«Τις προάλλες, στο ΔΝΤ ανέβηκαν επί σκηνής μια άλλη Ιταλία και μια άλλη Γαλλία. Όχι εκείνες που γνωρίζουμε. Αυτές αντιπροσωπεύονται από κυβερνήσεις που θέτουν υπό αμφισβήτηση την προσέγγιση που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί «α λα Βόλφγκανγκ Σόιμπλε».
Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θεωρεί -και είναι δικαίωμά του- ότι η εμπιστοσύνη και η ανάπτυξη δημιουργούνται, παράγοντας δημόσια αποταμίευση χωρίς αυτή στη συνέχεια να επανεπενδυθεί. Κατά την άποψή του μοιάζει να μην υπάρχει, σχεδόν, βαθμός θυσίας υπερβολικά υψηλός για να μηδενιστεί το έλλειμμα και να παραχθεί πλεόνασμα.
Η θεωρία του, όμως, δεν έλαβε υπόψη μια συχνά πιο πολύπλοκη πραγματικότητα: υπερβολική λιτότητα καταστρέφει την εμπιστοσύνη όσων σηκώνουν το βάρος της, συμπιέζει την ανάπτυξη, αυξάνει (και δεν μειώνει) το χρέος, σε αντιστοιχία με το εισόδημα μιας χώρας. Εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, κατά αυτής της προσέγγισης, έκαναν αισθητή την παρουσία τους η Ιταλία και -με λίγο πιο επιφυλακτικό τρόπο- η Γαλλία.Όχι, όμως, και οι χώρες αυτές που, πριν από λίγες ημέρες, εκφράσθηκαν στο ΔΝΤ σχετικά με την Ελλάδα» γράφει στην εφημερίδα του Μιλάνου ο αναλυτής Φεντερίκο Φουμπίνι.
