Ειδικότερα, μετά τη δευτερολογία του Δημοσίου και των συνηγόρων υπεράσπισης, ιδίως της Αικ. Πελέκη και της Ιεράς Μονής, προέκυψε προβληματισμός στην έδρα ως προς το νόμιμο της παραστάσεως του Δημοσίου από τη θέση του πολιτικώς ενάγοντος. Οι συνήγοροι της Μονής εκτιμούν ότι οι συνολικά 18 αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων δικαιώνουν πλήρως τη Μονή στο ποινικό σκέλος της υπόθεσης και όχι μόνον στο αστικό, στο οποίο ως προς τη νομιμότητα των ανταλλαγών δικαιώθηκε η Μονή, με εξαίρεση πέντε περιπτώσεις ακινήτων, όπου, «για τυπικούς λόγους, οι ανταλλαγές δεν ισχύουν, και όπου και πάλι τα δικαστήρια φαίνεται ότι αναγνωρίζουν άγνοια της Μονής για τα τυπικά αυτά ελαττώματα».
Από τους συνηγόρους της Μονής τονίστηκε ότι «όλες οι αστικές αποφάσεις απορρίπτουν αγωγές αποζημίωσης του Δημοσίου κατά της Μονής, με το σκεπτικό ότι οι ενέργειες στις οποίες προέβησαν οι μοναχοί δεν συνιστούν παράνομες πράξεις».
Τέλος, η Ι. Μονή, δια των συνηγόρων της, ενέμεινε στην ένσταση της αποκλειστικής υπαιτιότητας του Δημοσίου (όχι αποβολής του, όπως ζητούν συνήγοροι άλλων κατηγορουμένων), για την όποια τυχόν ζημιά αυτό επικαλείται, δεδομένου ότι το 2008 του χορήγησε πληρεξουσιότητα να ανακτήσει τα ακίνητα και εκείνο αρνήθηκε.
