Επίσης, τονίζεται ότι «προς το παρόν» δεν πρέπει να επανέλθει ο υπολογισμός των ωριμάνσεων (τριετίες). Διαφωνίες εκφράζονται και σε άλλα επιμέρους ζητήματα του νομοσχεδίου για τα εργασιακά, όπως είναι στη λειτουργία του ΟΜΕΔ. Στη βασική συλλογιστική του πάντως, δηλαδή στην επαναφορά του θεσμού της συλλογικής διαπραγμάτευσης, το νομοσχέδιο έτυχε της αποδοχής από όλες τις πλευρές στην ΟΚΕ. Η γνώμη που εκφράστηκε στην πολυσέλιδη ανακοίνωση της Επιτροπής εστίασε στο γεγονός ότι πρέπει να υπάρχει ένας κατώτατος μισθός και ημερομίσθιο που να ισχύει για κάθε εργαζόμενο, ανεξαρτήτως ειδίκευσης ή συνδικαλιστικής ένταξης.
Η ΟΚΕ πιστεύει ότι για κάθε επιχείρηση, ανεξαρτήτως κλάδου, η ορθότερη επιλογή είναι ο καθορισμός του κατώτατου μισθού να γίνεται από τα ίδια τα μέρη και όχι από το κράτος. Αυτό είναι καλύτερο όχι μόνο για τα συμβαλλόμενα μέρη αλλά και για την ίδια την οικονομία αφού τα μέρη γνωρίζουν καλύτερα από τη δημόσια διοίκηση τις αντοχές των επιχειρήσεων και τις ανάγκες των εργαζομένων.
Σε ό,τι αφορά τις επιμέρους διαφωνίες, στη γνώμη της ΟΚΕ καταγράφεται προβληματισμός σχετικά με το εάν θα μπορέσει να γίνει εφικτή η αντιπροσωπευτικότητα των οργανώσεων που θα συμμετάσχει στην υπογραφή ομιλικών συμβάσεων εργασίας, ειδικά στις περιπτώσεις που οι εταιρίες ενός ομίλου δραστηριοποιούνται σε μη συναφή αντικείμενα. Θα πρέπει να προηγηθεί κοινωνικός διάλογος και στη συνέχεια να ρυθμιστεί νομοθετικά το ζήτημα.
Για τον ΟΜΕΔ τονίζεται ότι πρέπει να γίνει με ομοφωνία η επιλογή του Προέδρου.
Ειδική αναφορά γίνεται στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας που ισχύουν για τις επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα (ΔΕΚΟ) και την καθιέρωση του πλαφόν που θεσμοθετήθηκε. Γίνεται λόγος για ρυθμίσεις που αγνόησαν πλήρως το πραγματικό γεγονός της διαφορετικής σύνθεσης του μισθού και της εφαρμογής διαφορετικού συστήματος αμοιβής στις επιχειρήσεις αυτές, που βασίζεται τόσο στην επιχειρηματική ή/και παραγωγική δραστηριότητα τους όσο και στα επαγγελματικά χαρακτηριστικά των εργαζομένων τους και τις ειδικές συνθήκες εργασίας (πχ λόγω επικινδυνότητας ή λόγω του ανθυγιεινού αυτής). Συνεπώς, η ΟΚΕ θεωρεί ότι η αποκατάσταση των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, που εισάγει το Σχέδιο Νόμου, πρέπει να ισχύσει και στις ΔΕΚΟ, μέσω της κατάργησης των μνημονιακών μέτρων που εφαρμόστηκαν για την κατάλυση τους. Αυτή είναι η άποψης της πλευράς των εκπροσώπων των εργαζομένων. Αντίθετα, οι εκπρόσωποι των εργοδοτών θεωρούν ότι Το ζήτημα ξεφεύγει από το αντικείμενο του υπό κρίση νομοσχεδίου και είναι ιδιαίτερα σοβαρό για να αντιμετωπισθεί ευκαιριακά με μια διάταξη σε άσχετο νομοσχέδιο. Οι ΔΕΚΟ είναι βέβαια επιχειρήσεις αλλά έχουν και έντονα τα χαρακτηριστικά του δημοσίου κάτι που θα πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν οποιαδήποτε συζήτηση για το μισθολογικό τους καθεστώς.
