«Για πρώτη φορά στη χώρα μας, προβλέπεται μια τέτοια άδεια, ομολογουμένως με καθυστέρηση στην έκτακτη συγκυρία του Covid-19. Μέχρι σήμερα, η πρακτική ήταν ο περιστασιακός χειρισμός εκ μέρους του ΕΟΔΥ στην αντιμετώπιση του θέματος. Από περιστατικά που μου αναφέρθηκαν, προέκυψε η εκ μέρους του ΕΟΔΥ χορήγηση άδειας ασθενείας, αυτό με καθυστέρηση.
Ξαφνικά, η περιστασιακή αυτή πρακτική του ΕΟΔΥ καταργείται. Αντίθετα με ότι συμβαίνει στις ευρωπαϊκές χώρες όπως π.χ. Ιταλία κλπ., όπου η άδεια αυτή χορηγείται ως άδεια ασθενείας και επιδοτείται από τον κρατικό ασφαλιστικό φορέα, στη χώρα μας υιοθετείται άλλη πρακτική.
Το σχέδιο της διάταξης δημιουργεί σοβαρά ζητήματα τεχνικής φύσεως αλλά και ουσιαστικού εργατικού δικαίου. Έτσι, πέραν από την τεχνική λογιστική γραφειοκρατία που θα προκύψει, ως προς το ουσιαστικό εργατικό δίκαιο, καταστρατηγείται ο θεσμός και η αμοιβή της υπερεργασιακής και υπερωριακής απασχόλησης. Ήδη ο Ν. 3986/2011, οριοθέτησε το σύστημα διευθέτησης του χρόνου εργασίας, με την υποχρέωση να τηρούνται οι 40 ώρες εβδομαδιαίως κατά μέσο όρο απασχόλησης.
Επίσης, η οποιαδήποτε υπέρβαση του νομίμου εβδομαδιαίου ωραρίου στη χώρα μας προβλέπει διατυπώσεις και αυστηρές κυρώσεις, ενώ απαιτείται συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας για την έγκριση σε ετήσια βάση του αριθμού υπερωριών πέραν από το όριο του νόμου.
Εν προκειμένω, με τη διάταξη δεν τίθεται κανένα απολύτως όριο στον εργοδότη, αφού αυτός μπορεί να απασχολεί τον εργαζόμενο πέραν των 40 ωρών, 3 ώρες, με βάση τη διάταξη, αλλά και επιπλέον αυτού, υπερεργασιακά και υπερωριακά, δηλαδή για απίστευτα εξοντωτικό ωράριο.
Αμφιβάλλω δε, αν μια επιχείρηση θα μπορεί να μείνει ανοιχτή σε λειτουργία στη διάρκεια μιας ημέρας, ώστε ο εργαζόμενος να παρέχει την εργασία που οφείλει.
Τέλος, είναι σίγουρο ότι θα καταστρατηγηθεί η υποχρέωση από το ευρωπαϊκό και ελληνικό εργατικό δίκαιο του 11ωρου ανάπαυσης του εργαζομένου».
