Το απόγευμα της Τετάρτης, 24 Σεπτεμβρίου, ο Βασίλης Καζούλης, βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ, Στούντιο 4, όπου παραχώρησε στη Νάνση Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο μια εφ όλης της ύλης συνέντευξη.
Πιο συγκεκριμένα, ο εμβληματικός στιχουργός και ερμηνευτής, με τη χαρακτηριστικά χροιά στη φωνή του διηγήθηκε ορισμένα – άγνωστα- στιγμιότυπα από τη ζωή του και την πορεία του στον χώρο, ενώ παραδέχτηκε πως οι πολυτραγουδισμένοι στίχοι με την «Άννα» και την «Φανή» δεν αφορούσαν κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο!
Ο Βασίλης Καζούλης στον καναπέ της εκπομπής Στούντιο 4
Μιλώντας λοιπόν για τις μεγάλες του επιτυχίες και τα τραγούδια του: «Φανή» και «Αεροπλάνα», ανέφερε πως κανένα από τα δύο δεν αφορούσαν κάποιο υπαρκτό πρόσωπο, ενώ προέκυψαν λόγω ομοιοκαταληξίας: «Ούτε Άννα υπήρχε- τότε- αεροπλάνα, λέω να μην βάλω «μάνα» και φανώ λαϊκός. Πλάκα κάνω», ανέφερε γελώντας και συνέχισε:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Μετά ήρθε η Άννα. Μαθαίνοντας από αυτά που άκουγα, ο πόθος μου ήταν να κάνω κάτι τέτοιο (να γράφει στίχους). Δηλαδή, έβλεπα κάτω από τα τραγούδια, ποιος γράφει το στίχο, τη μουσική. Αυτό ήθελα να κάνω και μου έβγαινε», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Συνέχισε μάλιστα μιλώντας για την πορεία του και την εξέλιξη του στο χώρο: «Τα πρώτα τραγούδια που έκανα πιτσιρίκι, γιατί από 15 χρονών πάλευα να βγάλω ένα, αλλά ήταν τόσο απλά και «αστεία», δεν τα κράταγα».
«Ενώ η «Φανή» ακουγόταν, εγώ δεν είχα πρόσωπο που φαινότανε. Ένα τραγούδι ακούγανε, που δεν ήξεραν ποιος το έλεγε. Καμιά φορά και τα ραδιόφωνα δεν λέγανε «το τραγούδι του… τάδε». Παίζανε τη Φανή και τίποτα. Δηλαδή για να έχω ένα πρόσωπο και να με γνωρίσουν κάπως, ήταν μετά τον τρίτο δίσκο», ανέφερε χαρακτηριστικά γι την εξέλιξή του.
Σε δεύτερο χρόνο μάλιστα, αποκάλυψε πως δεν υπήρχε αρχικά η κατάλληλη αναγνώριση: «Δεν εισέπραξα τίποτα. Δεν είχα και εγώ τον τρόπο. Δεν ήξερα τι να κάνω, δεν είχα γνωστούς στο μουσικό χώρο».
Αναφορικά με την συνάντησή του με τον Διονύση Σαββόπουλο ανέφερε: «Μετά το Σαββόπουλο, ήταν που ολοκληρώθηκε ο δίσκος. Η «Φανή», έγινε γνωστή μετά που βγήκε ο δίσκος, το ’87. Η εκπομπή (του Σαββόπουλου) ήταν ένα χρόνο πριν».
«Άρχισα να παίζω και να εμφανίζομαι πιο συχνά μετά το «Αν ήσουν άγγελος», και τον τρίτο δίσκο, το ’91. Μέχρι τότε δεν είχα προλάβει να κάνω άλλη δουλειά. Ήταν να πάω στη Ρόδο. Μετά έτυχε να πάω στον Σπανουδάκη και πήρε ένα δρόμο. Μετά μπήκαμε στο στούντιο με τον Άγγελο Σφακιανάκη, να ηχογραφήσουμε και έτσι έμεινα εδώ», ανέφερε χαρακτηριστικά μιλώντας για το πώς ήρθε η αναγνώριση.
{https://exchange.glomex.com/video/v-dd12ubqdycxd?integrationId=40599y14juihe6ly}
Αποκάλυψε μάλιστα, πως αν δεν είχε καταφέρει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το στίχο και τη μουσική, θα είχε βρει τρόπο να το κάνει ερασιτεχνικά.
«Το κάθε τραγούδι, είναι αυτοβιογραφία», ανέφερε σε άλλο σημείο ο Βασίλης Καζούλης.
Κλείνοντας, ανέφερε πως στη ζωή του είχε σκεφτεί να εγκαταλείψει το «όνειρο» της μουσικής, λόγω δυσκολιών: «Κουράζεσαι. Νιώθεις αδικίες. Υπάρχει μια στιγμή που έχω απηυδήσει από όλα και την προσωπική μου ζωή. Και είμαι στο μετρό και ανεβαίνω τις σκάλες, έχω σκεφτεί ότι έχει τελειώσει όλο αυτό και πάω παρακάτω. Και είναι ένα κορίτσι πίσω και με πιάνει από το χέρι και μου λέει «Σε παρακαλούμε μην μας αφήσεις, μην μας παρατήσεις». Αυτό έγινε. Σκέφτεσαι πράγματα, αλλά καμιά φορά δεν σ’ αφήνει η ζωή. Αλλά η μεγάλη μου αγάπη έγινε και η δουλειά μου».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dd13mnc3f4q1?integrationId=40599y14juihe6ly}
