Αντιμέτωπη με πρόσθετους φόρους και πρόστιμα συνολικού ύψους 60.334 ευρώ βρέθηκε ιδιοκτήτρια κτηνοτροφικής επιχείρησης, καθώς δεν κατάφερε να δικαιολογήσει τραπεζικές καταθέσεις που ξεπερνούσαν τις 121.000 ευρώ. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) της ΑΑΔΕ απέρριψε την προσφυγή της, κρίνοντας ότι δεν προσκομίστηκαν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για την προέλευση των χρημάτων.
Η υπόθεση αφορά ατομική επιχείρηση εκτροφής μοσχαριών πάχυνσης, η οποία ελέγχθηκε για τα φορολογικά έτη 2020 και 2021. Από την επεξεργασία των τραπεζικών κινήσεων, οι ελεγκτές του Κέντρου Ελέγχου Μεγάλων Φορολογουμένων (ΚΕΜΕΦ) εντόπισαν πιστώσεις ύψους 37.297 ευρώ για το 2020 και 84.589 ευρώ για το 2021, τις οποίες χαρακτήρισαν προσαύξηση περιουσίας από άγνωστη ή αδικαιολόγητη πηγή. Με βάση τα ευρήματα, καταλογίστηκαν φόροι και πρόστιμα 18.462 ευρώ για το 2020 και 41.871 ευρώ για το 2021.
Τι υποστήριξε η κτηνοτρόφος
Η επιχειρηματίας προσέφυγε στη ΔΕΔ, υποστηρίζοντας ότι μέρος των καταθέσεων αφορούσε επιστροφές χρημάτων από προμηθευτή λόγω προβληματικών πρώτων υλών. Συγκεκριμένα, για τέσσερις πιστώσεις συνολικού ύψους 29.003 ευρώ ισχυρίστηκε ότι επρόκειτο για επιστροφές ποσών που είχε καταβάλει για αγορές της επιχείρησής της. Ωστόσο, η φορολογική αρχή διαπίστωσε ότι δεν είχαν προσκομιστεί πιστωτικά τιμολόγια ή αντίστοιχες λογιστικές εγγραφές που να αποδεικνύουν τις επιστροφές. Αντίθετα, στα βιβλία της επιχείρησης υπήρχαν καταχωρισμένα τα αρχικά παραστατικά αγορών και εξόδων, χωρίς αντίστοιχη μείωση των δαπανών.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι δύο επιταγές
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκέλος της υπόθεσης που αφορά δύο επιταγές συνολικής αξίας 61.325 ευρώ, οι οποίες κατατέθηκαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς της επιχειρηματία το 2021. Η ίδια υποστήριξε ότι τα ποσά δεν αποτελούσαν δικά της εισοδήματα, αλλά προέρχονταν από την επιχειρηματική δραστηριότητα του πατέρα της. Όπως ανέφερε, οι επιταγές κατατέθηκαν στους προσωπικούς της λογαριασμούς επειδή οι τραπεζικοί λογαριασμοί του πατέρα της είχαν δεσμευτεί. Για την υποστήριξη των ισχυρισμών της προσκόμισε αποδείξεις πληρωμής που συνδέονταν με τις επίμαχες επιταγές.
Η ΔΕΔ, ωστόσο, έκρινε ότι τα συγκεκριμένα παραστατικά δεν επαρκούσαν για να αποδείξουν ότι τα χρήματα ανήκαν πράγματι στον πατέρα της. Όπως διαπιστώθηκε, στις αποδείξεις πληρωμής εμφανιζόταν ως δικαιούχος εταιρεία και όχι ο πατέρας της προσφεύγουσας, ενώ δεν προσκομίστηκαν στοιχεία που να τεκμηριώνουν τη σχέση του με την εταιρεία.
Επίσης, δεν υποβλήθηκαν τιμολόγια, καρτέλες πελατών, λογιστικά βιβλία ή φορολογικές δηλώσεις που να αποδεικνύουν ότι οι συγκεκριμένες συναλλαγές αφορούσαν την επιχειρηματική του δραστηριότητα.
Η απόφαση της ΔΕΔ
Η φορολογική αρχή απέρριψε και τον ισχυρισμό της επιχειρηματία σχετικά με κατάθεση 1.500 ευρώ, για την οποία υποστήριξε ότι αφορούσε τρίτο πρόσωπο. Καθοριστικό στοιχείο αποτέλεσε το γεγονός ότι τα χρήματα είχαν πιστωθεί σε ατομικό τραπεζικό λογαριασμό της, στον οποίο ήταν η μοναδική δικαιούχος, χωρίς να αποδειχθεί διαφορετική προέλευση. Για επιπλέον καταθέσεις, ύψους 6.794 ευρώ το 2020 και 23.264 ευρώ το 2021, η προσφεύγουσα ανέφερε ότι δεν κατέστη δυνατό να εντοπίσει εγκαίρως τα απαραίτητα δικαιολογητικά.
Τελικά, με την απόφαση 3788/2026, η ΔΕΔ επικύρωσε το σύνολο των καταλογισμών, κρίνοντας ότι οι ισχυρισμοί της επιχειρηματία παρέμειναν αναπόδεικτοι.
