Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, το πρωί της Τετάρτης 18 Φεβρουαρίου, βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Buongiorno», όπου και παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.
Ο ηθοποιός στάθηκε ιδιαίτερα στην απώλεια των γονιών του, αποκαλύπτοντας πως τους έχασε και τους δύο μέσα σε έξι μήνες, ενώ μίλησε για τον τρόπο που τον μεγάλωσαν και τη σχέση που είχαν δημιουργήσει μεταξύ τους.
Υπενθυμίζεται πως ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης έχασε τη μητέρα του τον Σεπτέμβριο του 2025, ενώ λίγους μήνες αργότερα, τον Δεκέμβρη του ίδιου έτους, «έφυγε» από τη ζωή και ο πατέρας του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
{https://exchange.glomex.com/video/v-dgi027sa5e21?integrationId=40599y14juihe6ly}
Πυγμαλίων Δαδακαρίδης: Η συγκινητική αναφορά στους γονείς του
Αρχικά, ο ηθοποιός, απαντώντας στις ερωτήσεις της Φαίης Σκορδά, εξήγησε πως μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα έφυγαν από τη ζωή και οι δύο γονείς του: «Έχασα 3 Σεπτέμβρη τη μάνα μου και αρχές Δεκέμβρη τον πατέρα μου. Μέσα σε 6 μήνες».
Μιλώντας για την παράσταση «Φάλαινα» στην οποία πρωταγωνιστεί, ο ηθοποιός εξήγησε πως η μητέρα του δεν πρόλαβε να την δει, σε αντίθεση με τον πατέρα του, από τον οποίο είχε εκλάβει και ένα κομπλιμέντο που τον συντροφεύει:
«Η μάνα μου δεν την έχει δει, και δεν θα τη δει… Ο πατέρας μου την έχει δει. Ήταν δύσκολα εκείνη η μέρα. Δεν ήρθε στην πρεμιέρα. Ήταν ο πιο δύσκολος και όμορφος κριτής συνάμα. Έχω πάρει το πιο όμορφο κομπλιμέντο της ζωής μου από εκείνον σε μια παράσταση που δεν του άρεσε, και μου είπε «μεγάλωσες». Μεγάλωσα στο μυαλό του; Στα μάτια του; Δεν ξέρω».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dgi08heoiyep?integrationId=40599y14juihe6ly}
Όπως είχε αναφέρει και σε παλιότερη συνέντευξή του, ο πατέρας του στάθηκε αφορμή για τον ίδιο να σκηνοθετήσει την παράσταση «Φάλαινα».
Σε άλλο σημείο της συζήτησης, μίλησε για το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, τονίζοντας πως και οι δύο του γονείς αγαπούσαν τις τέχνες και τους ανθρώπους της.
Όπως είπε, οι τέχνες υπήρχαν μέσα στο σπίτι του, κάτι που συνέβαλε στο να διαμορφώσει και ο ίδιος τον χαρακτήρα και τον τρόπο έκφρασής του: «Και οι δύο γονείς μου ήταν άνθρωποι οι οποίοι αγαπούσαν πολύ τις τέχνες. Αγαπούσαν όλους τους ανθρώπους της τέχνης, οπότε ήταν μια φυσική εξέλιξη ζώντας μαζί τους να έχω στον χώρο μου ως παιδάκι τέτοια ερεθίσματα. Και επειδή ήταν και πολύ εκφραστικοί άνθρωποι και απίστευτα αστείοι και πολύ τύποι του πάρτι, πάντα είχαμε έναν τρόπο έκφρασης τέτοιο. Μουσικό, θεατρικό, επικοινωνιακό. Το οποίο ήταν ένα τεράστιο συν στο να μπορώ να εκφράζομαι, χωρίς να το ξέρω, με έναν αντίστοιχο τρόπο. Μεγαλώνοντας, νομίζω εγώ σοβάρεψα περισσότερο και οι γονείς μου έμειναν ίδιοι. Είμαι διαφορετικός από εδώ και πέρα, γιατί συνήθως σε συντροφεύει η μνήμη των πραγμάτων που έρχονται. Αλλά από την άλλη είμαι ευλογημένος για τη σχέση που είχαμε, γιατί ξέρω πολλούς ανθρώπους που αυτό που έζησαν δεν ήταν ένας παράδεισος. Οπότε, είμαι ευγνώμων σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου για το τι ανθρώπους είχα δίπλα μου».
Και κλείνοντας, στάθηκε στη δυσκολία που αντιμετώπισε όταν χρειάστηκε να διαχειριστεί την απώλεια των γονιών του: «Τώρα είμαι ψύχραιμος. Αν μου μίλαγες δύο μήνες πριν, δεν θα ήμουν. Ψυχοσύνθεση είναι. Μπορεί να δεις κάτι, να ακούσεις ένα τραγούδι και να διαλυθείς. Αλλά να έχεις τη δύναμη να παραδεχτείς ότι μπορείς να το κάνεις. Γενικά, προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος, αλλά δεν είμαι πολύ».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dgi0bg4e48ah?integrationId=40599y14juihe6ly}
