Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat προκύπτει ότι, ενώ το 2005 ο εκτιμώμενος εργασιακός βίος ήταν 31,6 έτη, δέκα χρόνια αργότερα, αυξήθηκε στα 32,3 έτη, μόλις. Αυτό σημαίνει ότι είναι τόσες πολλές οι ειδικές διατάξεις για συνταξιοδότηση πριν από την εφαρμογή των γενικών ορίων ηλικίας, που αξιοποιήθηκαν από μεγάλο μέρος ασφαλισμένων, έτσι ώστε να βγουν νωρίτερα στη σύνταξη και να μην αυξηθεί το συνολικό όριο εργασιακού βίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη ο ίδιος δείκτης για την αντίστοιχη χρονική περίοδο, κατέγραψε αύξηση δύο ετών και από 33,5 έτη, που ήταν το 2005, έφτασε στα 35,5 έτη, μια δεκαετία αργότερα.
Αναλύοντας λίγο περισσότερο τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ προκύπτει ότι για τους άνδρες τη δεκαετία 2005 – 2015, τα εργάσιμα χρόνια κατέγραψαν μείωση κατά 1,4 έτη, υποχωρώντας στα 35,6 έτη το 2015, από 37 έτη το 2005. Όμως αυξήθηκαν κατά 3,1 έτη στις γυναίκες, από 25,8 χρόνια το 2005 σε 28,9 χρόνια το 2015. Το στοιχείο αυτό δείχνει ότι οι γυναίκες ήταν έως τώρα πολύ πιο ωφελημένες, συγκριτικά με τους άνδρες, από τις ευνοϊκές διατάξεις που εφαρμόστηκαν στο Ασφαλιστικό Σύστημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μόνο στη Λιθουανία ο εργασιακός βίος είναι υψηλότερος στις γυναίκες, από ότι στους άνδρες. Στο σύνολο της ΕΕ, υπολογίζεται ότι το 2015, οι άνδρες κατέγραψαν όριο εργασιακού βίου τα 37,9 έτη και οι γυναίκες τα 32,8 έτη.
Η Ελλάδα, λόγω και της κρίσης που εκτόξευσε την ανεργία, συγκαταλέγεται στις χώρες της Ευρώπης με το χαμηλότερο εργασιακό βίο. Μόνο η Ιταλία (30,7 έτη), η Πολωνία (30,7 έτη), η Κροατία (30,7 έτη) και η Βουλγαρία (32,1 έτη), έχουν μικρότερα νούμερα στο συγκεκριμένο δείκτη, που υπολογίζει τον αριθμό των ετών, που ένας πολίτης λογίζεται ως ενεργός στην αγορά εργασίας, κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Στον αντίποδα η Σουηδία με 41,2 έτη, βρίσκεται στην κορυφή του εργάσιμου βίου στην Ευρώπη. Ακολουθεί η Ολλανδία με 39,9 έτη, η Δανία με 39,2 έτη, το Ηνωμένο Βασίλειο με 38,6 έτη και η Γερμανία με 38 έτη.
