Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη αύξηση των ιδιοκτητών που επιλέγουν να εισπράττουν τα ενοίκιά τους μέσω εταιρείας. Ο λόγος είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτός ο τρόπος φορολόγησης αποδεικνύεται πιο συμφέρων.
Η βασική διαφορά σε σχέση με τη φορολογία φυσικών προσώπων βρίσκεται στον τρόπο υπολογισμού του φόρου. Όταν τα ενοίκια φορολογούνται στο όνομα φυσικού προσώπου, ο φόρος μπορεί να φτάσει έως και το 45%, ανάλογα με το ύψος του εισοδήματος.
Αντίθετα, στα νομικά πρόσωπα ο συντελεστής για τα εισοδήματα από ακίνητα είναι σταθερός στο 22%, ανεξάρτητα από το ποσό. Επιπλέον, η εταιρεία μπορεί να αναγνωρίσει έξοδα που σχετίζονται με το ακίνητο και τη λειτουργία της, μειώνοντας περαιτέρω τον τελικό φόρο.
Στην πράξη, όσο υψηλότερο είναι το εισόδημα από ενοίκια, τόσο μεγαλύτερο είναι το όφελος από τη φορολόγηση μέσω εταιρείας. Με το καθεστώς που ισχύει μέχρι το τέλος του 2025, η εταιρική λύση αρχίζει να αποδίδει οικονομικά όταν τα ετήσια έσοδα υπερβαίνουν περίπου τις 19.000 ευρώ. Όμως από το 2026, με τη μείωση του συντελεστή για τα μεσαία εισοδήματα από ενοίκια, το όριο αυτό ανεβαίνει και πραγματικό όφελος υπάρχει κυρίως όταν τα έσοδα ξεπερνούν τις 27.000 ευρώ τον χρόνο, δηλαδή πάνω από 2.250 ευρώ τον μήνα. Κάτω από αυτό το επίπεδο, η φορολόγηση στο όνομα φυσικού προσώπου γίνεται πιο συμφέρουσα.
Παρ' όλα αυτά, η επιλογή της εταιρικής μορφής δεν είναι απαλλαγμένη από μειονεκτήματα. Οι εταιρείες επιβαρύνονται με υψηλότερο ΕΝΦΙΑ, καθώς εκτός από τον κύριο φόρο πληρώνουν και συμπληρωματικό. Επιπλέον, υπάρχουν λειτουργικά έξοδα, όπως λογιστικά και διοικητικά, που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Σημαντικό επίσης είναι ότι πρακτικές όπως η εικονική “διπλή μίσθωση” για λόγους φοροαποφυγής μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα σε φορολογικό έλεγχο.
Συνολικά, η ίδρυση εταιρείας συμφέρει κυρίως όσους έχουν υψηλά εισοδήματα από ακίνητα και λειτουργούν πιο επαγγελματικά στον χώρο. Για μικρότερα εισοδήματα, η φορολόγηση ως φυσικό πρόσωπο παραμένει η πιο οικονομική λύση. Ανάλογα με τα ποσά και τον τρόπο αξιοποίησης της περιουσίας, ο ιδιοκτήτης θα πρέπει να σταθμίσει το όφελος από τον χαμηλό συντελεστή της εταιρείας σε σχέση με το αυξημένο κόστος λειτουργίας και τη μεγαλύτερη επιβάρυνση στον ΕΝΦΙΑ.
