Στο παρελθόν είχε ασχοληθεί με το τρέξιμο, αλλά πάντα περιστασιακά και ποτέ με συνέπεια. Αυτό άλλαξε στα 47 της και πλέον η Άννα Φίφιλντ δηλώνει υπερήφανα όχι μόνο πως είναι δρομέας, αλλά και ότι ένα μήνα πριν τα 50ά γενέθλιά της έτρεξε τον πρώτο της υπερμαραθώνιο, καλύπτοντας 53 χιλιόμετρα.
«Δεν είμαι γεννημένη δρομέας, παρότι σποραδικά έτρεχα κατά τη διάρκεια της ζωής μου. Έκανα τζόκινγκ για τρία μίλια επί λίγες εβδομάδες, ή μερικές φορές για μήνες, αλλά δυσκολευόμουν να είμαι αρκετά συνεπής ώστε να φτάσω στο σημείο που να είναι εύκολο ή ευχάριστο», γράφει σε άρθρο της στην Washington Post.
«Όταν έγινα 47 χρονών, το γεγονός ότι πλησίαζα τα 50 και πως το σώμα μου δεν λειτουργούσε- ούτε έδειχνε- όπως παλιότερα, με έκανε να αναλάβω δράση. Ξεκίνησα γυμναστήριο και ξανάρχισα να τρέχω έξω. Αυτή τη φορά, κατάφερα να μείνω συνεπής για τρία χρόνια και να τρέξω αποστάσεις που ποτέ δεν πίστευα ότι ήταν εφικτό. Πέρυσι, έτρεξα τον πρώτο μου μαραθώνιο. Και ξέρετε κάτι; Το απόλαυσα. Ένιωσα τέτοια αίσθηση επιτεύγματος, που ήθελα περισσότερο», συνεχίζει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η Φίφιλντ ξεκαθαρίζει πως δεν είναι προπονήτρια, αλλά αποφάσισε με το άρθρο της να μοιραστεί την εμπειρία της και να καταγράψει τα έξι πράγματα που είχαν αποτέλεσμα για εκείνη και ενδέχεται να βοηθήσουν κι άλλους.
Απλά ξεκίνα
«Όταν ξεκίνησα, δεν μπορούσα να τρέξω ένα μίλι χωρίς να σταματήσω. Συνδύαζα τρέξιμο και περπάτημα και αρκετά γρήγορα αυτή η αναλογία βελτιώθηκε και μπορούσα να τρέξω όλη τη διαδρομή. Έμαθα ότι είναι καλύτερο να περπατάς/ τρέχεις δύο μίλια επί τρεις φορές την εβδομάδα, από το να κάνεις μια μεγαλύτερη απόσταση μια φορά την εβδομάδα. Η σταθερότητα είναι το κλειδί», υπογραμμίζει.
Για να μείνει συνεπής, επιστράτευσε απλά «κόλπα». «Έβαζα τα ρούχα για το τρέξιμο στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι, ώστε να είναι το πρώτο που θα δω το πρωί. Τελικά, περνούσα από πάνω τους, οπότε άρχισα να κοιμάμαι φορώντας τα ρούχα της προπόνησης. Όταν ξυπνούσα έτοιμη, ήταν πολύ πιο πιθανό να πάω», γράφει. Επίσης, σημειώνει, αντί να προσπαθήσει να «στριμώξει» το τρέξιμο στο πρόγραμμά της, αφού είχε εκπληρώσει όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις της, το έβαζε προτεραιότητα. «Έμαθα γρήγορα ότι αν το τρέξιμο δεν ήταν το πρώτο που έκανα, δεν θα το έκανα», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Βάλε έναν στόχο
«Ήξερα ότι χρειαζόμουν να έχω κάτι να δουλέψω για αυτό, προκειμένου να διατηρήσω το κίνητρο. Έθεσα στόχο έναν αγώνα 10 χλμ. που γινόταν έπειτα από περίπου τέσσερις μήνες και άρχισα να αυξάνω σταδιακά την απόσταση», περιγράφει.
«Η κούρσα ήταν δύσκολη, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετική. Εκείνη την εποχή, τα 10 χλμ. μου φαίνονταν υπερβολή για εμένα, αλλά με ώθηση από τους φιλάθλους, συνέχισα να τρέχω. Αυτή η αίσθηση επιτεύγματος με έκανε να θέλω περισσότερα», τονίζει.
Βρες τους ανθρώπους σου
Μετά τον πρώτο της αγώνα, η Φίφιλντ έγινε μέλος running club. «Το γεγονός πως ήξερα ότι μαζεύονταν και με περίμεναν με έκανε να συνεχίσω να πηγαίνω, ακόμα και σε κρύα χειμωνιάτικα πρωινά, όταν έβρεχε και ήθελα να μείνω στον καναπέ», παραδέχεται.
Επίσης, έκανε φιλίες με ανθρώπους και «όταν τρέχουμε συζητάμε για τα πάντα, από τις δυσκολίες στη δουλειά και την εμμηνόπαυση, μέχρι για βιβλία».
Δες πέρα από το τρέξιμο
«Μπορεί να σου αρέσει να τρέχεις στον δρόμο, σε στάδιο ή έχεις χρόνο μόνο για σύντομες, γρήγορες διαδρομές. Ανακάλυψα ότι μου αρέσει να τρέχω σε μονοπάτια, οπότε τώρα πάω αρκετές φορές την εβδομάδα στους λόφους, περνάω τα δάχτυλά μου από τα φύλα και βουτάω σε λακκούβες», γράφει η Φίφιλντ.
«Όχι μόνο συνδέομαι με τη φύση, αλλά είναι δύσκολο να τρέξεις γρήγορα στα μονοπάτια, οπότε το θέμα είναι η ευχαρίστηση και όχι ο ρυθμός», συμπληρώνει επισημαίνοντας το αίσθημα δέους που νιώθει. Κάτι που, σύμφωνα με έρευνες, μπορεί να έχει οφέλη τόσο για την ψυχική, όσο και για τη σωματική υγεία.
Κάν’ το διασκεδαστικό
«Παρότι έχω θέσει στόχους που φαίνονται τρομακτικοί, επίσης έμαθα πώς να διασκεδάζω όταν τρέχω. Κάποιες φορές τρέχω γρήγορα, αλλά συχνά τρέχω με φίλους σε “ρυθμό αξιοθέατων”», αναφέρει.
«Με τη δοκιμή νέων διαδρομών παραμένει ενδιαφέρον το τρέξιμο, ενώ αυτό με έκανε να νιώθω ατρόμητη, ιδιαίτερα όταν περιλαμβάνουν διάσχιση ποταμού ή λάσπης μέχρι τον αστράγαλο», συμπληρώνει.
«Στην καθημερινότητά μου φοράω πολλά μαύρα ρούχα. Όταν τρέχω, φοράω ροζ φανελάκι, πορτοκαλί ακουστικά, κίτρινα παπούτσια», γράφει και προσθέτει: «Όταν τρέχω μόνη μου, ακούω ανεβαστική μουσική και νιώθω σαν να κάνω πάρτι για ένα άτομο, συχνά κιτς ποπ των 80s ή χιπ χοπ των 90s».
Ευχαρίστησε το σώμα σου
«Παρά το τρέξιμο, το σχήμα του σώματός μου δεν έχει αλλάξει πολύ και έχω ακόμα τα ίδια κολλήματα. Αλλά αντί να έχω εμμονή με την εμφάνιση των μηρών μου, έχω γίνει τόσο ευγνώμων γιατί το σώμα μου που μεγαλώνει μπορεί να σκαρφαλώνει σε απότομους λόφους και να τρέχει σε βραχώδη μονοπάτια», τονίζει.
«Τώρα δεν μου είναι τίποτα να τρέξω 14-15 μίλια την Κυριακή, με ένα σορτσάκι που δεν θα φορούσα ποτέ παλιότερα. Επίσης, έμαθα να φροντίζω πολύ καλύτερα τον εαυτό μου, με διατάσεις και ξεκούραση, κάτι που ελπίζω να με κρατήσει σε κίνηση για δεκαετίες», καταλήγει.
