Ένα νοσοκομείο στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας ανακοίνωσε σήμερα ότι διακόπτει «προσωρινά» το μεγαλύτερο μέρος των δραστηριοτήτων του λόγω έλλειψης καυσίμων. Θα παραμείνουν σε λειτουργία μόνο οι ζωτικής σημασίας υπηρεσίες, όπως τα επείγοντα, εν μέσω της ανθρωπιστικής κρίσης στον παλαιστινιακό θύλακα.
Το νοσοκομείο Αλ Άουντα στη Νουσεϊράτ δέχεται καθημερινά περίπου 1.000 ασθενείς και διαθέτει 60 κλίνες νοσηλείας.
«Οι περισσότερες υπηρεσίες διακόπτονται προσωρινά λόγω έλλειψης καυσίμων για την λειτουργία των γεννητριών» είπε ο Άχμεντ Μεχάνα, της Ένωσης Υγείας Αλ Άουντα που διαχειρίζεται το νοσοκομείο. Θα παραμείνουν ανοιχτά τα επείγοντα, η μαιευτική και η παιδιατρική κλινική, πρόσθεσε, διευκρινίζοντας ότι η διοίκηση αναγκάστηκε να νοικιάσει μια γεννήτρια για να διασφαλίσει ότι και αυτές οι κλινικές θα συνεχίσουν να λειτουργούν.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες το νοσοκομείο καταναλώνει καθημερινά 1.000-1.200 λίτρα ντίζελ αλλά τα αποθέματά του πλέον δεν ξεπερνούν τα 800 λίτρα. Εάν συνεχιστεί η έλλειψη καυσίμων, δεν θα μπορεί να παρέχει ούτε βασικές υπηρεσίες, προειδοποίησε ο Μεχάντα.
Μια ασθενής, η εκτοπισμένη πρόσφυγας Χίταμ Αγιάντα, 30 ετών, που πήγε στο νοσοκομείο αφού υπέφερε από πόνους επί πολλές ημέρες, αφηγήθηκε ότι δεν της έγινε ακτινογραφία επειδή «δεν υπήρχε ρεύμα». «Μου έδωσαν ένα παυσίπονο και μου είπαν ότι αν η κατάστασή μου δεν βελτιωθεί, να πάω σε άλλο νοσοκομείο», πρόσθεσε. Το ίδιο βράδυ, υποφέροντας χειρότερα, η Αγιάντα πήγε σε άλλο νοσοκομείο όπου της διέγνωσαν πέτρες στη χολή.
«Μας λείπουν τα πάντα στη ζωή μας, ακόμη και οι βασικές ιατρικές υπηρεσίες», σχολίασε.
Παρά την εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, που τέθηκε σε ισχύ στις 10 Οκτωβρίου, η ανθρωπιστική κρίση στον παλαιστινιακό θύλακα επιμένει. Αν και η συμφωνία προέβλεπε την είσοδο 600 φορτηγών με ανθρωπιστική βοήθεια σε καθημερινή βάση, μόνο 100-300 μπαίνουν στη Γάζα, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Οι περισσότεροι από τα 2 εκατομμύρια των κατοίκων, πολλοί εκ των οποίων έχουν εκτοπιστεί από τις μάχες, δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς τη στήριξη των υπηρεσιών του ΟΗΕ και των διεθνών ΜΚΟ.
