Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του σπουδαίου Μάνου Χατζιδάκι, ο αγαπημένος μας Λουδοβίκος των Ανωγείων μοιράζεται στο Dnews δύο ιστορίες με πρωταγωνιστή τον μεγάλο μας δημιουργό.
«Ήταν το 1980 δεύτερη χρονιά των εκδηλώσεων στα Ανώγεια. Κάθεται ο Μάνος μαζί με το δήμαρχο τον Γιώργη τον Κλάδο στην πλατεία, είμαι και εγώ και κάποιοι άλλοι. Το γαλακτομπούρεκο μόλις είχε έρθει ζεστό και κουβεντιάζαμε διάφορα.
Κάνει μια ανάλυση ο Μάνος για τους Ανωγειανούς: "Παρατηρώ ότι εδώ δεν χρησιμοποιούνται οι λέξεις: "θέλω να πω", "εννοώ", "δηλαδή". Είναι τόσο καθαρός ο λόγος του καθενός ακόμα και σε μικρά παιδιά, απλος και σαφής που δεν χρειάζεται επανάληψη".
Θεωρούσε την πλατεία το Μεϊντάνι, μια από τις καλύτερες του κόσμου και έλεγε "Να, πάνω στην ταράτσα αυτή θα ήθελα να έχω ένα δωμάτιο να μείνω εκεί και να βλέπω την Πλατεία κάθε βράδυ με τον κόσμο" και μες την κουβέντα λέει "αν έβρισκα ένα κτήμα εδώ" και απευθύνεται στο δήμαρχο προσθέτει: "να κάνω ένα παρεκκλήσι, να φέρω τα οστά της μητέρας μου και να μείνω και εγώ εδώ όταν αναχωρήσω!".
Το προχωραει παραπάνω δίνοντας χώρο στο κομψό του χιούμορ λέγοντας: "θα έχω στην είσοδο του κτήματος ένα πολιτσμάνο. Να μην αφήνει κανέναν να εισερχεται εκτός αν είναι ερωτευμένος!".
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο δήμαρχος άρχισε να ψάχνει χώρο. Δεν έγινε για κάποιους λόγους, ωστόσο εμείς τον έχουμε εδώ στην καρδιά των Ανωγειων».
Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, μοιράζεται ακόμα μια ιστόρια στο Dnews, λέγοντας:
«Χάρις Αλεξίου, 1986 στον "Σείριο" ηταν η χρονιά που ο Μάνος Χατζιδάκις απόλυτος κυρίαρχος της μουσικής ιστορίας του τόπου αποφάσισε να στήσει μια σκηνή όπου θα έδινε ευκαιρίες σε άγνωστους και σε γνωστούς μουσικούς να αποδείξουν την ποιότητα τους μέσα από το μοναδικό αυστηρό και δίκαιο βλέμμα του.
'Ηταν η βραδιά της πρεμιέρας και ο Μάνος μού είχε εμπιστευτεί ένα μέρος της παράστασης. Την πρώτη μέρα ο Μάνος ανέβηκε και μίλησε για την ιδέα των παραστάσεων παρουσιάζοντας τους μουσικούς και φυσικά και εμένα που για πρώτη φορά θα έπαιζα σε κοινό. Και τι κοινό!
Ήρθε η ώρα και εγώ έντρομος πάνω στη σκηνή πίσω από την κλειστή κουρτίνα. Η αίθουσα γεμάτη καλεσμένους και κυρίως δημοσιογράφους. Κάθομαι στην καρέκλα με το αναλόγιο και τις σημειώσεις μου, κρατάω το μαντολίνο και τρέμει το πόδι μου χωρίς να μπορώ να το σταματήσω.
Ο υπεύθυνος της σκηνής κρατάει το σκοινί για να ανοίξει η αυλαία με κοιτάει λοξά και με ρωτάει: "Είσαι έτοιμος;". Του λέω "περίμενε". Έκλεισα τα μάτια μου και είπα μέσα μου: "Αχ ρε μάνα, βοήθα!». Άνοιξε η σκηνή και εγώ τους έκλεψα την προσοχή με μια μικρή ιστορία:
Έχω έναν γέρο φίλο στο χωριό μου και τον ρωτάω κάποια στιγμή: "να παντρευτώ ή να μην παντρευτώ;" Όπως και να το κάνεις θα μετανιώσεις", μου είπε. "Όχι δεν θα παντρευτώ!", του είπα.
Έκλεψα ένα μικρό γέλιο από την πλατεία ένιωσα ότι τους μετέφερα μια μικρή έκπληξη
Τραγούδησα τρία τραγούδια: Το μερακλήδικο πουλί, ποτέ φωλιά δεν κάνει, μον΄ έτσι βασανίζεται, κι ως ότου ν΄ αποθάνει.
Χειροκρότησαν τόσο πολύ που τα έχασα, ούτε χαιρέτησα αλλά σηκώθηκα και έφυγα απ’ τη σκηνή!
Κατέβηκα στο καμαρίνι και το χειροκρότημα διαρκούσε. Ήρθε ο υπεύθυνος της σκηνής και μου λέει: "Ανέβα!". "Πού να πάω;", ρωτάω.
"Δεν ακούς το χειροκρότημα; Σε καλούν".
Εγώ είδα και έπαθα να φύγω, όχι να ξαναγυρίσω!
Η παράσταση συνεχίστηκε με την Αλίκη Καγιαλόγλου
Σηκώθηκα σιγά-σιγά και σκυφτός μες στο σκοτάδι της αίθουσας, περπάτησα για να πάω πίσω στους φίλους μου: τον Σταύρο, τον Διονύση και τον Γιώργη.
Αυτοί μπορούσαν να με κρίνουν αληθινά, ώστε να πάρω το κουράγιο και να συνεχίσω. Ήμουν τόσο άπειρος...
Όπως προχώρησα, ένα χέρι με σταμάτησε. Γύρισα το κεφάλι και ήταν η Χάρις Αλεξίου!
Μου είπε ψιθυριστά: "Έκανες κάτι πολύ ωραίο!".
Χάρηκα τοσο πολύ! Η Χάρις Αλεξίου ήταν ο έρωτας όλων μας εκείνη την εποχή. Φοιτητές μαζεύαμε τα χρήματα για να μπορέσουμε να την ακούσωμε
Τελοσπάντων, όλα πήγαν καλά. Είχε επιτυχία ο "Σείριος" και οι παραστάσεις του Μάνου Χατζιδάκι.
Οι φίλοι μου πίσω, ήταν ευχαριστημένοι από την προσπάθεια μου: "Καλό ήταν", έτσι είπε ο Διονύσης ο πιο δύσκολος. Αυτό το "καλό ήταν" άκουγα όλα τα χρόνια και συνέχισα.
Εγώ ένας λαϊκός μουσικός αλλά "με ακριβό φίλτρο" όπως έλεγε ο Μάνος για να με ενθαρρύνει!
Περάσανε τα χρόνια τα πολλά και τώρα κάθομαι και βλέπω τη Χάρις Αλεξίου να παίζει στο "Maestro" του Παπακαλιάτη. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ! Ήταν η ερμηνεύτρια με το απόλυτο κύρος από πάντα και με ό, τι καταπιάστηκε.
Ο πραγματικός καλλιτέχνης γεννιέται και συνεχίζει να είναι μεχρι τέλους!»
