Με ξυρισμένο κεφάλι, αριστοτεχνικές ατάκες και τη δημιουργία ενός ακόμα αξέχαστου χαρακτήρα, η Έμα Στόουν συνεχίζει να οδηγεί αυτή τη χρυσή εποχή του κινηματογράφου ως η σύγχρονη Κάθριν Χέπμπορν, αναφέρει το Variety για τη «μούσα» του Γιώργου Λάνθιμου, ο οποίος «με το Bugonia έχει μπει πλήρως στην Άλφρεντ Χίτσκοκ εποχή του», συνεχίζει το δημοσιεύμα, εξηγώντας ότι η νέα ταινία αντιπροσωπεύει ένα τολμηρό νέο πεδίο για τον κινηματογραφιστή.
Η «Βουγονία» αποτελεί μία διασκευή του νοτιοκορέατικου καλτ φιλμ του 2003 «Save the Green Planet!» του του Jang Joon-hwan. Η ταινία ακολουθεί δύο άνδρες εμμονικούς με τις θεωρίες συνωμοσίας — τους οποίους υποδύονται ο Τζέσι Πλέμονς και ο Έιντεν Ντέλμπις — που απαγάγουν μια ισχυρή CEO (Στόουν), πεπεισμένοι ότι αυτή η γυναίκα είναι εξωγήινη και σκοπεύει να καταστρέψει τη Γη.
Τζέσι Πλέμονς, ένα μείγμα Άντονι Χόπκινς και Τζέφρι Ρας
Ο Πλέμονς, ήδη υποψήφιος για Όσκαρ για την ταινία «Η Εξουσία του Σκύλου» (2021), τα δίνει όλα στην πιο τολμηρή και συναρπαστική του δουλειά μέχρι σ΄ήμερα. Μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού δεν μοιάζει μόνο πιθανή, αλλά αναπόφευκτη, σημειώνει το Variety εκθειάζοντας τον Πλέμονς στον συγκεκριμένο ρόλο λέγοντας ότι είναι «ένα μείγμα μεταξύ Άντονι Χόπκινς (Η Σιωπή των Αμνών) και Τζέφρι Ρας (Shine)».
{https://youtu.be/1b-pgcLiF00?si=MhcpJFzqhyaFfu8O}
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Έμα Στόουν όπως Κάθριν Χέπμπορν
Η δις βραβευμένη με Όσκαρ Στόουν (για το La La Land, 2016 και το Poor Things, 2023), επιδεικνύει σχεδόν τρομακτική γενναιότητα στη δουλειά της. Στα 36 της, η ηθοποιός εξακολουθεί να χτίζει αυτό που θα μπορούσε να της χαρίσει μια από τις πιο διακεκριμένες καριέρες του Χόλιγουντ. Όπως η Χέπμπορν, η οποία κέρδισε τέσσερα Όσκαρ σε μια καριέρα εμβληματικών ερμηνειών, η Στόουν φαίνεται έτοιμη να συνεχίσει να επαναπροσδιορίζει τον όρο πρωταγωνίστρια.
Η Στόουν έχει ήδη γράψει ιστορία ως μία από τις δύο γυναίκες που προτάθηκαν για Όσκαρ ερμηνείας και παραγωγής την ίδια χρονιά (Poor Things). Η άλλη ήταν η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ για το «Nomadland» (2020).
Το βιογραφικό της Έμα Στόουν μοιάζει ήδη με την πορεία μιας ολόκληρης γενιάς. Από το αιχμηρό κωμικό timing του Easy A μέχρι την οδυνηρή ευαλωτότητα στο The Favourite, και από την ισορροπία στην κόψη του ξυραφιού στο Birdman μέχρι την σουρεαλιστική αλαζονεία του Poor Things, η Στόουν δεν έχει επαναλάβει ποτέ τον εαυτό της. Κάθε ερμηνεία έρχεται με μια αίσθηση επανεφεύρεσης — όχι άσχετη με την Χέπμπορν, το άλμα της οποίας από τις κωμωδίες φάρσας της δεκαετίας του 1930 στα καυστικά δράματα της δεκαετίας του 1960 χάραξε μια καλλιτεχνική εξέλιξη που σπάνια θα βρεις όμοια στο Χόλιγουντ.
Και οι δύο γυναίκες μοιράζονται επίσης μια ανήσυχη, σχεδόν προκλητική τάση ενάντια στις άκαμπτες προσδοκίες της βιομηχανίας. Η Χέπμπορν ήταν διαβόητη για την άρνησή της να παίξει ενζενί ηρωίδες και επέμενε σε χαρακτήρες με πνεύμα, θάρρος και μια κατηγορηματική άρνηση να απολογηθούν για τη φιλοδοξία τους. Η Στόουν, στην εποχή της, έχει χαράξει παρόμοια πορεία — παίζοντας συχνά γυναίκες που είναι ζόρικες, έξυπνες, αισθησιακές και βαθιά προβληματικές, καθιστώντας τις παρόλα αυτά σαγηνευτικές. Η κοινή γραμμή ανάμεσα στις δύο ηθοποιούς δεν είναι η μίμηση, αλλά μια κληρονομιά: μια γενεαλογία καλλιτεχνίας όπου η αυθεντικότητα θριαμβεύει έναντι της συμβατικότητας.
Με το βλέμμα στα Όσκαρ
Όπως το Poor Things και πολλές από τις προηγούμενες ταινίες του Λάνθιμου, το Bugonia έχει προοπτικές για πολλές υποψηφιότητες: ερμηνείας, σκηνοθεσίας και σεναρίου, όπως και στις τεχνικές κατηγορίες — συμπεριλαμβανομένων των οπτικών εφέ.
Με πολλούς τρόπους, η ταινία καταφέρνει αυτό που ο Άνταμ Μακέι ήθελε να είναι το Don’t Look Up του Netflix: μια αιχμηρή, εύθραυστη κοινωνική κριτική για τον κόσμο μας. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι ο σεναριογράφος Γουίλ Τρέισι δεν μιλάει υποτιμητικά στο κοινό. Αντανακλά τον κόσμο, κρατώντας έναν καθρέφτη μπροστά στον ελαττωματικό εαυτό μας.
