Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρωτοπορεί σε λίγους τομείς. Η σπατάλη χρημάτων σε συμβούλους είναι ένας από αυτούς.
Σύμφωνα με τους Financial Times, η ΕΕ έχει αυξήσει τις δαπάνες για συμβουλευτικές υπηρεσίες στους τομείς του κλίματος και της ενέργειας κατά 433% από το 2014. Οι συνολικές δαπάνες για εξωτερικούς συμβούλους έφτασαν τα 1,45 δισεκατομμύρια ευρώ το 2024 - το πιο πρόσφατο έτος για το οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία. Από αυτά, 127 εκατομμύρια ευρώ δαπανήθηκαν σε συμβούλους που είχαν αναλάβει την εφαρμογή του φιλόδοξου αλλά αμφιλεγόμενου προγράμματος για το κλίμα "Green Deal", το οποίο θεσπίστηκε το 2019.
Η προσφυγή σε έναν «στρατό» εξωτερικών συμβούλων είναι συχνά ένδειξη ότι ένα έργο έχει δυσκολέψει σοβαρά. Το "Green Deal" είχε ως στόχο να φτάσει η ευρωζώνη σε μηδενικές καθαρές εκπομπές άνθρακα έως το 2050.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το εγχείρημα της Ευρώπης παρουσιάστηκε ως μια «win-win» κατάσταση: θα παρείχε φθηνή, καθαρή ενέργεια και ταυτόχρονα θα έσωζε τον πλανήτη. Τελικά, η Ευρώπη οδηγήθηκε σε υψηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας και χαμηλότερη ανάπτυξη.
Η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην τεχνητή νοημοσύνη αποδίδεται εν μέρει σε ενεργειακούς περιορισμούς που σχετίζονται με την πράσινη πολιτική. Οι υψηλές τιμές ρεύματος καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη τη λειτουργία ενεργοβόρων κέντρων δεδομένων. Χώρες όπως η Δανία έχουν αναγκαστεί να «παγώσουν» επενδύσεις σε τέτοιες υποδομές λόγω πίεσης στο δίκτυο, ενώ για την Ολλανδία η περιορισμένη δυναμικότητα δίνει προτεραιότητα στην τροφοδοσία νοσοκομείων έναντι των data centers.
Υγιείς οικονομίες μπορούν να καλύψουν όλες αυτές τις ανάγκες δημιουργώντας νέα παραγωγική ικανότητα για να ανταποκριθούν στη ζήτηση, ωστόσο η οικονομία της Ευρώπης δεν είναι υγιής.
Αντίθετα, οι σύμβουλοι καλούνται να πλοηγηθούν μέσα σε ένα ρυθμιστικό πλαίσιο-«τέρας» που έχουν δημιουργήσει οι ίδιες οι Βρυξέλλες
«Οι ίδιοι σύμβουλοι συμβουλεύουν και... επιχειρήσεις»
Περιβαλλοντικές οργανώσεις είναι οργισμένες που η ΕΕ εξαρτάται τόσο πολύ από συμβούλους οι οποίοι ταυτόχρονα συμβουλεύουν και επιχειρήσεις, κάτι που, όπως υποστηρίζουν, δημιουργεί σύγκρουση συμφερόντων. Ωστόσο, το πρόβλημα της ΕΕ δεν είναι ότι είναι υπερβολικά φιλική προς τις επιχειρήσεις.
Με περιορισμένη πρόσβαση σε ορυκτά καύσιμα, η Ευρώπη δεν μπορεί να περιορίζει τις επιλογές της με μια «πράσινη ουτοπία». Αυτό γίνεται ακόμη πιο κρίσιμο καθώς γεωπολιτικά γεγονότα, όπως η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και οι συνεχιζόμενες εντάσεις στο Ιράν, δείχνουν πόσο ευάλωτη παραμένει η ήπειρος στην εισαγόμενη ενέργεια.
Η προσπάθεια μείωσης των εκπομπών είναι θεμιτός στόχος, αλλά η Ευρώπη προσπαθεί να τπν πετύχει αυξάνοντας το κόστος ζωής για τους πολίτες της. Η καλύτερη προσέγγιση θα ήταν η καινοτομία και η ανάπτυξη. Δεν χρειάζονται σύμβουλοι για να καταλάβει κανείς ότι η τρέχουσα στρατηγική κινδυνεύει να αποτύχει.
Με πληροφορίες από Washington Post
