Πλήθος σχολίων είχε προκαλέσει η εμφάνιση της Μαρίνας Σπανού στη sold out συναυλία της την περασμένη Κυριακή. Η νεαρή τραγουδίστρια πήρε ένα μεγάλο ρίσκο και αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, διευρύνοντας το μουσικό της ρεπερτόριο, ερμηνεύοντας εκτός από έντεχνα κομμάτια και ποπ.
Η απόφαση της όμως να ερμηνεύσει Μπρίτνεϊ Σπίαρς και Μάικλ Τζάκσον δεν άρεσε σε όλους. Μερικοί θαυμαστές της επαίνεσαν την τολμηρή επιλογή της, άλλοι όμως έσπευσαν να την σχολιάσουν αρνητικά, γράφοντας μεταξύ άλλων πως αυτό που βλέπουν είναι ένας «αχταρμάς».
Μετά από τον πανικό που προκλήθηκε στα social media, η τραγουδίστρια ανέβασε στιγμιότυπα από την συναυλία της Κυριακής. Μεταξύ άλλων, στη λεζάντα της δημοσίευσης της, απάντησε στα αρνητικά σχόλια που άκουσε γράφοντας πως «ποτέ μου δεν μου άρεσαν οι ταμπέλες, τα ονόματα κι οι τίτλοι, ένα πράγμα ήξερα μόνο: θέλω πάντα να γνωρίζω όσα περισσότερα χρώματα μπορώ».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ολόκληρη η δημοσίευση της Μαρίνας Σπανού:
«Την Κυριακή είχαμε την καθιερωμένη μας ανοιξιάτικη αθηναϊκή συνάντηση ήταν μια μάζωξη διαφορετική από τις άλλες μοιραστήκαμε μαζί όλα τα χρώματα της παλέτας μας, ο χορός ήρθε στη ζωή μου όταν ακόμη δεν μπορούσα να γράψω λέξεις, στίχους και μουσικές, φόραγα το ροζ μικροσκοπικό μου καλσόν και τα παπούτσια μπαλέτου στο αμάξι στην 20λεπτη διαδρομή από το γήπεδο του τένις μέχρι την σχολή στην Κυψέλη, όσο μεγάλωνα ανακάλυπτα αυτό που μου μάθαιναν πάντα οι γονείς μου η τέχνη είναι μια μεγάλη παλέτα και τα είδη της είναι απλώς χρώματα.
Αποφάσισα λοιπόν να δοκιμάσω στον καμβά μου κάθε πιθανή απόχρωση, το ροζ καλσόν έγινε κλακέτες, οι κλακέτες έγιναν παπούτσια λάτιν, τα παπούτσια λάτιν έγιναν άνετες φόρμες για σύγχρονο και το release έγινε μια καθοριστική συνάντηση, στα 15 μου γνώρισα τον @nikos.koukakis ο οποίος έφερνε στο παρκέ μουσικές που άκουγα σε στικάκια φτιαγμένα για παιδικά πάρτι, μουσικές που ηχούσαν στο κέντρο μου, που κινούσαν το σώμα μου με έναν τρόπο που δεν χρειαζόταν να φορέσει ταμπέλες.
Ποτέ μου δεν μου άρεσαν οι ταμπέλες, τα ονόματα κι οι τίτλοι, ένα πράγμα ήξερα μόνο: θέλω πάντα να γνωρίζω όσα περισσότερα χρώματα μπορώ. Fast forward σε ένα τηλεφώνημα που έκανα στον Νίκο φέτος τον Φλεβάρη, του μίλησα για την σκέψη μου και εκείνος την αγκάλιασε, μαζί του και αυτά τα εξαιρετικά παιδιά που μοιραστήκαμε τον ίδιο παλμό, παιδιά που κάποιος κάποτε τους είχε πει πως είναι breakdancers, λάτιν χορευτές, σύγχρονοι, μπαλετικοί, για 10 λεπτά σβήσαμε ολόκληρο τον κόσμο γύρω μας και χορέψαμε με την ψυχή μας. Νίκο, Χριστίνα, Ζέτα, Μιχάλη σας ευχαριστώ».
