώνες.
Κι αυτό τη στιγμή που περηφανεύονταν ότι έχουν πάνω από 135 χιλιάδες μέλη, τα οποία, όμως, δεν μπορούσαν να βρουν ούτε για να εκλέξουν αντιπροσώπους για το συνέδριο, και έτσι πρακτικά πήγαν όποιοι υπήρχαν... Την ίδια στιγμή, βέβαια, τα υπαρκτά τρολ του ΣΥΡΙΖΑ στο διαδίκτυο δεν χάνουν ευκαιρία να βρίζουν και να συκοφαντούν χυδαία αυτούς τους αγώνες, όπως έκαναν τη μέρα του συλλαλητηρίου των αγροτών στην Αθήνα, ή να τους υπονομεύουν επικαλούμενοι τη δήθεν «αναποτελεσματικότητά» τους και το... 41% της ΝΔ, όπως κάνει και η ίδια.
Καμία προσδοκία και αγωνία δεν πρέπει να υπάρχει σε εργαζόμενους, σε νέους ανθρώπους για την ανάκαμψη του συγκεκριμένου κόμματος και για την ανασύνθεση του χώρου της λεγόμενης «κεντροαριστεράς». Η ελπίδα βρίσκεται εκεί που «φουντώνει» η εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ.
Στα αγροτικά μπλόκα, στα φοιτητικά αμφιθέατρα, στους αγώνες των εργαζομένων σε πολλούς κλάδους, στη γενική απεργία αύριο. Βρίσκεται στο σύνθημα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», που θα ακουστεί και πάλι δυνατά σε όλη την Ελλάδα, στον έναν χρόνο από το έγκλημα στα Τέμπη. Εκεί καταθέτει το ΚΚΕ όλες του τις δυνάμεις, ακριβώς όπως είχε υποσχεθεί. Εκεί θα καταθέσει και τη δύναμη που θα του δώσει ο λαός στις ευρωεκλογές του Ιουνίου. Το κάλεσμά του για μαχητική, μαζική συμπόρευση βρίσκει ήδη απήχηση σε εργαζόμενους και εργαζόμενες, νέους και νέες, αγωνιστές και αγωνίστριες της ζωής.
(Ο Γιάννης Γκιόκας είναι μέλος της ΚΕ και υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ-Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ριζοσπάστης")
