Υπάρχουν άνθρωποι που όλοι θεωρούν δυνατούς. Είναι εκείνοι που σηκώνουν πάντα το τηλέφωνο. Που ξέρουν τι να πουν όταν κάποιος διαλύεται.
Που εμφανίζονται χωρίς να τους το ζητήσεις, με μια αγκαλιά, μια κουβέντα, μια σιωπηλή παρουσία που μοιάζει να διορθώνει προσωρινά τον κόσμο.
Είναι οι άνθρωποι που όλοι εμπιστεύονται στις δύσκολες στιγμές τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι συχνά κουβαλούν μια μοναξιά που κανείς δεν βλέπει. Όχι επειδή δεν έχουν κόσμο γύρω τους. Αλλά επειδή, όταν πέφτει η νύχτα και η δική τους ψυχή βαραίνει, δεν ξέρουν ποιον να καλέσουν.
Έχουν περάσει τόσα χρόνια μαθαίνοντας να είναι το στήριγμα των άλλων και ξέχασαν πώς είναι να στηρίζονται εκείνοι κάπου.
Έμαθαν να ακούν, όχι να μιλούν. Να καταλαβαίνουν, όχι να ζητούν. Να αντέχουν, όχι να λυγίζουν. Και κάπως έτσι, οι σχέσεις τους απέκτησαν έναν αόρατο ρόλο, ήταν εκείνοι που έγιναν οι δυνατοί.
Ο φίλος που θα βοηθήσει. Ο άνθρωπος που δεν κουράζει. Εκείνος που «είναι πάντα καλά» – μόνο που κανείς δεν είναι πάντα καλά.
Πολλοί από αυτούς έμαθαν αυτόν τον ρόλο από πολύ μικροί και μεγάλωσαν σε σπίτια όπου έπρεπε να είναι ώριμοι πριν από την ώρα τους.
Έπρεπε να φροντίζουν αντί να φροντίζονται και να «καταπίνουν» καθημερινές ανάγκες για να υπάρχει ηρεμία. Να γίνονται χρήσιμοι για να νιώθουν αγαπητοί.
Και το παιδί που κάποτε έμαθε πως η αξία του βρίσκεται στο να αντέχει για όλους γίνεται ένας ενήλικας που δυσκολεύεται να πει «δεν είμαι καλά κι εγώ».
Έτσι δημιουργείται η πιο ήσυχη μορφή μοναξιάς. Το να έχεις ανθρώπους γύρω σου, αλλά κανέναν που να διαβάζει τη σιωπή σου. Να λαμβάνεις μηνύματα μόνο όταν οι άλλοι σε χρειάζονται και να είσαι σημαντικός για πολλούς, αλλά κανείς να μην είναι το καταφύγιό σου όταν εσύ καταρρέεις.
Κάποιες νύχτες πιάνουν το κινητό στα χέρια τους και κοιτούν επαφές, συνομιλίες, ονόματα ανθρώπων που έχουν σταθεί δίπλα τους – ή μάλλον, ανθρώπων δίπλα στους οποίους στάθηκαν οι ίδιοι.
Και τελικά δεν στέλνουν μήνυμα σε κανέναν γιατί βαθιά μέσα τους περιμένουν κάτι άλλο. Να υπάρξει, έστω μία φορά, κάποιος που θα καταλάβει χωρίς να του το ζητήσουν, κάποιος που θα τηλεφωνήσει και θα τους ρωτήσει αν είναι καλά σήμερα και θα τους πει ότι τους σκέφτηκε.
Και ίσως αυτό είναι το πιο βαρύ φορτίο που κουβαλάνε όσοι νοιάζονται και φροντίζουν τους πάντες, ότι έμαθαν να γίνονται σπίτι για όλους τους άλλους, χωρίς ποτέ να έχουν ένα δικό τους.
Πηγή: https://www.bolde.com
