Από την αρχή αυτής της κρίσης, το ελληνικό αναπηρικό κίνημα κλήθηκε να αντιμετωπίσει την διάλυση των προνοιακών, υγειονομικών και υποστηρικτικών υπηρεσιών για τα άτομα με αναπηρία και χρόνια πάθηση και τις οικογένειές τους, τον κεντρικό κορμό δηλαδή του Κοινωνικού Κράτους.
Δεν υπήρξε τομέας της κοινωνικής και οικονομικής ζωής που να μην επηρεαστεί αρνητικά από αυτή την κρίση.
Η αποσάθρωση των υπηρεσιών υγείας, ο κίνδυνος να μπει λουκέτο στις δομές που έχουν δημιουργήσει οι γονείς για τα παιδιά με αναπηρία, οι περικοπές στη χρηματοδότηση στις δομές κλειστής φροντίδας, το αλαλούμ στην ειδική εκπαίδευση, όπου ουδείς γνωρίζει πότε και με ποιους όρους θα ξεκινήσουν φέτος τα σχολεία, οι βάρβαρες αλλαγές στο συνταξιοδοτικό των νέων συνταξιούχων λόγω αναπηρίας, το ποσοστό των ανέργων μεταξύ των ατόμων με αναπηρία συνθέτουν ένα εφιαλτικό σκηνικό.
Η ΕΣΑμεΑ. διαχρονικά αγωνίζεται ώστε τα άτομα με αναπηρία να ασκούν και να απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματά τους. Απαίτησε και απαιτεί από όλες τις κυβερνήσεις αλλά και από το σύνολο του πολιτικού κόσμου και της ελληνικής κοινωνίας, και συνεχίζει και σήμερα να ζητά, ένα Εθνικό Πρόγραμμα Δημόσιων Πολιτικών για την Αναπηρία.
Στην επιστολή ζητείται από τους επικεφαλής των κομμάτων να δεσμευτούν στα με αναπηρία, χρόνιες παθήσεις και στις οικογένειές τους, ότι δεν θα θιγούν τα επιδόματα αναπηρίας κάθε μορφής (εξωιδρυματικό/ διατροφικό/ προνοιακά κλπ.), κατά την εφαρμογή του 3ου Μνημονίου.
Διαμηνύεται τέλος ότι το αναπηρικό κίνημα, ενωμένο και αποφασισμένο, θα αντισταθεί με όλες του τις δυνάμεις, με όλα τα μέσα που το πολίτευμά μας του παρέχει για την προστασία των ατόμων με αναπηρία, χρόνιες παθήσεις και των οικογενειών τους από την κοινωνική τους ισοπέδωση.
