Η πρώτη ευθανασία σε παιδί κάτω των 12 ετών πραγματοποιήθηκε στην Ολλανδία τον περασμένο Δεκέμβριο, με την εποπτική επιτροπή να καταλήγει πως ο γιατρός ενέργησε με τη δέουσα επιμέλεια.
Ο ασθενής, ένα παιδί μόλις 2 ετών, υπέφερε από πολλές σοβαρές ιατρικές παθήσεις, αφού γεννήθηκε πολύ πρόωρα, την 26η εβδομάδα της κύησης. Γρήγορα έγινε εμφανές ότι είχε υποστεί σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, η οποία είχε ως αποτέλεσμα βαρύτατη εγκεφαλική παράλυση και οπτική αναπηρία. Η κατάσταση επιβαρυνόταν από συχνές και σοβαρές επιληπτικές κρίσεις, οι οποίες ως επί το πλείστον δεν ανταποκρίνονταν στη φαρμακευτική αγωγή. Αυτό άφηνε το παιδί ανήσυχο και ανίκανο να κοιμηθεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Είχε επίσης βλέννα στους πνεύμονες, γεγονός που καθιστούσε την αναπνοή και την κατάποση εξαιρετικά δύσκολη.
Δεδομένης της αθροιστικής επίδρασης αυτών των παθήσεων, ήταν σαφές ότι το παιδί δεν θα ζούσε μέχρι την ενηλικίωση. Ο γιατρός έκρινε επίσης ότι το παιδί υπέφερε και δεν θα μπορούσε να ανακουφιστεί μέσω κάποιας θεραπείας. Για τον λόγο αυτό, ο γιατρός και οι γονείς αποφάσισαν να τερματίσουν τη ζωή του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο γιατρός ενέργησε με τη δέουσα επιμέλεια και έκανε τη σωστή εκτίμηση. «Όλες οι πτυχές της "ανθρώπινης υπόστασης" –κινητικές δεξιότητες, συμπεριφορά και προσωπικότητα– είχαν υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν επρόκειτο να βελτιωθούν», ανέφερε η επιτροπή. «Παρά τις ιατρικές και μη ιατρικές παρεμβάσεις, οι γονείς και ο γιατρός δεν παρατήρησαν καμία βελτίωση στην κατάσταση του παιδιού και πείστηκαν ότι το παιδί υπέφερε αβάσταχτα χωρίς καμία προοπτική ανακούφισης».
Πώς λειτουργεί το νέο πλαίσιο για την ευθανασία σε παιδιά
Η Ολλανδία τροποποίησε τη νομοθεσία της για την ευθανασία το 2024, ώστε να επιτρέπεται σε παιδιά ηλικίας μεταξύ 1 και 12 ετών, αν και υπό πολύ αυστηρές προϋποθέσεις.
Αυτές περιλαμβάνουν ότι το παιδί πρέπει να βιώνει απελπιστικό και αβάσταχτο πόνο, δεν πρέπει να υπάρχει άλλη λογική λύση, ενώ ο γιατρός πρέπει να ζητήσει την αξιολόγηση της υπόθεσης από τουλάχιστον έναν ακόμη ανεξάρτητο ιατρό.
Η αλλαγή της νομοθεσίας έγινε με την προσδοκία ότι η ευθανασία θα εφαρμόζεται σε μικρά παιδιά όχι περισσότερες από πέντε φορές τον χρόνο. Μέχρι στιγμής, αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική υπόθεση.
Ο Eduard Verhagen, καθηγητής παιδιατρικής ανακουφιστικής φροντίδας στο UMCG στο Γκρόνινγκεν, δήλωσε στο RTL Nieuws ότι η απόφαση της επιτροπής παρέχει καθοδήγηση για μελλοντικές υποθέσεις. «Είναι καλό που η επιτροπή κατέληξε σε μια τόσο καλά σταθμισμένη κρίση. Πολλοί γιατροί και γονείς θα ωφεληθούν από αυτό στο μέλλον».
Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η ευθανασία είναι πάντα ένα δύσκολο βήμα για έναν γιατρό.
«Δεν είσαι εκπαιδευμένος για αυτό και υπάρχει ένα τεράστιο κατώφλι που πρέπει να ξεπεράσεις. Ωστόσο, μερικές φορές φτάνεις στο σημείο όπου το ξεπερνάς. Όταν βλέπεις ότι ο πόνος είναι τόσο μεγάλος και συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει άλλος λογικός τρόπος να τερματιστεί –πέρα από το να επιτρέψεις στο παιδί να πεθάνει– τότε, ως γιατρός, είσαι προετοιμασμένος να κάνεις αυτό το βήμα. Αλλά παραμένει μια δύσκολη απόφαση: δύσκολη ιατρικά, αλλά και συναισθηματικά. Χρειάζεσαι υποστήριξη από συναδέλφους, καθώς και από μια επιτροπή που –ελπίζει κανείς– θα καταλάβει γιατί έκανες αυτό που έκανες».
Η Εισαγγελική Αρχή (OM) θα αξιολογήσει τώρα επίσης την υπόθεση. Ο Verhagen αναμένει ότι η Εισαγγελία θα ακολουθήσει την εκτίμηση της επιτροπής και δεν θα ασκήσει δίωξη στον γιατρό.
«Είναι μια περίπλοκη κατάσταση για έναν γιατρό. Πραγματοποίησε την ευθανασία και στη συνέχεια πρέπει να περιμένει μήνες για να μάθει αν θα διωχθεί ή όχι», δήλωσε στο RTL. «Είναι μια ψυχοφθόρα κατάσταση και ελπίζω ότι στο μέλλον τα χρονικά πλαίσια για την έκδοση τελικής απόφασης θα είναι μικρότερα απ' ό,τι είναι τώρα».
Πηγή: NL TIMES
