Βασικές αιτίες των δυσοίωνων αυτών εκτιμήσεων, είναι η ραγδαία γήρανση του πληθυσμού της Ελλάδας, η συνεχιζόμενη μείωση των δημοσίων δαπανών για συντάξεις, καθώς και η συνεχώς μεταβαλλόμενη φύση της εργασίας με ενίσχυση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης.
Οι κρατικές δαπάνες για συντάξεις στην Ελλάδα ακολουθούν ανοδική τάση από το 1990 μέχρι και το 2013 αλλά εκτιμάται πως θα υποχωρήσουν στο μέλλον. Οι δαπάνες ανήλθαν στο 17,4% του ΑΕΠ το 2013 από 13,3% το 2010, 11,4% το 2005 10,4% το 2000 και 9,5% το 1990.
Οι κρατικές δαπάνες στην Ελλάδα εκτιμάται πως θα υποχωρήσουν στο 15,5% του ΑΕΠ το 2002 και 14,4% το 2030.
Οι διαρκείς μειώσεις των συντάξεων δεν έχουν καταφέρει να σταθεροποιήσουν το σύστημα, καθώς η μέση ηλικία συνταξιοδότησης, τα 62 έτη, παραμένει χαμηλή.
Στην έκθεση αποτυπώνεται η εικόνα ότι στο άμεσο μέλλον οι άνθρωποι θα ζουν περισσότερο και για να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή σύνταξη θα πρέπει να αναβάλουν συνεχώς τη συνταξιοδότησή τους ή να συνεχίσουν να εργάζονται και μετά από αυτή.
Οσον αφορά τα εισοδήματα των ηλικιωμένων άνω των 65 ετών, αυτά αντιπροσώπευαν το 97% των εισοδημάτων ολόκληρου του πληθυσμού με βάση τα στοιχεία του 2014 έναντι 87,6% που ήταν ο μέσος όρος στον ΟΟΣΑ.
Το 12,5% όλων των ηλικιωμένων άνω των 65 ετών στον ΟΟΣΑ έχει εισοδήματα κάτω από το όριο της εθνικό όριο φτώχειας. Στην Ελλάδα, το ποσοστό ανέρχεται σε 8,2%.
Ο μέσος μισθός στον ΟΟΣΑ ανερχόταν σε 36.622 δολάρια έναντι 21.123 στην Ελλάδα το 2016.
Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν τα χαμηλότερα ποσοστά απασχόλησης στον ΟΟΣΑ για τους ανθρώπους ηλικίας 55 με 59 ετών με 47% και 38% αντίστοιχα, σημειώνει η έκθεση.
Η Ελλάδα, η Αυστρία, το Βέλγιο, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Πολωνία, η Πορτογαλία, η Σλοβενία, η Ισπανία και η Τουρκία έχουν ποσοστά απασχόλησης που υπολείπονται του μέσου όρου του ΟΟΣΑ.
