«Η πρώτη ήταν ωραία με όλους αυτούς τους καυγάδες, τον δυναμισμό. Η δεύτερη σεζόν ήταν πιο δύσκολη με τις φυλακές, με τον Βόσκαρη, με τους βιασμούς.
Το ζήσαμε ρεαλιστικά εμείς. Είχαμε πάει στο Δρομοκαϊτειο σε πτέρυγα που έχει κλείσει εδώ και δεκάδες χρόνια, δεν είχε καθαριστεί ποτέ.
Υπήρχαν στενά κελιά ψυχοπαθών πολύ σοβαρών καταστάσεων, τους οποίους τους κλείδωναν. Ήμασταν μέσα σε αυτά τα κελιά» ανέφερε η Μαρία Κίτσου.
«Το ξύλο ήταν πραγματικό. Μας πέταγαν κάτω και μας έδεναν. Το ζητούσα κι εγώ βέβαια. Το σενάριο λέει ότι κρέμεται από τον τοίχο. Με έβαζαν να κρεμαστώ ή είχα κουβάδες με νερό.
Eίπα ότι θέλω να το ζήσω και να βγει αληθινό και να περάσει το νόημα που πρέπει. Οι βιασμοί ήταν κάτι πολύ σκληρό, αλλά άξιζε τον κόπο» συμπλήρωσε η Μαρία Κίτσου.
