Η αγαπημένη τηλεμαγείρισσα, Βέφα Αλεξιάδου, με την οποία μεγάλωσαν γεννιές και γεννιές, έφυγε σήμερα σε ηλικία 91 ετών.
Η Βέφα Αλεξιάδου έγινε γνωστή μέσα από το πρωινό καφέ του Ant1, ενώ η απλότητά της και ο τρόπος που παρουσίαζε τις συνταγές της, την έκαναν αμέσως αγαπητή στο τηλεοπτικό κοινό.
Γεννήθηκε στο Βόλο στις 13 Μαρτίου 1933.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ήταν σύζυγος του καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνου Αλεξιάδη, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, την Αλεξία, η οποία έφυγε από τη ζωή από ανακοπή καρδιάς στις 29 Οκτωβρίου 2014, και την Άντζελα, η οποία πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 2015.
Σπούδασε χημικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και συνέχισε με ιδιαίτερες σπουδές στο Berkeley University των ΗΠΑ επάνω στην υγιεινή των τροφών, τη διακόσμηση του τραπεζιού και τη σύγχρονη μαγειρική τέχνη.
Τα βιβλία της για τη μαγειρική έχουνε μεταφραστεί και μάλιστα δύο από αυτά τιμήθηκαν με βραβεία το 1998 και το 2000 στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Μαγειρικής στο Perigueux της Γαλλίας.
Στην ίδια έκθεση, το έτος 2000 της απενεμήθη το ιδιαίτερα τιμητικό βραβείο «Best Culinary Business Professional».
Την τηλεοπτική της καριέρα την ξεκίνησε στα πρώτα χρόνια προβολής της εκπομπής Πρωινός καφές του ΑΝΤ1. Μαγείρεψε σχεδόν με όλες τις παρουσιάστριες της εκπομπής όπως η Ρούλα Κορομηλά, η Πόπη Χατζηδημητρίου και η Ελένη Μενεγάκη.
Όπως είχε αποκαλύψει, στον Πρωινό Καφέ δούλευε χωρίς να πληρώνεται μιας και η συμφωνία με τον σταθμό ήταν να παρουσιάζονται τα βιβλία μαγειρικής της.
Το 2003, παρουσίασε στο Mega, την εκπομπή με τίτλο Τα Μυστικά Της Βέφας και το 2009 την εκπομπή Στην κουζίνα με τη Βέφα στο κανάλι Alter. Στις ευρωεκλογές του 2024 ήταν υποψήφια με τον ΛΑΟΣ.
Η Βέφα Αλεξιάδου, η οποία είχε χάσει απρόσμενα και τις δύο κόρες της, την Αλεξία και την Αντζι ενώ για τις απώλειες της ζωής της είχε δηλώσει:
«Έζησα ευτυχισμένα χρόνια πριν φτάσουμε ως εδώ. Η ζωή μου επιφύλασσε πολύ βαρύ πόνο, έχασα πρώτα τον άντρα μου και μετά τα δυο κορίτσια μου. Δεν πρέπει να μη δίνουμε σημασία στο τι μας συμβαίνει και να μην πηγαίνουμε στον γιατρό. Τα κορίτσια μου έδιναν βαρύτητα στη δουλειά τους, αλλά δεν πρόσεχαν την υγεία τους. Πρώτο μέλημά μας, αν θέλουμε να συνεχίσουμε, είναι να σεβόμαστε την υγεία μας. Πολλοί απορούσαν που ντυνόμουν, βαφόμουν και έβγαινα, ενώ είχα χάσει δυο κορίτσια. Δεν δίνω σημασία ποιος το λέει αυτό. Ο αληθινός πόνος και το μαύρο είναι μέσα στην καρδιά μας. Δεν φεύγει μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου, δεν χρειάζεται θέατρο, να βγαίνεις έξω με τα μαύρα να σε λυπούνται και στο σπίτι να φοράς την εμπριμέ ρόμπα».
