Την έντονη ανησυχία του για τις καθυστερήσεις στην προώθηση του ευρωπαϊκού νόμου για τη Βιομηχανική Επιτάχυνση (Industrial Accelerator Act) εκφράζει ο επικεφαλής της European Metals και πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Metlen, Ευάγγελος Μυτιληναίος, υπογραμμίζοντας ότι «δεν υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω καθυστέρηση». Η παρέμβασή του έρχεται δύο ημέρες μετά τη νέα αναβολή της δημοσίευσης του νόμου, η οποία μετατέθηκε από τις 26 Φεβρουαρίου στις 4 Μαρτίου.
Ο Ευ. Μυτιληναίος δηλώνει τη στήριξη των εταιρειών μη σιδηρούχων μετάλλων προς τον Επίτροπο Βιομηχανικής Στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Stéphane Séjourné, καθώς και στις ρυθμίσεις «made in Europe» που επιδιώκεται να ενσωματωθούν στο νέο θεσμικό πλαίσιο. Όπως τονίζει, σε μια περίοδο κατά την οποία οι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις ενισχύουν επιθετικά τις εγχώριες βιομηχανίες τους, η Ευρώπη οφείλει να κινηθεί με ταχύτητα και αποφασιστικότητα, αποσαφηνίζοντας τις προτεραιότητές της χωρίς περαιτέρω αναβολές.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η καθυστέρηση του νόμου σε ένα περιβάλλον υψηλών τιμών ενέργειας, αυξημένων διεθνών εμπορικών πιέσεων και αυξανόμενου κόστους ρυθμιστικών διαδικασιών και άνθρακα, που ήδη αποθαρρύνουν τις επενδύσεις, στέλνει λάθος μήνυμα τόσο στη βιομηχανία όσο και στις αγορές. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στη σημασία της ένταξης των μετάλλων στους στρατηγικούς τομείς της ευρωπαϊκής πολιτικής, επισημαίνοντας ότι η ευρωπαϊκή μεταλλουργία αποτελεί θεμέλιο της βιομηχανικής βάσης, της άμυνας, των υποδομών και της τεχνολογικής υπεροχής της Ένωσης.
Ο επικεφαλής της European Metals σημειώνει ότι η δημόσια ευρωπαϊκή χρηματοδότηση θα πρέπει, εντός εύλογων ορίων, να δίνει προτεραιότητα στην ενίσχυση της παραγωγικής ικανότητας μετάλλων εντός Ευρώπης. Όπως επισημαίνει, η προσέγγιση αυτή δεν συνιστά προστατευτισμό, αλλά επιλογή οικονομικής ασφάλειας, καθώς η στρατηγική αυτονομία, όπως αναφέρει, ξεκινά από την παραγωγή.
Στο αναλυτικό του σχόλιο, ο Ευ. Μυτιληναίος προειδοποιεί ότι η διάβρωση της βιομηχανικής βάσης της Ευρώπης υπονομεύει τη στρατηγική της αυτονομία και αυξάνει την εξάρτηση από τρίτες χώρες για κρίσιμα υλικά που τροφοδοτούν την οικονομία και διασφαλίζουν την κυριαρχία της. Υπογραμμίζει ότι τα μέταλλα και οι ενεργοβόρες βιομηχανίες δεν αποτελούν προαιρετικούς κλάδους, αλλά βασικό πυλώνα για την απαλλαγή από τον άνθρακα, την ψηφιοποίηση και την άμυνα της Ευρώπης.
Καταλήγοντας, θέτει το δίλημμα με σαφήνεια: η Ευρώπη καλείται να αποφασίσει αν θα διατηρήσει και θα ενισχύσει την παραγωγή μετάλλων εντός των συνόρων της ή αν θα αποδεχθεί την αυξανόμενη εξάρτηση από άλλους για τη μελλοντική της οικονομική ασφάλεια, με τον νόμο για τη Βιομηχανική Επιτάχυνση να αποτελεί, όπως τονίζει, κρίσιμη δοκιμασία αυτής της επιλογής.
