Το επίμαχο κτίριο, το οποίο είναι ιδιοκτησίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αναγέρθηκε μεταξύ των ετών 1915 και 1925 και λειτουργούσε ως ξενοδοχείο μέχρι το 1967, ενώ έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης, το οποίο αποτελεί «δείγμα εξαιρετικής αρχιτεκτονικής και είναι απόλυτα συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων της Αθήνας».
Το εσωτερικό του επίμαχου κτιρίου είχε αποχαρακτηριστεί και παρέμεινε διατηρητέο μόνο το κέλυφος του (εξωτερική όψη), ενώ από το έτος 2005 παραμένει μπλοκαρισμένο με σκαλωσιές.
Το Πανεπιστήμιο Αθηνών είχε δρομολογήσει την αποκατάσταση και την επαναχρησιμοποίηση του εν λόγω κτιρίου. Οι σχετικές μελέτες είχαν εγκριθεί και προέβλεπαν την προσθήκη δυο επιπλέον ορόφων (πέμπτου και έκτου) και δώματος, όπως και η δημιουργία ανελκυστήρων, ενώ είχε εκδοθεί και η σχετική οικοδομική άδεια.
Το 2005, Αθηναίοι προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και ζητούσαν να ακυρωθούν οι προγραμματισμένες ενέργειες του Πανεπιστημίου Αθηνών για αύξηση του όγκου του επίμαχου κτιρίου, όπως επίσης ζητούσαν να παραμείνει το κτίριο διατηρητέο.
Στην συνέχεια το Πανεπιστήμιο Αθηνών απέστειλε έγγραφο στο υπουργείο Υποδομών, με το οποίο ζητούσε να ακυρωθούν οι σχετικές αποφάσεις της Πολιτείας που προέβλεπαν επιπλέον ειδικούς όρους δόμησης (προσθήκη δύο ορόφων, κ.λπ.), καθώς το Πανεπιστήμιο αποφάσισε να συνταχθεί μελέτη συντήρησης, κ.λπ. που δεν θα θίγει το ύφος του επίμαχου κτιρίου.
Έτσι, το ΣτΕ έθεσε τέλος στην δικαστική διένεξη των Αθηναίων με το Πανεπιστήμιο Αθηνών.
