Σε κλοιό έντονων αντιδράσεων βρίσκεται το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό, καθώς, αντί να γεφυρώσει τις διαφορετικές προσεγγίσεις για την ανάπτυξη και την προστασία των προορισμών, προκαλεί πυρά από δύο αντίθετες κατευθύνσεις. Οι φορείς της τουριστικής αγοράς καταγγέλλουν ένα ασφυκτικό πλέγμα περιορισμών, ενώ περιβαλλοντικές οργανώσεις και πολεοδόμοι θεωρούν ότι το σχέδιο παραμένει υπερβολικά χαλαρό απέναντι στην υπερανάπτυξη.
Πυρά από τους ξενοδόχους
Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων (ΠΟΞ), η οποία, παρότι αναγνωρίζει την ανάγκη εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού, στρέφεται κατά των οριζόντιων ορίων δυναμικότητας. Υποστηρίζει ότι οι νέες ρυθμίσεις αυξάνουν τη γραφειοκρατία, το κόστος και την επενδυτική αβεβαιότητα, ενώ προειδοποιεί για απαξίωση ιδιοκτησιών και προβλήματα στη βιωσιμότητα επιχειρήσεων.
Οι ξενοδόχοι καταγγέλλουν επίσης άνιση μεταχείριση έναντι της βραχυχρόνιας μίσθωσης, η οποία, όπως επισημαίνουν, επιβαρύνει τους προορισμούς χωρίς να αντιμετωπίζεται με αντίστοιχης αυστηρότητας περιορισμούς. Κατά την ΠΟΞ, η κυβέρνηση επιχειρεί ουσιαστικά να διαχειριστεί την τουριστική πίεση μέσω απαγορεύσεων, αντί να αντιμετωπίσει χρόνιες ελλείψεις σε νερό, ενέργεια, αποχέτευση και διαχείριση αποβλήτων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι επιφυλάξεις του ΣΕΤΕ
Πιο συγκρατημένος εμφανίζεται ο ΣΕΤΕ, χαρακτηρίζοντας θετική την ύπαρξη ενός θεσμικού πλαισίου, χωρίς όμως να κρύβει τη δυσαρέσκειά του για κρίσιμες προτάσεις που δεν υιοθετήθηκαν. Πλέον, το βάρος μεταφέρεται στα τοπικά πολεοδομικά σχέδια, όπου θα φανεί εάν οι γενικές κατευθύνσεις μπορούν πράγματι να εφαρμοστούν.
«Φρένο» στον υπερτουρισμό ζητούν περιβαλλοντικές οργανώσεις
Από την αντίθετη πλευρά, περιβαλλοντικές οργανώσεις και πολεοδόμοι θεωρούν ότι το χωροταξικό δεν βάζει πραγματικό φρένο στον υπερτουρισμό. Επικρίνουν ιδιαίτερα την απουσία ζωνών απόλυτου κορεσμού ή μορατόριουμ για νέες μονάδες, ακόμη και σε περιοχές όπου οι υποδομές βρίσκονται ήδη στα όριά τους.
Ενστάσεις προκαλεί και η αύξηση της αρτιότητας στα 12 έως 16 στρέμματα για την εκτός σχεδίου δόμηση, καθώς εκτιμάται ότι αντί να προστατεύσει την ύπαιθρο μπορεί απλώς να ευνοήσει μεγαλύτερα επενδυτικά σχήματα. Παράλληλα, η ανεπαρκής ενσωμάτωση της βραχυχρόνιας μίσθωσης στον υπολογισμό της τουριστικής πίεσης δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο ο σχεδιασμός αποτυπώνει την πραγματική κατάσταση.
