Πολύ κατώτερες των περιστάσεων είναι οι προδιαγραφές ασφαλείας, σύμφωνα με τις οποίες λειτουργεί μεγάλο μέρος του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας, όπως αναφέρουν εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο.
Ένα απαρχαιωμένο σύστημα φωτοσήμανσης και τηλεδιοίκησης που είτε δεν λειτουργεί, είτε αντιμετωπίζει προβλήματα, ρίχνει το βάρος της ευθύνης στους κατά τόπους σταθμάρχες, οι οποίοι καλούνται να διαχειριστούν πολλές φορές αυξημένη κυκλοφορία χωρίς να έχουν τα απαραίτητα μέσα.
Σταθμάρχης που υπηρετεί στην περιοχή της Θεσσαλονίκης εδώ και περίπου 5 χρόνια, δήλωσε πως είχε εκπαιδευτεί για τη θέση του περίπου 1,5 χρόνο και πως στην αρχή βρισκόταν πάντοτε δίπλα σε έμπειρα στελέχη για να αποκτήσει εμπειρία.
Παρόλα αυτά, όπως είπε, είχε πάθει στο παρελθόν τρεις φορές κρίση πανικού και είχε ζητήσει να τον αλλάξουν, καθώς φοβόταν μήπως συμβεί κάποιο ατύχημα, δεδομένου ότι δεν υπήρχε κάποιο αυτόματο σύστημα που να “συγχωρούσε” ενδεχόμενο ανθρώπινου λάθους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα για την κατάσταση που επικρατεί στους ελληνικούς σιδηρόδρομους, ο ΤΧ-1, ο Τοπικός Χειρισμός 1 όπως είναι η πλήρης ονομασία του, που είναι ένας τοπικός σταθμός ελέγχου κίνησης έξω από τη Θεσσαλονίκη, στο ύψος των διυλιστηρίων, ελέγχοντας τον σημαντικότερο ίσως κόμβο του δικτύου, καθώς από εκεί περνούν επιβατικές και εμπορικές αμαξοστοιχίες είτε προς Πλατύ-Αθήνα, είτε προς Ιδομένη, είτε προς Στρυμόνα- Αλεξανδρούπολη.
Και παρά το γεγονός ότι το συγκεκριμένο σημείο είναι καίριας σημασίας για τη σωστή και ασφαλή διαχείριση των δρομολογίων, οι εργαζόμενοι εκεί καλούνται να υπηρετήσουν όλον αυτόν τον φόρτο εργασίας με μηχανήματα δεκαετιών, χωρίς να έχουν δηλαδή την απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή.
Όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά, η τηλεδιοίκηση στην ευρύτερη περιοχή, λειτουργεί πλήρως μόνο στο κομμάτι Θεσσαλονίκης – Στρυμόνα. Προς το Πλατύ, το Κέντρο Ελέγχου Κυκλοφορίας (ΚΕΚ) που βρίσκεται στον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης μπορεί να βλέπει την κίνηση, όχι όμως να επέμβει – κάτι που το κάνουν οι τοπικοί σταθμοί – ενώ στο κομμάτι προς Ειδομένη, δεν λειτουργεί τίποτα.
Ο Ανδρέας Διοδώνης, σταθμάρχης στον ΤΧ-1, περιέγραψε στην κάμερα τη λειτουργία του συγκεκριμένου Τοπικού Χειρισμού, εξηγώντας πως μέρος της δουλειάς γίνεται «με το μάτι» και χειροκίνητα, καθώς δεν υπάρχουν (είτε υπάρχουν αλλά δεν λειτουργούν) σύγχρονα συστήματα παρακολούθησης και χειρισμού.
Αναφέρθηκε επίσης στη λειτουργία της τηλεδιοίκησης, αλλά και στα άλλα προβλήματα όπως οι συχνές βλάβες που μπορεί να προκαλούνται είτε από τις καιρικές συνθήκες, είτε από τις κλοπές υλικού, η αποκατάσταση των οποίων μπορεί να αργήσει πολύ, λόγω έλλειψης προσωπικού.
Δείτε βίντεο
{https://www.youtube.com/watch?v=KJyzzwWceoU}
Στο έγγραφο αναφέρονται αναλυτικά τα σημεία που δεν λειτουργούν τα φωτοσήματα και τα ελιγμοσήματα και τα οποία είναι πάρα πολλά, ενώ τονίζεται μεταξύ άλλων πως κάποιες φορές «το σύστημα τηλεχειρισμού κλειδώνει διαδρομές που δεν του έχει ζητήσει ο χειριστής», πως η λειτουργία των αιχμών μπλοκάρεται πολλές φορές από τις συχνές κλοπές καλωδίων, πως δεν λειτουργεί το ηχητικό σύστημα προειδοποίησης απώλειας ελέγχου των αιχμών, επειδή πολλές αιχμές δεν κλειδώνουν ηλεκτρονικά, αλλά με αρπάγες κτλ.
«Όπως λοιπόν προκύπτει από τα παραπάνω, το σύστημα ΙΝΤΕΡΛΟΚΙΝΓΚ του ΤΧ1 δεν ανταποκρίνεται σε καμία από τις κύριες λειτουργίες του και όσο οξυδερκείς, παρατηρητικοί και συγκεντρωμένοι στην εργασία τους να είναι οι χειριστές, σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστούν το σύστημα ηλεκτρομανδάλωσης και τις προδιαγραφές του για την αποτροπή του λάθους χειρισμού που μπορεί να προξενήσει βλάβες, υλικές ή ακόμη και ανθρώπινων ζωών συναδέλφων ή συνανθρώπων μας», υπογραμμίζει το έγγραφο.
Και μπορεί να έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε, ωστόσο όπως είπαν εργαζόμενοι δεν άλλαξε τίποτα σε σχέση με τα παραπάνω προβλήματα και οι κίνδυνοι παραμένουν.
Τα έγγραφα από το grtimes
