Ο Θύμιος Μπουγάς, που η ιστορία του είχε συγκινήσει το πανελλήνιο, μίλησε για την ζωή του τώρα, μετά την εξαφάνισή του, έπειτα από bullying που δέχθηκε.
«Αισθάνομαι καλά με τον κόσμο προς το παρόν, δεν είναι όπως πρώτα. Δεν δίνω σημασία σε αυτούς που λένε ότι έκανα πράγματα, που δεν έχω κάνει», είπε αρχικά ο Θύμιος Μπουγάς.
«Είμαι πολύ καλά ψυχολογικά δεν έχω κανένα θέμα», τόνισε χαρακτηριστικά.
Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στο ατύχημα το οποίο του προκάλεσε μία αλλοίωση στα χαρακτηριστικά του προσώπου του.
«Το ατύχημα έγινε πριν 14 χρόνια, το 2008, δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα. Ξαφνικά από το πρώτο χειρουργείο στο ΚΑΤ, μου είπαν ότι δεν θα ξαναέρθουν. Έμενα σε εγκαταλελειμμένα σπίτια και μάζευα καλώδια για να πουλήσω τον χαλκό, έτσι ζουσα», υπογράμμισε και συνέχισε λέγοντας πως, «σταμάτησα να έχω επαφές με φίλους και οικογένεια, ήταν δική μου απόφαση».
Για την εξαφάνισή του, και τις προσπάθειες από τις αρχές να τον εντοπίσουν δήλωσε πως, «δεν ήξερα ότι με αναζητούσαν για 1,5 μήνα, ήμουν σε εγκαταλελειμμένο σπίτι με ένα φωτοβολταϊκό για να έχω φως. Ήξεραν ότι ζω σε εγκαταλελειμμένα σπίτια. Και όποιος πει ότι δεν το ήξερε, είναι ψεύτης μεγάλος»,
«Δεν ήξερα ότι με αναζητούν, κόλλα ένα χαρτί σε μια κολώνα να το διαβάσω. Όταν με βρήκαν ήρθαν και έσπασαν το τζάμι της πόρτας και μπήκαν με φακούς».
Για το bullying που δέχθηκε, εμφανίστηκε κατηγορηματικός στα λόγια του, και ζήτησε να αποδοθεί δικαιοσύνη.
«Μακάρι να υπάρξει κράτος να τιμωρήσει τα παιδιά (που μου έκαναν bullying), διαφορετικά τα πράγματα θα συνεχιστούν. Έχω συνηθίσει τόσα χρόνια με το bullying, αν ήταν κάποιος άλλος και δεν άντεχε, τι θα έλεγαν μετά;», αναρωτήθηκε ο Θύμιος Μπουγάς.
«Το θέμα δεν είναι αν ήξερε η τοπική κοινωνία, αλλά να το σταματήσουμε. Θέλω να βρω μια δουλειά, γιατί θέλω να συνεχίσω την ζωή μου», κατέληξε μιλώντας στο mega.
Η Νατάσα Μποζίνη, ιδρυτικό μέλος του «Στο επίκεντρο ο άνθρωπος» μίλησε για τον Θύμιο.
«Ένας άνθρωπος σαν τον Θύμιο είναι πολεμιστής, δεν είναι ένας άνθρωπος που θα υποκύψει. Η τελευταία κουβέντα που μου είπε ο Θύμιος, όταν τον είχα ρωτήσει για εκείνο το βράδυ, «αφού θες να μείνεις στον Πύργο, θες να συζητήσεις κι άλλο γι’ αυτό που σου συνέβη;»,
Μου είπε «ορκίστηκα στον τάφο του πατέρα μου, να μην ζήσει ποτέ κανένας άλλος αυτά που έζησα εγώ».
