Αντιμέτωπη με τα... φαντάσματα του παρελθόντος, αλλά αποφασισμένη και σίγουρη για τις δυνατότητές της, η εθνική υδατοσφαίρισης των ανδρών θα βρεθεί σήμερα, Παρασκευή (23/1), στις 6 μ.μ., απέναντι στην Ουγγαρία, στον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του Βελιγραδίου, στην πρώτη από τις δύο ευκαιρίες της να εξασφαλίσει επιτέλους ένα μετάλλιο στην κορυφαία διοργάνωση της «Γηραιάς Ηπείρου».
Οι παίκτες του Θοδωρή Βλάχου θα σταθούν στην αφετηρία του μεγάλου αγώνα με την αυτοπεποίθηση που τους δίνουν, αφενός οι έξι νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια στο τουρνουά, αφετέρου η γενική παραδοχή ότι μέχρι τώρα είναι η καλύτερη ομάδα στη σερβική πρωτεύουσα, γνωρίζοντας όμως παράλληλα ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία σε ένα νοκ-άουτ ματς μεταξύ δύο περίπου ισοδύναμων αντιπάλων, όπου όλα κρίνονται στις λεπτομέρειες. Σαν κι αυτές που έχουν στερήσει από τη «γαλανόλευκη» κάποιες πολύ μεγάλες επιτυχίες τα τελευταία χρόνια, ένας «δαίμονας» που η ελληνική ομάδα πρέπει κάποτε να... ξορκίσει, όχι μόνο για να ανέβει στο βάθρο ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, αλλά κυρίως για να φτάσει στην κορυφή, στην οποία στοχεύει σταθερά την τελευταία πενταετία. Και την οποία αξίζει, θα μπορούσε να προσθέσει κάποιος, αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα...
Με την ασταμάτητη προέλασή της στις πρώτες δύο φάσεις της διοργάνωσης, η εθνική κατάφερε να φτάσει –με το απόλυτο νικών και βαθμών– στην τετράδα, μόλις για τρίτη φορά στις 21 συμμετοχές της στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Το 1999 στη Φλωρεντία, με προπονητή τον Κούλη Ιωσηφίδη, η ελληνική ομάδα ηττήθηκε από Κροατία και Ιταλία και έμεινε στην τέταρτη θέση, όπως συνέβη και πριν από δέκα χρόνια. Το 2016, στο ίδιο γήπεδο (Belgrade Arena) και με τον ίδιο προπονητή (Βλάχο), ήταν η Σερβία και η Ουγγαρία που άφησαν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα εκτός βάθρου. Ακολούθησαν τέσσερις διαδοχικοί αποκλεισμοί στα προημιτελικά και τώρα, επιστρέφοντας στο Βελιγράδι, η «γαλανόλευκη» είναι ξανά στις τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης, χωρίς αυτό να της αρκεί σε καμία περίπτωση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ιστορικά κυρίαρχος του θεσμού, με 13 τίτλους και συνολικά 26 μετάλλια, η Ουγγαρία πέρασε διά... πυρός και σιδήρου στα ημιτελικά, νικώντας 15-14 στα πέναλτι την –απερχόμενη πρωταθλήτρια Ευρώπης– Ισπανία, στο τελευταίο και καθοριστικό παιχνίδι της Β΄ φάσης. Πριν από αυτό, οι Μαγυάροι επικράτησαν διαδοχικά της Γαλλίας (15-7), του Μαυροβουνίου (13-10), της Μάλτας (21-6) και της Ολλανδίας (16-11), ενώ έχασαν 15-14 από τη Σερβία, σε ένα παιχνίδι όπου είχαν πολλά παράπονα από τη διαιτησία.
Ο Ζολτ Βάργκα δεν έχει ούτε φέτος στη διάθεσή του τον αστέρα του Ολυμπιακού, Γκέργκο Ζάλανκι (δεν έχει αγωνιστεί στην εθνική ομάδα της χώρας του μετά τους Ολυμπιακούς στο Παρίσι), αλλά κατά τα άλλα διαθέτει μια πλήρη ομάδα, με μια μίξη έμπειρων και νεαρών παικτών. Ο Κρίστιαν Μάνχερτς αποτελεί το «βαρύ πυροβολικό» στην επίθεση, αν και πρώτος σκόρερ της Ουγγαρίας στη διοργάνωση ως τώρα είναι ο Βίντσε Βίγκβαρι με 13 γκολ, έναντι 11 του Μάνχερτς και του Γκέργκο Φέκετε και 10 του 22χρονου Άκος Νάγκι. Ο Ντάνιελ Άνγκιαλ του Ολυμπιακού αποτελεί εγγύηση στην άμυνα, χωρίς σε καμία περίπτωση να είναι ακίνδυνος επιθετικά, ενώ σημαντικές λύσεις δίνουν και οι Βέντελ Βίγκβαρι, Άνταμ Νάγκι, Σίλαρντ Γιάνσικ και ο «βενιαμίν» της ομάδας, Βίντσε Βάργκα. Οι Μαγυάροι διαθέτουν –όπως πάντα– πολύ δυνατά κορμιά, ταχύτητα και εξαιρετικό σουτ από την περιφέρεια, ενώ υστερούν κάπως στη θέση του φουνταριστού: είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλο το τουρνουά έχουν σκοράρει μόλις πέντε τέρματα από τα 2 μ., σε αντίθεση με την εθνική που έχει πετύχει 17, χώρια τις κερδισμένες αποβολές και πέναλτι. Η Ουγγαρία έχει αρκετούς δυνατούς παίκτες, ικανούς να παίξουν αποτελεσματική άμυνα στα 2 μ., αλλά η αντιμετώπιση των Ελλήνων φουνταριστών είναι το πλέον απαιτητικό τεστ για οποιαδήποτε ομάδα.
Φυσικά, οι Μαγυάροι έχουν ένα έξτρα «όπλο», που ακούει στο όνομα Σόμα Βόγκελ. Ο γκολκίπερ της Φερεντσβάρος δεν είναι ο πιο σταθερός τερματοφύλακας του κόσμου και οι ως τώρα εμφανίσεις του στο Βελιγράδι μπορούν να χαρακτηριστούν μέτριες (46,6% το ποσοστό αποκρούσεών του), αλλά αποτελεί... φόβο και τρόμο στις εκτελέσεις πέναλτι, δίνοντας στην ομάδα του ένα τεράστιο –ουσιαστικό και ψυχολογικό– πλεονέκτημα. Στο επί της ουσίας νοκ-άουτ ματς με την Ισπανία, ο Βόγκελ απέκρουσε δύο πέναλτι στον κανονικό αγώνα και άλλα δύο στη «ρώσικη ρουλέτα», στέλοντας την Ουγγαρία στην τετράδα. Η παρουσία του και μόνο υποχρεώνει κατά κάποιον τρόπο τον αντίπαλο να αναζητήσει πάση θυσία τη νίκη στην κανονική διάρκεια, γνωρίζοντας ότι στη διαδικασία των πέναλτι θα έχει σημαντικό μειονέκτημα.
Η εθνική αντιμετώπισε την Ουγγαρία και στην προηγούμενη διοργάνωση, το 2024 στο Ζάγκρεμπ, επικρατώντας 10-8 στη φάση των ομίλων. Αυτή είναι και η μοναδική ελληνική νίκη επί των Μαγυάρων σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, σε ένα σύνολο 13 αγώνων (δύο ισοπαλίες, δέκα ήττες). Τα τελευταία χρόνια, οι δύο ομάδες έχουν αναμετρηθεί ξανά σε καθοριστικούς νοκ-άουτ αγώνες, με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα να θριαμβεύει στον ημιτελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο, αλλά να χάνει δικό του παιχνίδι δύο χρόνια αργότερα (2023), στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Φουκουόκα, όπου ηττήθηκε στα πέναλτι. Ήταν η φορά που η «γαλανόλευκη» έφτασε πιο κοντά από ποτέ στην κορυφή, τουλάχιστον μέχρι τώρα...
Στο άλλο ζευγάρι των ημιτελικών, η Σερβία αντιμετωπίζει στις 21:30 την Ιταλία, με τους οικοδεσπότες να είναι το φαβορί για τη νίκη και την πρόκριση στον τελικό της Κυριακής (25/1). Η ανανεωμένη ομάδα του Σάντρο Καμπάνια έχει πάει καλύτερα του αναμενομένου και πέτυχε μεγάλη νίκη επί της Κροατίας για να περάσει στην τετράδα, αλλά θα είναι δύσκολο να ξεπεράσει την απειρία της σε ένα τέτοιο παιχνίδι, μπροστά σε «εχθρικό» κοινό. Οι «πλάβι» έχουν κατακτήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα τις δύο προηγούμενες φορές που φιλοξένησαν τη διοργάνωση (2006 και 2016) και το ίδιο επιδιώκουν να πετύχουν και φέτος, έχοντας τερματίσει πρώτοι στον Ε΄ όμιλο, παρά την ήττα από το Μαυροβούνιο.
Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
