Ειδικότερα, ο συνταξιούχος, απόστρατος αξιωματικό απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1999 και μοναδικοί κληρονόμοι του ήταν η σύζυγός του, η οποία απεβίωσε στην συνέχεια τον Ιανουάριο του 2002 και ο γιός του.
Σύμφωνα με την αρεοπαγιτική απόφαση, ο γιός του αποβιώσαντος στρατιωτικού, «παρά το γεγονός ότι είχε υποχρέωση από τον νόμο να αναγγείλει στην αρμόδια υπηρεσία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους τη μεταβολή που επήλθε στη συνταξιοδοτική κατάσταση του πατέρα του, δηλαδή το γεγονός του θανάτου του, δεν το έπραξε» και συνεχίζει η δικαστική απόφαση: «Με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος (σσ υιός αποβιώσαντος στρατιωτικού) παράνομο περιουσιακό όφελος, εν γνώσει του αθέμιτα παρασιώπησε το γεγονός αυτό από την αρμόδια υπηρεσία, με αποτέλεσμα να παραπλανήσει τους αρμόδιους υπαλλήλους που στελέχωναν την υπηρεσία συντάξεων του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, οι οποίοι αγνοώντας τον θάνατο του πατέρα του, εξακολούθησαν να πιστώνουν κάθε μήνα σε λογαριασμό που τηρείτο στην Τράπεζα, στον οποίο ο κατηγορούμενος ήταν συνδικαιούχος, τη σύνταξη του θανόντος για ολόκληρο το χρονικό διάστημα από τον Φεβρουάριο του 1999 μέχρι και το Μάιο του 2013, δηλαδή επί μακρό χρονικό διάστημα, το δε συνολικό ποσό που πιστώθηκε στον λογαριασμό αυτό ανέρχεται σε 228.989,29 ευρώ».
Ακόμα, αναφέρει το ΣΤ΄ Τμήμα του Αρείου Πάγου, όταν αναζητήθηκε «το αχρεωστήτως πιστωθέν ποσό, διαπιστώθηκε ότι στον λογαριασμό υπήρχε υπόλοιπο 8,66 ευρώ, αφού ο κατηγορούμενος ως συνδικαιούχος, είχε αναλάβει το ποσό των 228.980,63 ευρώ, με χρήση κάρτας αναλήψεως από ATM, την οποία είχε προμηθευτεί ως συνδικαιούχος του λογαριασμού, ποσό που βεβαιώθηκε στη ΔΟΥ και το οποίο ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να επιστρέψει».
Επίσης, αναφέρεται στην αρεοπαγιτική απόφαση ότι η σύζυγος του αποβιώσαντος στρατιωτικού «μέχρι τον θάνατο της ποτέ δεν ζήτησε την απονομή σ' εκείνη ισόβιας σύνταξης από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, ως χήρα του αποβιώσαντος συζύγου της συνταξιούχου του Δημοσίου».
Κατόπιν αυτών, ο γιός του πρώην στρατιωτικού κρίθηκε ένοχος από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών για διακεκριμένη απάτη κατ' εξακολούθηση, σε βάρος του Δημοσίου και καταδικάστηκε σε κάθειρξη 12 ετών και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του για 5 χρόνια.
Ο γιός του πρώην στρατιωτικού κατέθεσε αίτηση στον 'Αρειο Πάγο, ζητώντας να αναιρεθεί η καταδικαστική για εκείνον εφετειακή απόφαση.
Το Ποινικό Τμήμα απέρριψε ως αβάσιμους και αόριστους όλους τους λόγους που προέβαλε ο καταδικασθείς γιός, αναφέροντας ότι η εφετειακή απόφαση έχει την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα και τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις.
Αντίθετα, το ΣΤ΄ Τμήμα του Αρείου Πάγου, αναφέρει ότι σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 386 παράγραφος 2 του παλαιού Ποινικού Κώδικα, «αν η απάτη στρέφεται άμεσα κατά του νομικού προσώπου του Ελληνικού Δημοσίου, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου ή των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και η ζημιά που προκλήθηκε υπερβαίνει συνολικά το ποσό των 120.000 ευρώ τιμωρείται σε βαθμό κακουργήματος, διώκεται αυτεπάγγελτα και παραγράφεται μετά 20 έτη» και προσθέτει ότι μετά την εφαρμογή του νέου Ποινικού Κώδικα (1-7-2019) «με τις διατάξεις του άρθρου 386 παράγαρφοι 1-2, το έγκλημα της διακεκριμένης απάτης σε βάρος του Δημοσίου, με προκληθείσα ζημία υπερβαίνουσα τα 120.000 ευρώ, τιμωρείται με ποινή κάθειρξης τουλάχιστον 10 ετών και χρηματική ποινή έως 1.000 ημερήσιες μονάδες, δηλαδή το πλαίσιο ποινής είναι επιεικέστερο του προηγουμένου νόμου».
Τελικά, ο 'Αρειος Πάγος ανέπεμψε την υπόθεση στο Εφετεία Αθηνών για νέα επιμέτρηση της ποινής και για να διαγραφεί η επιβολή της παρεπόμενης ποινής της στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων για 5 έτη, η οποία με τον νέο Ποινικό Κώδικα έχει καταργηθεί.
