Σύμφωνα με την ΠΟΜΙΔΑ επί της τροπολογίας του άρθρου 39 του πρόσφατου Ν. 4447/2016, συμπληρωματικά παρατηρεί ότι είναι αδύνατη πρακτικά και νομικά η εφαρμογή και λειτουργία της καθόσον :
1. Η επίμαχη διάταξη δεν προσδιορίζει ποιές είναι οι «ανεξάρτητες μονάδες θέρμανσης» οι οποίες μπορούν να εγκατασταθούν χωρίς άδειες και εγκρίσεις κλπ. στα διαμερίσματα πολυκατοικιών. Συνεπώς καθένας που έχει στο διαμέρισμά του τοποθετημένα 1-2 κλιματιστικά, ή ένα απλό τζάκι, ή μια ξυλόσομπα, μπορεί κάλλιστα να ισχυριστεί προσχηματικά ότι αυτό αποτελεί «ανεξάρτητη μονάδα θέρμανσης» και να διεκδικεί απαλλαγή από τη συμμετοχή του στις κοινόχρηστες δαπάνες θέρμανσης.
2. Η διάταξη αυτή δεν ορίζει πουθενά ότι όποιος διαθέτει μια «ανεξάρτητη μονάδα θέρμανσης» απαλλάσσεται από τις υποχρεώσεις του έναντι της συνιδιοκτησίας ως προς τις δαπάνες της κεντρικής θέρμανσης. Συνεπώς όταν η κεντρική θέρμανση λειτουργεί, υποχρεούται στην προβλεπόμενη συμμετοχή στις δαπάνες της.
3. Η διάταξη αυτή δεν προβλέπει καμιά διαδικασία απόφασης γενικής συνέλευσης ή έστω ενημέρωσης της διαχείρισης για την «ανεξαρτητοποίηση» κάποιας ιδιοκτησίας από την κεντρική θέρμανση. Συνεπώς καθίσταται απόλυτα προβληματική και αμφισβητήσιμη ανά πάσα στιγμή η κατανομή των κοινοχρήστων θέρμανσης όταν κάποιοι θα μπορούν να ισχυρίζονται και να διεκδικούν οποτεδήποτε ακόμη και «αναδρομική ανεξαρτητοποίηση» των ιδιοκτησιών τους.
4. Η διάταξη αυτή δεν καταργεί τους κανόνες και τους κανονισμούς των πολυκατοικιών, τους οποίους, όλοι όσοι ζούν σ΄αυτές, είναι τόσο νομικά, όσο και εκ των πραγμάτων, υποχρεωμένοι να σέβονται. Πολυκατοικία χωρίς κανόνες σημαίνει κυριολεκτικά «ζούγκλα».
5. Η ανεξάρτητη θέρμανση που επιχειρεί να κατοχυρώσει η διάταξη αυτή, δεν είναι ούτε οικονομικότερος, ούτε οικολογικότερος τρόπος θέρμανσης, ώστε να «πριμοδοτείται» από το κράτος εις βάρος της κοινωνικής συνοχής των πολυκατοικιών, και ειδικότερα εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων ενοίκων τους.
Η ΠΟΜΙΔΑ δίνει και πάλι στη δημοσιότητα τις (συνημμένες) προτάσεις της προς την ηγεσία του ΥΠΕΚΑ τον Οκτώβριο του 2014, κατά τη διάρκεια της σχετικής δημόσιας διαβούλευσης, με τις οποίες έδωσε θεσμικά, κοινωνικά και πρακτικά ορθές λύσεις στο σημαντικό αυτό πρόβλημα, οι οποίες αγνοήθηκαν εντελώς από τη σημερινή ηγεσία του υπουργείου, στην χωρίς οποιαδήποτε διαβούλευση ψήφιση της επίμαχης τροπολογίας.
