Στην κάμερα της εκπομπής «Happy Day» μίλησε η Μαρίνα Σπανού, παραχωρώντας μία σύντομη, αλλά εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.
Το σχετικό απόσπασμα προβλήθηκε το πρωί της Πέμπτης 18 Ιουνίου, μέσω του οποίου η ερμηνεύτρια απεικονίζεται να μιλά για τα πρώτα της βήματα στη μουσική, την καριέρα της και την ανάγκη της να βρίσκεται πάνω σε μία σκηνή.
Κάνοντας μία αναδρομή στο παρελθόν, μίλησε για την πρώτη μέρα που ξεκίνησε να τραγουδά στους δρόμους της Αθήνας κυνηγώντας το όνειρό της. Με αφορμή αυτό, εξήγησε ότι συχνά προσπαθεί να επαναφέρει στο μυαλό της εκείνες τις ημέρες καθώς τις θεωρούσε πιο ανέμελες:
«Τη θυμάμαι τη μέρα αυτή. Την επαναφέρω πολλές φορές και πάνω στη σκηνή, αυτή την ελευθερία και την αγκαλιά του κόσμου, που είστε στο ίδιο σημείο. Εγώ πάντα ήθελα να μία πάνω σε μία σκηνή. Δεν ήξερα πώς θα το κάνω αυτό. Κάποια στιγμή στο Λύκειο, αποφάσισα ότι θέλω να ασχοληθώ με την υποκριτική και το θέατρο, ξεκίνησα προετοιμασία γι’ αυτό. Το να βγω στο δρόμο ήταν ουσιαστικά μία ανάγκη μου να εκφραστώ και να συνδεθώ με τους ανθρώπους και μου έφερε τρομερή πληρότητα. Σιγά – σιγά, έγινε από δρόμος σε μουσική σκηνή και από μοναξιά, μπάντα».
Όταν ρωτήθηκε για τους γονείς της και την απόφασή της να τραγουδήσει στο δρόμο, εξήγησε ότι αν και αρχικά τρόμαξαν με την επιλογή της, την στήριξαν σε κάθε της βήμα: «Φρίκαραν, έπαθαν τρία εγκεφαλικά, αλλά ήταν εκεί. Μόλις κατάλαβαν ότι ήταν πολύ μεγάλη μου ανάγκη να το κάνω αυτό, ότι δεν είναι μία τρέλα της στιγμής ήταν πολύ υποστηρικτικοί. Πήγαμε με τον πατέρα μου να αγοράσουμε τον εξοπλισμό που ήθελα».
Παράλληλα, απάντησε στο ερώτημα σχετικά με το πώς τα παιδιά που προέρχονται από αναγνωρίσιμους γονείς, μπορούν να ακολουθήσουν παρεμφερείς δρόμους στην καριέρα τους: «Έχουμε σίγουρα μία παραπάνω ιδιότητα μέσα στην ταυτότητά μας, με την οποία χρειάζεται να συμφιλιωθούμε. Εγώ, ευτυχώς, το έκανα νωρίς και έχουν απόλυτη ευθύνη οι γονείς μου σε αυτό. Τους ευγνωμονώ τρομερά. Δεν το συνάντησα ποτέ ως πρόβλημα».
{https://exchange.glomex.com/video/v-djbz76l3ara9?integrationId=40599y14juihe6ly}
Η επόμενη ερώτηση αφορούσε την ψυχολογική υποστήριξη και την παρακολούθηση ψυχοθεραπείας: «Είναι καθημερινότητα για εμένα η ψυχοθεραπεία, είναι μέσα στη ζωή μου, η εβδομαδιαία μου συνάντηση, ένα δώρο στον εαυτό μου που δεν θα το άλλαζα με τίποτα και όταν βρίσκω την ευκαιρία μιλάω πολύ συνειδητά γι’ αυτό…».
Κλείνοντας, μίλησε για τα τραγούδια της αποκαλύπτοντας ότι οι περισσότεροι στίχοι της προέρχονται μέσα από βιώματά της: «Και το ‘Ταξίδι’ είναι βιωματικό και τα περισσότερα είναι βιωματικά. Όλα έχουν μέσα ένα ποσοστό... Συνήθως όσα αφιερώνω τα στέλνω και που πρέπει να σταλούν γιατί πιστεύω ότι τα γράμματα δεν πρέπει να μένουν στα συρτάρια».
































