Περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί λόγω της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, o κ. Κουκιάδης έκανε λόγο για αδυναμία αντιμετώπισης σε επίπεδο πολιτικής και σε επίπεδο συνδικάτων, των προβλημάτων που ανακύπτουν, με «εθνικές επιλογές».
Πρόσθεσε ότι «το κυρίαρχο στοιχείο είναι η ανταγωνιστικότητα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Όταν, λοιπόν, τα θεσμικά όργανα της Κοινότητας ορίζουν τους όρους τους παιχνιδιού και συγχρόνως κάθε χώρα ανταγωνίζεται μια άλλη στο κοινωνικό μοντέλο για να το πάει προς τα κάτω, η απάντηση πρέπει να είναι κοινή για όλες τις χώρες της Ευρώπης. Με κοινές διεκδικήσεις, με κοινά θέματα, με κοινές συλλογικές συμβάσεις».
Από την πλευρά του ο καθηγητής Εργατικού Δικαίου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, κ. Άρις Καζάκος, εκτίμησε ότι μπορεί να αποβεί σε «φάρσα» η επόμενη διαπραγμάτευση, λόγω των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα και που μπορεί να εκφυλίσουν τις συζητήσεις για τα εργασιακά σε μια «δυναμική διαδικασία επιβολής της θέλησης των θεσμών».
Για το λόγο αυτό ο κ. Καζάκος υποστήριξε ότι πρέπει να υπερασπιστεί η χώρα «ανυποχώρητα, τη συλλογική σύμβαση εργασίας που είναι το κλειδί όχι μόνο για την προστασία των εργαζομένων από τη βία της ατομικής διαπραγμάτευσης, αλλά για και τη λειτουργία της οικονομίας». Ο κ. Καζάκος αναφέρθηκε και στα πλεονεκτήματα που επιφέρουν οι συλλογικές συμβάσεις. Επιφέρουν εξασφάλιση της συλλογικής ρύθμισης των όρων εργασίας, μειώνουν την εγγενή βία στις ατομικές εργασιακές σχέσεις και προστατεύοντας τη βιοποριστική λειτουργία του μισθού στηρίζουν την ενεργό ζήτηση που είναι το καύσιμο των επιχειρήσεων.
Ο κ. Άγγελος Στεργίου, καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλισης, επίσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης επισήμανε ότι αδρανοποιείται ο νόμος για την απεργία εάν προχωρήσει η «πρόταση των θεσμών για τον συνδικαλιστικό νόμο, που θα απαιτεί το 50+1 των εγγεγραμμένων μελών για να προχωρήσει μια απεργιακή κινητοποίηση». Χαρακτήρισε δε «υστερόβουλο» τον σχετικό νόμο που ψηφίστηκε στην Γαλλία, αφού «στην πραγματικότητα αδρανοποιεί το συνδικαλιστικό κίνημα και βάζει τον εργαζόμενο απευθείας απέναντι στον εργοδότη».
Χωρίς νόημα, χαρακτήρισε ο κ. Ιωάννης Κουκιάδης, ομότιμος καθηγητής Εργατικού Δικαίου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου τις διαμαρτυρίες των πολιτών στις πλατείες για να δώσουν λύσεις στα προβλήματά τους «κυβερνήσεις που είναι εντολοδόχοι, καθώς τα όργανα που αποφασίζουν είναι έξω από το παιχνίδι».
Περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί λόγω της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, o κ. Κουκιάδης έκανε λόγο για αδυναμία αντιμετώπισης σε επίπεδο πολιτικής και σε επίπεδο συνδικάτων, των προβλημάτων που ανακύπτουν, με «εθνικές επιλογές».
Πρόσθεσε ότι «το κυρίαρχο στοιχείο είναι η ανταγωνιστικότητα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Όταν, λοιπόν, τα θεσμικά όργανα της Κοινότητας ορίζουν τους όρους τους παιχνιδιού και συγχρόνως κάθε χώρα ανταγωνίζεται μια άλλη στο κοινωνικό μοντέλο για να το πάει προς τα κάτω, η απάντηση πρέπει να είναι κοινή για όλες τις χώρες της Ευρώπης. Με κοινές διεκδικήσεις, με κοινά θέματα, με κοινές συλλογικές συμβάσεις».
Από την πλευρά του ο καθηγητής Εργατικού Δικαίου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, κ. Άρις Καζάκος, εκτίμησε ότι μπορεί να αποβεί σε «φάρσα» η επόμενη διαπραγμάτευση, λόγω των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα και που μπορεί να εκφυλίσουν τις συζητήσεις για τα εργασιακά σε μια «δυναμική διαδικασία επιβολής της θέλησης των θεσμών».
Για το λόγο αυτό ο κ. Καζάκος υποστήριξε ότι πρέπει να υπερασπιστεί η χώρα «ανυποχώρητα, τη συλλογική σύμβαση εργασίας που είναι το κλειδί όχι μόνο για την προστασία των εργαζομένων από τη βία της ατομικής διαπραγμάτευσης, αλλά για και τη λειτουργία της οικονομίας». Ο κ. Καζάκος αναφέρθηκε και στα πλεονεκτήματα που επιφέρουν οι συλλογικές συμβάσεις. Επιφέρουν εξασφάλιση της συλλογικής ρύθμισης των όρων εργασίας, μειώνουν την εγγενή βία στις ατομικές εργασιακές σχέσεις και προστατεύοντας τη βιοποριστική λειτουργία του μισθού στηρίζουν την ενεργό ζήτηση που είναι το καύσιμο των επιχειρήσεων.
Ο κ. Άγγελος Στεργίου, καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλισης, επίσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης επισήμανε ότι αδρανοποιείται ο νόμος για την απεργία εάν προχωρήσει η «πρόταση των θεσμών για τον συνδικαλιστικό νόμο, που θα απαιτεί το 50+1 των εγγεγραμμένων μελών για να προχωρήσει μια απεργιακή κινητοποίηση». Χαρακτήρισε δε «υστερόβουλο» τον σχετικό νόμο που ψηφίστηκε στην Γαλλία, αφού «στην πραγματικότητα αδρανοποιεί το συνδικαλιστικό κίνημα και βάζει τον εργαζόμενο απευθείας απέναντι στον εργοδότη».
