Η Ισμήνη (Ίσμα) Τουλάτου, έφυγε το πρωί της Κυριακής από τη ζωή, σε ηλικία 52 ετών.
Η Ίσμα Τουλάτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Ήταν απόφοιτος της Πρότυπης Σχολής Αναβρύτων, πτυχιούχος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και διπλωματούχος πιάνου και ανώτερων θεωρητικών του Ωδείου Αθηνών.
Λάτρευε τη μουσική, την όπερα, τη μόδα, τον πολιτισμό και ήθελε από πολύ μικρή να γίνει δημοσιογράφος. Τη δημοσιογραφική της καριέρα ξεκίνησε το 1995 στον «Τύπο της Κυριακής» όπου παρέμεινε έως το 1997, καλύπτοντας το πολιτιστικό ρεπορτάζ, με κύριο τομέα ευθύνης το θέατρο, τα εικαστικά και τις συνεντεύξεις προσωπικοτήτων.
Στη συνέχεια, εργάστηκε στο «ΒΗΜΑ», επίσης στο πολιτιστικό ρεπορτάζ, για θέματα θεάτρου και μουσικής, τόσο στην ημερήσια έκδοση όσο και στο ένθετο «Το άλλο Βήμα» της Κυριακής. Από το 2000 απασχολήθηκε παράλληλα στο «ΒHmagazino» και σε άλλα περιοδικά, όπως τα «Bazaar», «Elle», «Madame Figaro» κ.ά., πάντοτε για θέματα μόδας και πολιτισμού.
Τα τελευταία χρόνια συνεργαζόταν με την «Athens Voice» και την ιστοσελίδα iefimerida.gr
Κατά τη διάρκεια της λαμπρής καριέρας που διέγραψε ως συντάκτρια του πολιτιστικού ρεπορτάζ είχε πολλές επιτυχίες και αποκλειστικότητες στο ενεργητικό της. Θα μείνουν ζωντανά στην μνήμη των συνεργατών και των αναγνωστών της οι συνεντεύξεις της με τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής, τα καίρια άρθρα της, με όλες τις εξελίξεις από τον χώρο της σύγχρονης όπερας και της κλασικής μουσικής, το μόνιμο «παρών» της στις συναυλίες του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, του Ηρωδείου και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ).
Με την ΕΛΣ, είχε συνεργαστεί, μάλιστα, τα τελευταία χρόνια σε ένα πρωτοποριακό project, δικής της εμπνεύσεως και επιμέλειας, το «Όπερα και Μόδα», όπου κατάφερε να συνδυάσει δύο σημαντικές αγάπες της σε ένα υβριδικού χαρακτήρα δρώμενο, με τη σύμπραξη εξαιρετικών συντελεστών.
Αυτό, όμως, που κυρίως θα μείνει ζωντανό στις μνήμες όλων, είναι το απαράμιλλο ταλέντο της, το ήθος της, η αγάπη της για τη δημοσιογραφία, τον πολιτισμό, τη μουσική και την ομορφιά της ζωής.
Θα μείνει και έναν οδυνηρό και αναπάντητο «γιατί», να συνοδεύει τον πόνο για τον τόσο αδόκητο χαμό της.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται βαθύτατα τους οικείους της και αποχαιρετά την εκλεκτή συνάδελφο, η οποία άφησε το στίγμα της στην ελληνική δημοσιογραφία και είχε ακόμη να προσφέρει πολλά στο χώρο του πολιτισμού.
