Το περίσσιο χαμόγελο του Πρωθυπουργού σε συνδυασμό με το άνετο ¨στυλάκι¨ με το οποίο αντιμετώπιζε τις πολιτικές καταστάσεις, πλέον έχει εξαφανιστεί.
Ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει κουρασμένος και ανήμπορος, να διαχειριστεί τον όλεθρο και την καταστροφή που έφερε η φονική φωτιά στο Μάτι.
Ο ίδιος και η Κυβέρνησή του έχει υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά και η κάθε νέα ημέρα που καλείται ο ίδιος και οι ανίκανοι συνεργάτες του να διαχειριστούν, μοιάζει χειρότερη από την προηγουμένη.
Συνειδητοποιεί και ο ίδιος, ότι τα πάντα άλλαξαν και ο κόσμος πλέον δεν τον ακούει, δεν θέλει να τον ακούσει και το μόνο αίσθημα που προκαλεί, είναι εκείνο της οργής, μιας ατελείωτης οργής.
Ό,τι και αν επιχειρήσει να πράξει είτε σε πολιτικό είτε σε επικοινωνιακό επίπεδο, καίγεται και εξαϋλώνεται μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Ακριβώς με την ίδια ταχύτητα που κάηκαν τόσες αθώες ψυχούλες, περιμένοντας βοήθεια από την Ελληνική πολιτεία. Μια βοήθεια όμως που δεν έφτασε ποτέ.
Ένας ολόκληρος λαός είναι εξοργισμένος, λυπημένος, η θλίψη κυριαρχεί στη διάθεση όλων και αυτό ο Πρωθυπουργός το έχει αντιληφθεί.
Δεν τολμάει να έρθει σε επαφή με κανένα πολίτη και αυτό αποδεικνύεται από την επίσκεψη που πραγματοποίησε στο Μάτι. Μια επίσκεψη η οποία έγινε στα κλεφτά και σε ελεγχόμενα σημεία.
Η διαπίστωση για εκείνον είναι θλιβερή. Πλέον δεν είναι σε θέση να ηρεμήσει και να ελέγξει τις αντιδράσεις του κόσμου αλλά αντιθέτως, με τα διάφορα επικοινωνιακά τεχνάσματα που μετέρχεται, τους εξαγριώνει.
Η βίαιη απώλεια των συμπολιτών μας, οφειλόμενη αποκλειστικά στην λάθος διαχείριση των κρίσιμων αυτών καταστάσεων, οδήγησε στην τραγική συνειδητοποίηση, ότι οι κατέχοντες θέσεις ¨κλειδιά¨ είχαν ως αποκλειστικό κριτήριο επιλογής μόνο την κομματική επιλογή. Μια επιλογή, η οποία δεν ήταν αρκετή την δύσκολη ώρα όπου απαιτείτο σωστός συντονισμός και ορθή στρατηγική διαχείρισης.
Έφτασε το τέλος για τον Πρωθυπουργό και την πολιτική ομάδα του. Ένα τέλος ζοφερό και αντάξιο της σκοτεινής πραγματικότητας που δημιούργησε η εφιαλτική τραγωδία στο Μάτι.
Η πρωθυπουργική πορεία του Αλέξη Τσίπρα έφτασε στο τέλος της και όσο πιο σύντομα αντιληφθεί, το τί πρέπει να πράξει τόσο το καλύτερο για την χώρα, την οποία έχει τον χρόνο ακόμα να την σώσει και από άλλα δεινά. Απλώς, το μόνο χρήσιμο που μπορεί ακόμη να παράσχει, είναι η απουσία του από τον πρωθυπουργικό θώκο.
