Ο Άγγελος Τσιαμούρας ήταν δεν ήταν 19 χρονών το 2023. Ήταν επιβάτης στο βαγόνι 6 στην μοιραία αμαξοστοιχία IC62.
Λίγο μετά τη σύγκρουση και ενώ βγήκε από το τρένο οπότε θα μπορούσε να ανεβεί στα πούλμαν που είχαν αρχίσει να φτάνουν στον εθνικό δρόμο πάνω από τον τόπο του δυστυχήματος στα Τέμπη και να φύγει, εκείνος έμεινε.
Προχώρησε στα μπροστινά βαγόνια και αποφάσισε να βοηθήσει τον κόσμο που είχε ανάγκη. Είναι μία από τις περιπτώσεις των παιδιών που έσωσαν κόσμο το βράδυ εκείνο, της 28ης Φεβρουαρίου 2023 που δύο αμαξοστοιχίες κινούνταν επί 12 ολόκληρα λεπτά στην ίδια γραμμή με αποτέλεσμα να συγκρουστούν, να χάσουν τη ζωή τους 57 άνθρωποι και να τραυματιστούν άλλοι 180.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο Άγγελος κατέθεσε χθες ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων. Μίλησε για όλα όσα έζησε, είδε, βίωσε.
Μίλησε και για την Πυροσβεστική που του έδωσε ένα ψαλίδι, για να απεγκλωβίσει δύο άτομα που δεν μπορούσαν να βγουν από το δεύτερο βαγόνι!
Η κατάθεση του προκάλεσε αίσθηση
«Θυμάμαι ότι κάναμε μια μεγάλη στάση στον Παλαιοφάρσαλο και μετά στην Λάρισα. Έπειτα θυμάμαι να γίνεται η σύγκρουση. Βρέθηκα πάνω στο τραπεζάκι. Βγάλαμε όλο τον κόσμο από το βαγόνι και στη συνέχεια κατευθύνθηκα προς το τρίτο. Κατεβάσαμε έναν - έναν τους ανθρώπους. Τους βγάζαμε από ένα παράθυρο τους βοηθήσαμε να μην τραυματιστούν. Ζήτησα βοήθεια από την Πυροσβεστική. Ήταν δύο άτομα εγκλωβισμένα στο δεύτερο βαγόνι. Μου έδωσαν ένα ψαλίδι για τους απεγκλωβίσω. Ήρθαν και δύο πυροσβέστες. Μας παρέλαβε το ΕΚΑΒ και πήγαμε στο νοσοκομείο. Βγήκαμε από το βαγόνι από την πίσω πλευρά. Φτάσαμε στο τούνελ. Στη διαδρομή συνάντησα 4 παλικάρια ήταν μάλλον 4 πεζοναύτες. Ήταν μαζί και ακόμη ένας. Υπήρχαν άτομα στο τρίτο βαγόνι. Εκεί στο τρίτο βαγόνι ο Γιώργος μου έδινε ανθρώπους και εγώ τους κατέβαζα. Έβλεπα φωτιά ήταν αποπνικτική δεν μπορούσαμε να μπούμε. Από όλο τον καπνό έχασα το οξυγόνο μου. Στο σημείο τα πυροσβεστικά προσπαθούσαν να σβήσουν την φωτιά πάνω από τον αυτοκινητόδρομο. Μυρωδιά δεν μπορώ να προσδιορίσω. Υπήρχαν ουρλιαχτά και φωνές από παντού, υπήρχε πανικός».
Οι μάνες των Τεμπών, που παρακολούθησαν σήμερα τη συνεδρίαση σχολίασαν την κατάθεση του Άγγελου ως σημαντική. «Νομίζουμε – είπε η Κανέλα Ανδρεάδου, μητέρα της Αφροδίτης – ότι τα έχουμε δει και τα έχουμε ακούσει όλα σε αυτή την υπόθεση, αλλά η πραγματικότητα μας εκπλήσσει. Οι Πυροσβέστες δεν έκαναν τίποτα. Άφησαν τα παιδιά μας στο έλεος να καίγονται. Η Πυροσβεστική και το ΕΚΑΒ πήγαν 2 ώρες μετά».
Η Άννα Καρατζόγλου, μητέρα της Κέλλυς δήλωσε: «Ήταν πάνω στο δρόμο και δεν έκαναν τίποτα. Έδιναν εξαρτήματα σε παιδιά που σώθηκαν μπας και μπορούσαν να απεγκλωβίσουν ανθρώπους.Η Πυροσβεστική καθόταν στο δρόμο και απλά κοιτούσε. Ελεεινοί παντού, από όπου και αν το πιάσεις». Έδιναν μόνο τον εξοπλισμό για να σώσουν οι επιβάτες όσους μπορούσαν».
Η Ντίνα, που δεν κλήθηκε ποτέ να καταθέσει.
Στη συνεδρίαση της Τρίτης κατέθεσαν επιβάτες που επέζησαν της τραγωδίας. Τραυματισμένοι βαριά ψυχικά. Η Ντίνα Μαγδαλιανίδη και σωματικά. Έχει ήδη υποβληθεί σε 25 χειρουργεία από το δυστύχημα και μετά και χρειάζεται να υποβληθεί και σε άλλα.
Η Ντίνα Μαγδαλιανίδη δεν κλήθηκε ποτέ να καταθέσει στο πλαίσιο της ανάκρισης. Κατέθεσε για πρώτη φορά στο δικαστήριο. Ταξίδευε στο Β’ βαγόνι στο 2ο κουπέ. Ήταν το πρώτο της ταξίδι με τρένο…
Είχε κάνει κράτηση με το πρωινό δρομολόγιο της 28ης Φεβρουαρίου 2023. Ένα πρόβλημα με την τραπεζική της κάρτα όμως την έστειλε στην… κόλαση της σύγκρουσης των τρένων, της φωτιάς, της αποπνικτικής ατμόσφαιρας, των 25 χειρουργείων, του σωματικού πόνου για πάνω από τρεισήμισι χρόνια, των προβλημάτων ύπνου, της χρήσης βαριάς φαρμακευτικής αγωγής ακόμη και για να μπορεί να καθίσει σε μία καρέκλα, σαν και αυτή που καθόταν για να καταθέσει ενώπιον της έδρας του Τριμελούς Εφετείου.
«Επρόκειτο – είπε - να καθίσω στο παράθυρο, έδωσα όμως τη θέση σε μία οικογένεια με ένα μικρό κοριτσάκι. Ευτυχώς κατέβηκαν στη Λάρισα.
Στη Λάρισα ανέβηκε μία άλλη κυρία και μου είπε ότι δεν θέλει παράθυρο. Αυτή η κυρία δεν επέζησε της σύγκρουσης.
Κάθισα κοντά στην εσωτερική πόρτα προς την φορά του τρένου.
Στις 10:50 έστειλα μήνυμα στη μητέρα μου ότι θα καθυστερήσω και άλλο να φτάσω. Δεν είχα ξαναταξιδέψει με τρένο. Δεν θυμάμαι στάση μετά τη Λάρισα.
Είχα πάει νωρίτερα στο κυλικείο να καθίσω αλλά δεν κάθισα γιατί μου μύριζε περίεργα. Είχε μυρωδιά υγραέριου και πήγα πίσω στη θέση μου. 11:20 έγινε το τρακάρισμα. Θυμάμαι να χτυπάω μπροστά στη βαλίτσα και μετά πίσω. Το πόδι πιάστηκε στη βαλίτσα. Ένιωσα πίεση στα δεξιά. Λιποθύμησα.
Κατάλαβα ότι έσπασα κάτι γιατί δεν μπορούσα να κουνηθώ. Άνοιξε το πόδι μου δεν μπορούσα να αναπνεύσω το κόκκαλο ήταν έξω.
Ήμουν κάτω από λίμνη αίματος. Δύο επιβάτες μου έδεσαν το πόδι με λουρί τσάντας.
Γύρω στις 2 πήγα στο νοσοκομείο.
Μπαίνω στο χειρουργείο και μετά καταστολή στη ΜΕΘ.
Τελικά ξυπνάω ουρλιάζοντας στον πόνο. Οι νοσηλεύτριες σκέφτηκαν να μου πούνε ψέματα. Θυμάμαι τις παραισθήσεις στην ΜΕΘ. Το τρένο έβλεπα να καίγεται.
Τη στιγμή της σύγκρουσης άκουσα ένα πολύ δυνατό ήχο. Ένιωθα βάρος πάνω μου και είχε σκοτάδι. Άκουσα φωνές από πίσω μου. Από το κουπέ 3 και 4.
Φώναζαν βοήθεια!
Είχε έντονο καπνό.
Θυμάμαι τη φωτιά στα δεξιά μου. Θυμάμαι έντονο καπνό. Θυμάμαι μία χημική οσμή αλλά δεν θυμάμαι αν ήταν μέσα ή μετά που έπεσα κάτω γλιστρώντας από κουπέ.
Όταν έπεσα κάτω δεν θυμάμαι άλλα σώματα, άκουγα όμως φωνές από μέσα από το βαγόνι. Έξω είχε σίγουρα πολύ φασαρία.
Μου έδωσε το κινητό του ο Δημήτρης Κατσαούνης και πήρα τηλέφωνο τη γιαγιά μου γιατί αυτό θυμόμουν. Δεν με μετακίνησαν από εκεί.
Ήμουν εκεί αρκετή ώρα. Ήμουν εντελώς ξαπλωμένη. Έσπασα αυχένα και σπονδυλική στήλη. Τη μεταφορά στο νοσοκομείο δεν τη θυμάμαι.
…Ποτέ δεν θα αποκατασταθεί η υγεία μου. Έχω και άλλα χειρουργεία μέχρι σήμερα λαμβάνω οπιοειδή για να μπορώ να κάθομαι. Είμαι σε συνεχή πόνο και δεν κοιμάμαι».
Η Ανυσία
Η Ανυσία Λιούρη ήταν στο κυλικείο τη στιγμή της σύγκρουσης. Είναι από τους λίγους επιβάτες του κυλικείου που επέζησε. Μία νέα γυναίκα που από τη μέρα του δυστυχήματος και μετά θα έχει εφ΄όρου ζωής αναπηρία της τάξης του 96%.
Την ώρα της σύγκρουσης καθόταν μόνη της στο κυλικείο του τρένου.
«Θυμάμαι – κατέθεσε – τον εργαζόμενο στο κυλικείο. Θυμάμαι δύο κορίτσια που καθόταν μαζί και έμοιαζαν σαν να ήταν αδερφές. Μετά έμαθα ότι ήταν η Φραντζέσκα με τη Μάρθη. Λίγο πίσω καθόταν η Κλαούντια με το αγόρι της και πιο πίσω άλλα τρία άτομα. Η μία κοπέλα είχε σγουρά μαλλιά, εικάζω ότι ήταν η Εριέττα. Πίσω της καθόταν ένας άνδρας, ο Ρομπέρτο, που επέζησε.
Κοιτούσα έξω από παράθυρο και είχα ακουστικά. Τα έβγαλα λίγο μετά και είδα τη λάμψη να με πλησιάζει. Έκλεισα τα μάτια μου και ένιωσα δυνατή ροή να με τραβάει προς τα κάτω. Αναποδογύρισε το βαγόνι. Στροβιλίστηκα. Έσπασα τα πάντα. Ένιωθα εγκαύματα θερμικά και χημικά. Εσωτερικό έγκαυμα στον τράχηλο.
Ήρθε ένα αγόρι και με τράβηξε. Ο Στάθης. Αν δεν ερχόταν θα είχα πεθάνει εκεί. Με εντόπισε Πάρης και ο Δημήτρης και με κράτησαν εκεί ώσπου να έρθει ασθενοφόρο. Όπως ήμουν πεσμένη έβλεπα τη φωτιά πάνω μου.
Επειδή εγώ ούρλιαζα δεν άκουγα άλλες φωνές. Ένιωθα να καίγομαι ζωντανή, τα πόδια μου να λιώνουν.
Θυμάμαι τον Πάρη που μου έδωσε πρώτες βοήθειες. Θυμάμαι να ακούω να μιλάνε γιατί ένιωσα ασφάλεια από αυτό. Λίγο πριν τη σύγκρουση υπήρχε κινητικότητα, εργαζόμενοι και κόσμος που μπαινοέβγαινε».
Η Ανυσία Λιούρη κατέθεσε στον εφέτη ανακριτή αυτοβούλως στις 25 Ιουνίου 2025.
Η δίκη συνεχίζεται σήμερα Τετάρτη. Έχουν κληθεί εννέα μάρτυρες, μεταξύ των οποίων και ένας άνδρας που βρισκόταν στο κυλικείο την ώρα της σύγκρουσης.
