Σημαντικές αλλαγές στις χρεώσεις που συνοδεύουν τις συμβάσεις καταναλωτικής πίστης φέρνει το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης, επιχειρώντας να θέσει σαφέστερα όρια στις επιβαρύνσεις που μπορούν να επιβληθούν στους δανειολήπτες από τράπεζες και λοιπούς πιστωτικούς φορείς.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η παράγραφος 4 του άρθρου 40, η οποία προβλέπει ότι οι πιστωτικοί φορείς θα μπορούν να επιβάλλουν μόνο συγκεκριμένες χρεώσεις που συνδέονται με πραγματικά έξοδα ή ειδικές υπηρεσίες που παρέχονται στον καταναλωτή. Η διάταξη εντάσσεται στο νέο πλαίσιο για τον περιορισμό των επιτοκίων, των προμηθειών και των εξόδων στις συμβάσεις πίστωσης, με στόχο την ενίσχυση της διαφάνειας στην αγορά χρηματοδότησης.
«Η επιβολή εξόδων στο πλαίσιο συμβάσεων πίστωσης επιτρέπεται, μόνο εφόσον τα έξοδα αυτά αντιστοιχούν σε αμοιβές για ειδικές υπηρεσίες που παρέχει ο πιστωτικός φορέας ή σε πραγματικές δαπάνες υπέρ τρίτων, και δεν αποσκοπούν στην κάλυψη του λειτουργικού κόστους του πιστωτικού φορέα», σημειώνεται σχετικά.
Τι αναφέρει η ρύθμιση
Σύμφωνα με τη φιλοσοφία της ρύθμισης, δεν θα επιτρέπεται η επιβολή χρεώσεων που δεν συνδέονται με πραγματική υπηρεσία ή με τεκμηριωμένο κόστος. Παράλληλα, αποσαφηνίζεται ότι οι καταναλωτές δεν θα πρέπει να επιβαρύνονται με λειτουργικά έξοδα που αποτελούν μέρος της συνήθους επιχειρηματικής δραστηριότητας των τραπεζών ή των εταιρειών χορήγησης πιστώσεων.
Η πρόβλεψη αυτή θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί συχνά παράπονα για προμήθειες και επιβαρύνσεις που οι καταναλωτές δυσκολεύονταν να κατανοήσουν ή να δικαιολογήσουν. Με το νέο καθεστώς επιχειρείται να ενισχυθεί η αρχή της αναλογικότητας, ώστε κάθε χρέωση να αντιστοιχεί σε συγκεκριμένη και αποδεδειγμένη υπηρεσία.
Παράγοντες της αγοράς
Ωστόσο, παράγοντες της αγοράς και οργανώσεις καταναλωτών επισημαίνουν ότι η αποτελεσματικότητα της διάταξης θα κριθεί στην πράξη. Όπως σημειώνουν, παραμένει κρίσιμο να αποσαφηνιστεί ποιες ακριβώς υπηρεσίες μπορούν να θεωρηθούν «ειδικές» και ποια έξοδα χαρακτηρίζονται ως «πραγματικά», ώστε να αποφευχθούν διαφορετικές ερμηνείες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πρόσθετες επιβαρύνσεις για τους δανειολήπτες.
Το νέο πλαίσιο αποτελεί μέρος της ενσωμάτωσης της ευρωπαϊκής Οδηγίας 2023/2225 για τις συμβάσεις πίστωσης καταναλωτών και φιλοδοξεί να ενισχύσει την προστασία των πολιτών απέναντι σε αδιαφανείς πρακτικές χρηματοδότησης. Παράλληλα, επιδιώκει να δημιουργήσει πιο ξεκάθαρους κανόνες λειτουργίας για την αγορά καταναλωτικής πίστης, σε μια περίοδο όπου η πρόσβαση στη χρηματοδότηση και το κόστος δανεισμού βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος νοικοκυριών και επιχειρήσεων.
