Ειδικότερα, η κυρία Γιανναδάκη και ο κ. Τζαβέλλας, αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους, ότι «η πορεία της κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας, και οι σχεδιασμοί που προαναγγέλλονται, δείχνουν ότι επιχειρείται για πολλοστή φορά περικοπή συνταξιοδοτικών παροχών της ίδιας ομάδας θιγομένων» και σημειώνουν:
«1. Ότι σε κάθε περίπτωση η περικοπή των συντάξεων δεν μπορεί να παραβιάζει τον συνταγματικό πυρήνα του κοινωνικοασφαλιστικού δικαιώματος, τη χορήγηση δηλαδή στον συνταξιούχο παροχών τέτοιων, που να του επιτρέπουν να διαβιώνει με αξιοπρέπεια εξασφαλίζοντας τους όρους, όχι μόνο της φυσικής του υπόστασης (διατροφή, ένδυση, στέγαση, βασικά οικιακά αγαθά, θέρμανση, παροχές υγείας) αλλά και την δυνατότητα συμμετοχής στην κοινωνική ζωή, με τρόπο που δεν αφίσταται πάντως ουσιωδώς από τις αντίστοιχες συνθήκες του εργασιακού του βίου (πρβλ. Ολ Σ.τ.Ε 2288/2015).
2. Ότι οι μέχρι σήμερα ασφαλιστικές επιλογές, επέφεραν μια μείωση (50%) των κύριων και επικουρικών συντάξεων με μόνο κριτήριο την συμβολή τους στη μείωση των δαπανών και τη «δημοσιονομική προσαρμογή», με συνέπεια την επιδείνωση σε σημαντικό βαθμό του βιοτικού επιπέδου των συνταξιούχων, οι οποίοι εκτός από τις περικοπές των συντάξεων υπεβλήθησαν παραλλήλως και στο σύνολο των γενικής φύσεως οικονομικών και φορολογιών μέτρων που ελήφθησαν για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος.
3. Ότι για το έλλειμμα ρευστότητας που καταγράφεται στην κοινωνική ασφάλιση δεν ευθύνονται οι ασφαλισμένοι που κατέβαλαν τις εισφορές τους κατά τον εργάσιμο βίο τους, αλλά το κράτος και οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν επί δεκαετίες στη διαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, στην πολύ υψηλή ανεργία, την μείωση των μισθών, την εισφοροδιαφυγή και την αδήλωτη εργασία».
