Αν και προβλέπεται ότι στο κοινοβούλιο θα εισέλθουν ξανά τα παραδοσιακά κόμματα, το ισχυρό ένοπλο σιιτικό κίνημα Χεζμπολάχ, που είναι σύμμαχος του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ και του Ιράν, ενδέχεται να ενισχυθεί κερδίζοντας την πλειοψηφία, για πρώτη φορά μετά το 2005.
Όμως αυτό κινδυνεύει να περιπλέξει περαιτέρω την κατάσταση στον Λίβανο, μια χώρα που βρίσκεται σφηνωμένη μεταξύ του Ισραήλ και της Συρίας.
Εξάλλου μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν τρέφει αυταπάτες σχετικά με τον νεποτισμό και τη διαφθορά που κυριαρχούν στην πολιτική τάξη, σε μια χώρα το δημόσιο χρέος της οποίας φτάνει το 150% του ΑΕΠ της.
Το άλλο μεγάλο στρατόπεδο στον Λίβανο είναι αυτό του οποίου ηγείται ο σουνίτης πρωθυπουργός Σάαντ Χαρίρι, ο οποίος τον Νοέμβριο του 2017 ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά την παραίτησή του από τη Σαουδική Αραβία, χώρα που τον στηρίζει και η οποία επιδίδεται σε μια κούρσα επιρροής με το Ιράν. Στη συνέχεια επέστρεψε στη χώρα, ανακαλώντας την απόφασή του.
