Για τον πρόεδρο Τραμπ, είναι ώρα αποφάσεων.
Πριν από δέκα ημέρες, είχε δηλώσει ότι οι ΗΠΑ ήταν έτοιμες να βρεθούν έμπρακτα στο πλευρό των Ιρανών διαδηλωτών, εάν η κυβέρνησή τους χρησιμοποιούσε βία εναντίον τους.
Οι ΗΠΑ ήταν, όπως είπε ο πρόεδρος, «οπλισμένες και έτοιμες να δράσουν».
Αυτό έγινε πριν ξεκινήσει ουσιαστικά η βίαιη καταστολή στο Ιράν. Τώρα, καθώς το μέγεθος της αγριότητας αποκαλύπτεται με σοκαριστικό τρόπο, ο κόσμος περιμένει να δει πώς θα αντιδράσει ο Τραμπ.
«Κανείς δεν ξέρει τι πρόκειται να κάνει ο πρόεδρος Τραμπ, εκτός από τον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ», δήλωσε η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λίβιτ. «Ο κόσμος μπορεί να συνεχίσει να περιμένει και να κάνει εικασίες».
Αλλά για πόσο;
Ανώτεροι αξιωματούχοι αναμένεται να ενημερώσουν τον πρόεδρο σήμερα Τρίτη για πιθανά σενάρια δράσης. Μιλώντας σε δημοσιογράφους στο Air Force One την Κυριακή, ο Τραμπ είπε ότι εξετάζει «ορισμένες πολύ ισχυρές επιλογές».
Ενθαρρυμένος από τον «θρίαμβο» στη Βενεζουέλα – ο πρόεδρος περιέγραψε τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο ως μία από τις πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις στην ιστορία των ΗΠΑ – ο Τραμπ πρέπει να νιώθει μεγάλο πειρασμό να χρησιμοποιήσει τον στρατό.
Όπως έδειξαν τα γεγονότα του περασμένου καλοκαιριού, οι ΗΠΑ είναι απολύτως ικανές να πραγματοποιούν επιθέσεις από απόσταση: Τότε βομβαρδιστικά stealth B-2 είχαν πραγματοποιήσει αποστολές διάρκειας 30 ωρών από τη βάση Whiteman της Πολεμικής Αεροπορίας στο Μιζούρι, για να ρίξουν διατρητικές βόμβες σε δύο από τις σημαντικότερες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.
Είτε οι ΗΠΑ επιλέξουν κάτι παρόμοιο είτε στοχευμένες επιθέσεις σε στοιχεία του καθεστώτος που ευθύνονται για την τρέχουσα καταστολή, είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι η Ουάσιγκτον διαθέτει έναν εκτενή κατάλογο στόχων.
Αξιωματούχοι του Πενταγώνου, τους οποίους επικαλείται το αμερικανικό δίκτυο CBS News, συνεργάτης του BBC στις ΗΠΑ, αναφέρουν ότι η απάντηση θα μπορούσε να περιλαμβάνει και άλλες, πιο συγκαλυμμένες μεθόδους, όπως κυβερνοεπιθέσεις και μυστικές ψυχολογικές εκστρατείες με στόχο τη διατάραξη και τη σύγχυση των δομών διοίκησης του Ιράν.
Ένα σενάριο που μπορεί σχεδόν σίγουρα να αποκλειστεί, ωστόσο, είναι οτιδήποτε θυμίζει έστω και στο ελάχιστο όσα εκτυλίχθηκαν στο Καράκας στις 3 Ιανουαρίου.
Ακόμη και στην αποδυναμωμένη του κατάσταση, και παρά τα πλήγματα από πρόσφατες αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις, το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα. Η Ισλαμική Δημοκρατία είναι ένα καθεστώς σκληραγωγημένο από συγκρούσεις. Η απομάκρυνση ενός και μόνο προσώπου είναι απίθανο να κάμψει ολόκληρη τη χώρα.
Η πρόσφατη αναφορά του Τραμπ στην καταστροφική απόπειρα του Τζίμι Κάρτερ το 1980 να διασώσει Αμερικανούς ομήρους που κρατούνταν στο Ιράν δείχνει επίσης ότι έχει επίγνωση των παγίδων που θα μπορούσαν να συνοδεύσουν οποιαδήποτε απόπειρα αποστολής αμερικανικών στρατευμάτων στο έδαφος.
Οκτώ Αμερικανοί στρατιωτικοί είχαν σκοτωθεί όταν ένα ελικόπτερο και ένα μεταγωγικό αεροσκάφος EC-130 συγκρούστηκαν στο έδαφος, στην ανατολική έρημο του Ιράν.
Εκείνη η αποτυχημένη επιχείρηση, σε συνδυασμό με την ταπείνωση από το θέαμα κουκουλοφόρων Αμερικανών ομήρων να παρελαύνουν μπροστά στις κάμερες στην Τεχεράνη, αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα στην εκλογική ήττα του Κάρτερ αργότερα την ίδια χρονιά.
«Δεν ξέρω αν θα είχε κερδίσει τις εκλογές», είπε ο Τραμπ σε δημοσιογράφους των New York Times την περασμένη εβδομάδα, «αλλά σίγουρα δεν είχε καμία πιθανότητα μετά από εκείνη την καταστροφή».
Αλλά σαράντα έξι χρόνια αργότερα, υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα που καθοδηγεί τους στρατιωτικούς υπολογισμούς της Ουάσιγκτον: τι ακριβώς προσπαθεί να πετύχει η κυβέρνηση Τραμπ στο Ιράν;
«Είναι δύσκολο να πει κανείς ποια πορεία δράσης είναι πιθανό να ακολουθήσει ο Τραμπ», δήλωσε ο Γουίλ Τόντμαν, ανώτερος ερευνητής στο πρόγραμμα Μέσης Ανατολής του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών, «δεδομένου ότι δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο πλήρης στόχος του εδώ».
Ο πρόεδρος Τραμπ πιθανότατα προσπαθεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά του ιρανικού καθεστώτος, είπε ο Τόντμαν, παρά να το ανατρέψει.
«Νομίζω ότι οι κίνδυνοι της αλλαγής καθεστώτος είναι τόσο μεγάλοι ώστε δεν πιστεύω ακόμη ότι αυτός είναι ο βασικός του στόχος», είπε. «Θα μπορούσε να πρόκειται για περισσότερες παραχωρήσεις στις πυρηνικές συνομιλίες. Θα μπορούσε να είναι η παύση της καταστολής. Θα μπορούσε επίσης να είναι η προσπάθεια εφαρμογής μεταρρυθμίσεων που θα οδηγήσουν σε… κάποιου είδους άρση κυρώσεων».
Ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι στοιχεία του ιρανικού καθεστώτος έχουν επικοινωνήσει, προφανώς για να διατηρηθεί ανοικτός ένας διάλογος γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας.
«Αυτό που ακούτε δημόσια από το ιρανικό καθεστώς είναι αρκετά διαφορετικό από τα μηνύματα που λαμβάνει ιδιωτικά η κυβέρνηση», είπε η Λίβιτ τη Δευτέρα, προσθέτοντας ότι η διπλωματία ήταν «πάντα η πρώτη επιλογή».
Ανώνυμοι αξιωματούχοι δήλωσαν στη Wall Street Journal, εν τω μεταξύ, ότι ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς είναι ένας από τους λίγους ανώτερους συμβούλους που παροτρύνουν τον Τραμπ να επιδιώξει πρώτα τη διπλωματία.
«Το πιο έξυπνο πράγμα που θα μπορούσαν να έχουν κάνει», είπε ο Βανς σε δημοσιογράφους την περασμένη Πέμπτη, «είναι να έχουν πραγματικά μια σοβαρή διαπραγμάτευση με τις Ηνωμένες Πολιτείες για το τι πρέπει να δούμε όσον αφορά το πυρηνικό τους πρόγραμμα».
Αλλά αν μια αιματηρή καταστολή συνεχιστεί σε ολόκληρο το Ιράν, η διπλωματία διατρέχει τον κίνδυνο να μοιάζει με αδυναμία.
«Αν δεν είναι επαρκής, αποθαρρύνει τους διαδηλωτές», είπε ο Τόντμαν.
Ίσως με αυτό κατά νου, και με φρικιαστικές μαρτυρίες να αναδύονται από το Ιράν παρά το μπλακάουτ στο διαδίκτυο, ο πρόεδρος έχει πει ότι μπορεί να αισθανθεί υποχρεωμένος να δράσει ακόμη και πριν εξαντληθούν οι διπλωματικές επιλογές.
Ένα περιορισμένο πλήγμα, πιστεύουν κάποιοι, θα μπορούσε να βοηθήσει στην ενθάρρυνση των διαδηλωτών, ενώ θα έστελνε στο καθεστώς το μήνυμα ότι μπορεί να ακολουθήσουν χειρότερα.
«Το μόνο που έχει να κάνει ο Τραμπ είναι να χτυπήσει για να προκαλέσει πανικό μέσα στο καθεστώς», δήλωσε ο Μπιλάλ Σαάμπ, ερευνητής στο Πρόγραμμα Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής του Chatham House.
«Ένα αμερικανικό πλήγμα θα μπορούσε να ενθαρρύνει τους διαδηλωτές και να αποσπάσει την προσοχή του καθεστώτος», πρόσθεσε.
Αλλά ο Σαάμπ είπε ότι η στρατιωτική δράση θα μπορούσε επίσης να γυρίσει μπούμερανγκ.
«Θα μπορούσε να σκληρύνει την αποφασιστικότητα του καθεστώτος και της ακόμη μεγάλης βάσης υποστήριξής του σε ολόκληρη τη χώρα. Μια συσπείρωση γύρω από τη σημαία δεν θα ήταν καθόλου απροσδόκητη», είπε. «Αυτό είναι πιο πιθανό… αν το πλήγμα είναι συμβολικό ή εφάπαξ».
Πρόκειται για ένα σύνθετο σύνολο υπολογισμών για τον πρόεδρο, που επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο από τη γνώση ότι το Ιράν έχει απειλήσει να απαντήσει σε οποιαδήποτε αμερικανική επίθεση.
Και παρά τις ζημιές που προκάλεσαν οι ισραηλινές και αμερικανικές επιθέσεις, το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικό οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων.
Μπορεί σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή οι σύμμαχοι του Ιράν να έχουν εξαφανιστεί – όπως ο πρώην πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ – ή να έχουν αποδυναμωθεί, όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, αλλά ο «Άξονας της Αντίστασης» δεν έχει ακόμη εξαντληθεί.
Οι Χούθι στην Υεμένη και οι σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ εξακολουθούν να είναι ικανές να αναλάβουν δράση.
Ανάμεσα στις φωνές που παροτρύνουν τον πρόεδρο Τραμπ να ενεργήσει δυναμικά βρίσκεται ο άνθρωπος που προσφέρεται να ηγηθεί της μετάβασης του Ιράν μακριά από την κυριαρχία των κληρικών.
«Ο πρόεδρος έχει μια απόφαση να λάβει αρκετά σύντομα», δήλωσε στο CBS News ο Ρεζά Παχλαβί, ο εξόριστος γιος του τελευταίου μονάρχη του Ιράν.
«Ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλιστεί ότι θα σκοτωθούν λιγότεροι άνθρωποι στο Ιράν είναι να υπάρξει παρέμβαση νωρίτερα», είπε. «Έτσι ώστε αυτό το καθεστώς να καταρρεύσει επιτέλους και να μπει τέλος σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε».
Ακούγεται απλό. Στον Λευκό Οίκο, όμως, οι αξιωματούχοι γνωρίζουν ότι μόνο απλό δεν είναι.
