Τι και αν μόλις πριν από 9 μήνες, η κυβέρνηση ψήφισε νέο νόμο για το Ασφαλιστικό; Το γεγονός ότι οι διεθνείς μετρήσεις θέλουν να συνεχίζει η Ελλάδα να δαπανά το 10% του ΑΕΠ για συντάξεις, εμποδίζει πρακτικά την ουσιαστική πρόοδο των συνομιλιών. Άλλωστε, μόνο τυχαία δεν ήταν η επίσημη, γραπτή παρέμβαση που επιχείρησε την περασμένη εβδομάδα η κ. Έφη Αχτσιόγλου, μέσω κειμένου που δημοσίευσε στους Financial Times.
Οι… εμμονές όμως των δανειστών και ειδικά του ΔΝΤ παραμένουν και δεν θα καμφθούν εύκολα, χωρίς η Ελλάδα να κάνει τις απαραίτητες παραχωρήσεις. Ουσιαστικά, η συζήτηση επιστρέφει γύρω στο χιλιοειπωμένο ζήτημα της «προσωπικής διαφοράς». Είναι τόσο ξεκάθαρο πια, ότι μια συμφωνία για περικοπή της, που θα ισοδυναμεί με ανάλογη μείωση των κύριων συντάξεων, θα δώσει τη δυναμική που χρειάζεται η β’ αξιολόγηση για να ολοκληρωθεί. Βέβαια, η ελληνική πλευρά, θα επιχειρήσει να συγκαλύψει τη συγκεκριμένη δέσμευση γύρω από μια σειρά «κόφτες» που μπορεί να μην ενεργοποιηθούν αν οι στόχοι επιτευχθούν. Αλλά ακόμα και έτσι η πραγματικότητα παραμένει: η προσωπική διαφορά είναι το «κλειδί» για να προχωρήσει η β’ αξιολόγηση.
Τα εργασιακά από την άλλη πλευρά, παραμένουν εμπόδιο, αλλά φαίνεται ότι μπορεί να γίνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις για να επιτευχθεί συμφωνία. Σε αυτό το πλαίσιο, μια μικρή αύξηση στο όριο των ομαδικών απολύσεων, από το 5% που είναι σήμερα στα επίπεδα του 8%, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρώτο δείγμα γραφής από την ελληνική πλευρά. Αν μάλιστα, οι δανειστές δείξουν σημάδια υποχώρησης στο σκέλος των συλλογικών συμβάσεων, έστω και σε επιμέρους ζητήματά του, τότε και αυτό το πρόβλημα θα έχει ξεπεραστεί. Και θα απομένει φυσικά, η όποια συμφωνία να λάβει την έγκριση από το ελληνικό Κοινοβούλιο…
Διαβάστε και: Χαμηλά ο πήχης των προσδοκιών για το σημερινό Eurogroup
