Η πλήρης επιστροφή του ελληνικού τραπεζικού συστήματος στην κανονικότητα προϋποθέτει και κανονική φορολόγηση των πιστωτικών ιδρυμάτων. Δεν μπορεί οι ελληνικές τράπεζες να εμφανίζουν κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ, να προετοιμάζονται για γενναίες διανομές μερισμάτων στους μετόχους τους και την ίδια στιγμή να εξακολουθούν να απολαμβάνουν σημαντικά φορολογικά πλεονεκτήματα, τα οποία περιορίζουν δραστικά τη συνεισφορά τους στα δημόσια έσοδα.
Η επιστροφή του τραπεζικού συστήματος στην κερδοφορία αποτελεί ασφαλώς θετική εξέλιξη. Ωστόσο, η αποκατάσταση της κανονικότητας δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Να ισχύει, δηλαδή, για τις αποδόσεις των μετόχων, αλλά όχι στον ίδιο βαθμό για τις φορολογικές υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία που πλήρωσε βαρύ τίμημα για τη διάσωση των τραπεζών.
Παρά τα υψηλά κέρδη τους, οι συστημικές τράπεζες εξακολουθούν να συμψηφίζουν φορολογικές ζημιές της προηγούμενης κρίσης, περιορίζοντας τον φόρο εισοδήματος που καταβάλλουν. Παράλληλα, σημαντικό μέρος των εποπτικών κεφαλαίων τους συνεχίζει να αποτελείται από αναβαλλόμενες φορολογικές πιστώσεις (DTCs), οι οποίες συνδέονται με εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Βεβαίως, οι τράπεζες έχουν επιταχύνει από το 2025 την απόσβεση των DTCs, αφαιρώντας πρόσθετο ποσό ίσο με το 29% των προβλεπόμενων μερισμάτων. Στόχος είναι η συμμετοχή τους στα κεφάλαια CET1 να περιοριστεί στο 20%-30% έως το τέλος του 2027, με προοπτική πλήρους εξάλειψης τα επόμενα χρόνια. Είναι όμως κοινωνικά δίκαιο να κατευθύνονται δισεκατομμύρια ευρώ, κυρίως προς ξένα επενδυτικά κεφάλαια και funds, προτού αποκατασταθεί πλήρως η φορολογική συνεισφορά των τραπεζών στα δημόσια έσοδα;
Κάποιοι θεωρούν πως η κυβέρνηση οφείλει να εξετάσει σοβαρά τη φορολόγηση των υψηλών τραπεζικών κερδών, ακόμη και μέσω ειδικής εισφοράς, με τρόπο που δεν θα υπονομεύει την κεφαλαιακή επάρκεια. Ταυτόχρονα, απαιτούνται ταχύτερη απόσβεση των DTCs, περισσότερη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας και δικαιότερες τραπεζικές χρεώσεις.
