Ουσιαστικά η μελέτη ζητά κυβερνητική παρέμβαση χωρίς όμως μείωση μισθού και αύξηση των ευέλικτων μορφών εργασίας.
Ειδικότερα όπως σημειώνει μία μείωση της απασχόλησης και των αμοιβών και μια αύξηση της υποαπασχόλησης και των επισφαλών μορφών εργασίας θα μειώσουν το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών και θα αποδομήσουν τη θετική επίδραση της καταναλωτικής δαπάνης και της εγχώριας ζήτησης στο ΑΕΠ. Το αποτέλεσμα αυτό θα ενισχυθεί και από την ήδη αποφασισμένη χρονική μετάθεση της μεταβολής του κατώτατου μισθού για το 2021. Ερωτηματικό παραμένει η επέκταση εκκρεμών κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Με βάση αυτά και εφόσον οι παρεμβάσεις οικονομικής πολιτικής δεν αντισταθμίσουν τις αρνητικές επιπτώσεις στο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, η πολύ πιθανή μείωση της κατανάλωσης θα προσδιορίσει όχι μόνο το βάθος της ύφεσης την τρέχουσα χρονιά, αλλά και τη χρονική έκταση και την ένταση της ανάκαμψης του ΑΕΠ από το 2021 και ύστερα. Είναι απροσδιόριστο στην παρούσα χρονική περίοδο το πόσο η αρνητική ροή των αποταμιεύσεων των νοικοκυριών θα επιδεινώσει τη χρηματοοικονομική ευθραυστότητα του συγκεκριμένου τομέα και του τραπεζικού συστήματος, τη μείωση των καταθέσεων και την αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων.
Σε ότι αφορά την ανεργία προβλέπει εκρηκτική άνοδο στη χώρα μας το 2020. Το ύψος της ανεργίας ποικίλλει αναλόγως με τα σενάρια γύρω από την εξέλιξη του μεγέθους της ύφεσης που θα υποστεί η οικονομία εξαιτίας της υγειονομικής κρίσης.
Συνφωνα με τα σενάρια η ανεργία αυξάνεται κατά δύο μονάδες – στο αισιόδοξο σενάριο – φθάνοντας στο 19,2% και κατά 4,5 μονάδες – στο απαισιόδοξο σενάριο – αγγίζοντας το 21,6%, έναντι 17,3% το 2019.
Σύμφωνα με την μελέτη του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, «υπάρχει αβεβαιότητα κατά πόσο οι επιπτώσεις της υγειονομικής κρίσης στην αγορά εργασίας θα είναι παροδικές ή εάν θα προκαλέσουν μόνιμες επιπτώσεις κατακερματισμού και όξυνσης των ανισοτήτων σε βάρος των πιο ευάλωτων ομάδων».
Οι εκτιμήσεις του ΙΝΕ ΓΣΕΕ περιλαμβάνουν τρία σενάρια:
Στο πρώτο σενάριο εκτιμάται οτι το ΑΕΠ της χώρας θα μειωθεί κατά 4% (πρόκειται για το ευνοϊκό σενάριο), και η ανεργία θα αυξηθεί κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες, φτάνοντας στο 19,2%.
Στο δεύτερο – ενδιάμεσο – σενάριο το ΑΕΠ μειώνεται κατά 7% και η ανεργία ανέρχεται στο 20,3%.
Και το τρίτο – απαισιόδοξο – σενάριο προβλέπει ύφεση 10% και το ποσοστό της ανεργίας να φθάνει στο 21,6%.
Τέλος, το Ινστιτούτο εκτιμά ότι «η χρονική διάρκεια της ύφεσης και η προοπτική εγκλωβισμού της οικονομίας σε μια νέα φάση στασιμότητας θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό τις επιπτώσεις που θα καταγραφούν στους εξής τομείς:
Πρώτον, στον όγκο της απασχόλησης και στην αύξηση της υποαπασχόλησης.
Δεύτερον, στους μισθούς και στο σύστημα προστασίας των εργαζομένων από συλλογικές και κλαδικές συμβάσεις εργασίας.
Και τρίτον, στις συνθήκες εργασίας των πιο ευάλωτων ομάδων εργαζομένων χαμηλής ειδίκευσης, εκείνων που εργάζονται με μη τυπικές μορφές απασχόλησης, των νέων και των γυναικών.
