Η Βίβλος είναι γεμάτη από άγνωστα πρόσωπα για τα οποία γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα εκτός από τα ονόματά τους.
Ωστόσο, σύμφωνα με το christianitytoday, πολλοί από αυτούς, αντί να ανεβοκατεβαίνουν στη σκηνή για να προωθήσουν την ιστορία (όπως στον Όμηρο ή τον Σαίξπηρ), γίνονται ζωντανά παραδείγματα της ίδιας της ιστορίας.
Τα πιο δραματικά παραδείγματα συμβαίνουν στην ιστορία της σταύρωσης
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον Σίμωνα από την Κυρήνη να μεταφέρει τον σταυρό, όπως είπε ο Χριστός στους μαθητές του ότι θα έκαναν (Μάρκος 15:21).
Ή τον εγκληματία που σταυρώνεται δίπλα στον Ιησού και δέχεται συγχώρεση την τελευταία στιγμή, αποτελώντας την αρχετυπική μεταστροφή στο κρεβάτι του θανάτου (Λουκάς 23:39-43).
Ή ο Ρωμαίος εκατόνταρχος που επιβλέπει την εκτέλεση και στη συνέχεια αναφωνεί, εκ μέρους δισεκατομμυρίων εθνών στους επόμενους αιώνες, "Σίγουρα αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Υιός του Θεού!". (Μάρκος 15:39).
Τί συμβαίνει με τον Βαραββά
Σε ένα επίπεδο, είναι μια απλή ιστορία ανταλλαγής.
Ο Βαραββάς πρέπει να πεθάνει για τις αμαρτίες του, και το αξίζει. Ωστόσο, χωρίς να κάνει τίποτα για να κερδίσει έλεος, ανακαλύπτει ότι ο Ιησούς πρόκειται να πεθάνει αντ' αυτού.
Αφού ξύπνησε το πρωί της Παρασκευής περιμένοντας μόνο έναν αργό, φρικτό θάνατο, το βράδυ βρίσκεται στο σπίτι με την οικογένειά του για να γιορτάσει το Σάββατο. Είναι σαφές ότι πρέπει να δούμε τους εαυτούς μας σε αυτόν τον άνθρωπο: προοριζόμενοι για θάνατο, αλλά βρίσκοντας την ελευθερία και τη ζωή μέσω του θανάτου ενός άλλου.
Αν σκεφτούμε για λίγο, γίνεται σαφές ότι δεν πρόκειται απλώς για μια ανταλλαγή, αλλά για μια αντικατάσταση.
Ο Ιησούς δεν πεθαίνει απλώς αντί του Βαραββά- πεθαίνει στη θέση του ως αντικαταστάτης του, ως εκπρόσωπός του.
Το γνωρίζουμε αυτό επειδή -και αυτό συχνά διαφεύγει- ο Βαραββάς και ο Ιησούς κατηγορούνται για το ίδιο έγκλημα: εξέγερση, ανταρσία, προδοσία.
Ο Βαραββάς είναι ένας επαναστάτης που αμφισβήτησε άμεσα τη ρωμαϊκή κυριαρχία (Λουκάς 23:18-19). Και από ρωμαϊκή άποψη, η αξίωση του Ιησού να είναι βασιλιάς των Ιουδαίων αποτελεί απειλή για τον Καίσαρα. Λίγα παραδείγματα της αντικαταστατικής εξιλέωσης στη Γραφή είναι σαφέστερα από το ότι ο Ιησούς, ο αθώος άνθρωπος, αναλαμβάνει την ποινή, ώστε να μη μείνει καμία για τον ένοχο Βαραββά.
Υπάρχει επίσης μια διάσταση της Εξόδου εδώ
Τα Ευαγγέλια επισημαίνουν ότι η απελευθέρωση των φυλακισμένων αποτελεί έθιμο του Πάσχα.
Με άλλα λόγια, συμβαίνει προς τιμήν της νύχτας που πέθανε ο πρωτότοκος γιος του Φαραώ, ώστε να απελευθερωθεί ο πρωτότοκος γιος του Θεού (Ισραήλ).
Αλλά τα Ευαγγέλια θέτουν ένα λεπτό ερώτημα:
- Ποιος από αυτούς τους δύο κατηγορούμενους είναι πραγματικά ο πρωτότοκος γιος του Θεού;
- Εκείνος του οποίου το όνομα, Μπαρ-Αββάς, σημαίνει "γιος του πατέρα";
- Ή εκείνος που ισχυρίζεται ότι είναι ο Υιός του Θεού;
- Και μήπως ο Υιός του Θεού παίζει το ρόλο του Ισραήλ, που δραπετεύει προς την ελευθερία -ή εκείνον του αρνιού του Πάσχα, που χύνει το αίμα του για να απελευθερώσει τους άλλους;
Ένα άλλο στρώμα της ιστορίας είναι το ζήτημα του πώς θα έπρεπε να ανταποκριθεί το Ισραήλ στη ρωμαϊκή κυριαρχία.
Ο Βαραββάς αντιπροσωπεύει τον τρόπο του πολέμου, της δύναμης και της βίαιης εξέγερσης.
Ο Ιησούς αντιπροσωπεύει τον δρόμο της ειρήνης, της αθωότητας και της θυσίας. Όταν ο Πιλάτος ρωτά το πλήθος για την προτίμησή του, αυτό είναι το ζητούμενο. Και η Ιερουσαλήμ επιλέγει τον δρόμο της βίας - "Όχι, όχι αυτόν! Δώστε μας τον Βαραββά!" (Ιωάννης 18:40)- όπως ο Ιησούς με δάκρυα στα μάτια προέβλεψε (Λουκάς 19:41-44).
Αλλά ο Πρίγκιπας της Ειρήνης θα απολαύσει τη δικαίωση - και μάλιστα μέσα από τα στόματα των Ρωμαίων στρατιωτών, των κατ' εξοχήν ανθρώπων της βίας (Ματθ. 27:54, Λουκ. 23:47).
Για μια τελευταία ματιά στην ιστορία του Βαραββά, εξετάστε την Ημέρα του Εξιλασμού.
Την κρίσιμη αυτή ημέρα του εβραϊκού έτους, ο αρχιερέας έριχνε κλήρο για δύο κατσίκια. Ο ένας γινόταν ο τράγος της θυσίας, του οποίου το αίμα χυνόταν. Ο άλλος γινόταν ο αποδιοπομπαίος τράγος, ο οποίος απελευθερωνόταν από το στρατόπεδο στην έρημο.
Οι παραλληλισμοί με την ιστορία του Βαραββά είναι συναρπαστικοί -ο ένας πεθαίνει, ενώ ο άλλος απελευθερώνεται- όχι μόνο επειδή οι αρχιερείς ήταν αυτοί που ήθελαν να απελευθερωθεί ο Βαραββάς και να σκοτωθεί ο Ιησούς (Μάρκος 15:11). Όταν ο Πιλάτος, σαν ιερέας που εξετάζει ένα ζώο που θυσιάζεται, εξηγεί ότι "εξέτασε" τον Ιησού και τον βρήκε άμεμπτο (Λουκάς 23:14), ο απόηχος των Λευιτικών γίνεται ακόμα πιο δυνατός.
Ο Βαραββάς ήταν επαναστάτης και δολοφόνος. Δεν έχει κανένα δικαίωμα να τον θυμόμαστε καθόλου, πόσο μάλλον να τον προβάλλουμε ως παράδειγμα της θείας χάρης. Αλλά αυτό είναι και το νόημα. Ούτε εγώ έχω, και ο Χριστός πέθανε για μένα ούτως ή άλλως. Και μέσω της αντικατάστασής του, γίνομαι κι εγώ ένας Βαρ-άββας: γιος του Πατέρα.
