Συγκεκριμένα σύμφωνα με έγγραφο του κ. Κοντονή σε ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που αφορούσε τη διερεύνηση του ενδεχομένου να καταργηθούν οι διατάξεις περί απαγόρευσης της ελεύθερης κατασκήνωσης, σηματοδοτώντας τη μετάβαση σ' ένα θεσμικό πλαίσιο που θα διασφαλίζει τη δυνατότητα «υπό όρους» άσκησής της μιλά για ανάγκη διαλόγου αλλά και για ένα πολύ σύνθετο πρόβλημα.
Όπως αναφέρει ο κ. Κοντονής στο έγγραφο του αναφέρει ότι οι λόγοι που επικαλούνται οι ερωτώντες βουλευτές όπου προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι η ποινικοποίηση της εν λόγω συμπεριφοράς πάσχει ως προς τη συνταγματικότητά της, ίσχύει το αντίθετο αφού όπως αναφέρει το επιτρεπτικό μοντέλο που προτείνουν, πέρα από ηθικά και κοινωνικά δικαιολογημένο, θεωρούν ότι είναι συμβατό με το Σύνταγμα αλλά και απολύτως αναγκαίο στην παρούσα συνθήκη οικονομικής κρίσης.
Σε ό,τι αφορά την αιτίαση περί αντισυνταγματικότητας της τυποποίησης της ελεύθερης κατασκήνωσης σε έγκλημα, ο έλεγχος της, προφανώς, απόκειται αποκλειστικά στην δικαιοσύνη και, ως εκ τούτου, εκφεύγει των αρμοδιοτήτων μας η τοποθέτηση επί των απόψεων που αναπτύσσονται επ' αυτού στο κείμενο της ερωτήσεως,
Ωστόσο σύμφωνα με τον υπουργό Δικαιοσύνης, ουδείς δύναται να παραβλέψει τον σύνθετο χαρακτήρα του ζητήματος, όπως, άλλωστε αυτός διαφαίνεται πλήρως από τα διαλαμβανόμενα στην ως άνω Ερώτηση, καθιστώντας αυτομάτως ανεπίκαιρη και ανεπαρκή τυχόν στατική και αποστεωμένη αντιμετώπιση του. Εξάλλου όπως τονίζει ο κ. Κοντονής, η επισκόπηση απλώς των ευρωπαϊκών πρακτικών που υιοθετούνται συναφώς καταδεικνύει ότι καμία απάντηση δεν είναι ούτε εύκολη ούτε αυτονόητη. Σύμφωνα με τον κ. Κοντονή, είναι υπαρκτή και επιτακτική η ανάγκη ενός σύγχρονου κοινωνικού διαλόγου, στον οποίο ισότιμα θα μετέχουν όλες οι πλευρές, τα συμφέροντα των οποίων φαίνονται, εκ πρώτης όψεως, τουλάχιστον αντίρροπα. Αυτό, άλλωστε, καταμαρτυρεί τόσο η δράση που ανέλαβε σημαντικός αριθμός βουλευτών όσο και η άμεση αντίδραση που η πρωτοβουλία τους προκάλεσε.
Κατά συνέπεια, προς την κατεύθυνση της «υπεύθυνης απόλαυσης της φύσης» και της «συνειδητής ελεύθερης κατασκήνωσης», όπως αναφέρεται στην εν λόγω Ερώτηση, τα βήματα που πρέπει να γίνουν ασφαλώς αφορούν το υλικό επίπεδο των υποδομών και το συμβολικό επίπεδο της νομοθετικής παρέμβασης. Ωστόσο, η σχέση μας με τη φύση, τόσο ως δρώντα, εξατομικευμένα υποκείμενα όσο και συλλογικά ως κοινωνία, είναι αναμφίβολα (και πρωτίστως) ζήτημα πολιτισμού, το οποίο προφανώς δεν εξαντλείται στη διατήρηση ή μη της ισχύουσας απαγόρευσης.
