Οι παραλίες, αποτελούν θεμελιώδες στοιχείο των παράκτιων οικοσυστημάτων με την ενέργειά τους, να βοηθάει στην δυναμική μετάβαση μεταξύ της θαλάσσιας και ζώνης και της ξηράς. Η δομή τους, πέρα από την δυνατότητα που προσφέρει στους λουόμενους για μπάνιο, συμβάλλει στην διάχυση της κυματικής δραστηριότητας και προστατεύει την ενδοχώρα από ακραία καιρικά φαινόμενα που επηρεάζουν τη δομή και απειλούν τις ανθρώπινες περιουσίες και τη ζωή.
Οι αμμώδεις και βραχώδεις περιοχές, λειτουργούν ως σταθεροποιητές και καταφύγιο της υποθαλάσσιας ζωής, με πολλά είδη να μεταναστεύουν στις ακτές με σκοπό την αναπαραγωγή τους.
Παράλληλα, το υγρό στοιχείο και τα ρηχά, παραθαλάσσια νερά, λειτουργούν ως φυσικά συστήματα «φιλτραρίσματος» βελτιώνοντας την ποιότητα του νερού – υποστηρίζοντας παράλληλα τους βιολογικούς κύκλους, ακόμη και την τροφική αλυσίδα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συνολικά, οι παραλίες αποτελούν κομβικά οικολογικά συστήματα που διατηρούν τη σταθερότητα, τη λειτουργικότητα και την ανθεκτικότητα του παράκτιου περιβάλλοντος.
Παρ’ όλα αυτά, η ανθρώπινη δραστηριότητα και το συνεχώς μεταβαλλόμενο κλίμα, απειλεί σε μεγάλο ποσοστό της ακτές, με τη διάβρωση να κορυφώνεται σε ορισμένες περιοχές του κόσμου.
Η διάβρωση των λίθων, των παραθαλάσσιων περιοχών και τον οροσειρών, θεωρείται αναπόφευκτο με βάση τους ερευνητές, ωστόσο η επιτάχυνση αυτών, μπορεί να επιφέρει αρνητικά αποτελέσματα τόσο στο οικοσύστημα – όσο και στην ανθρώπινη ζωή.
Σύμφωνα λοιπόν με τους μελετητές και τα δημοσιεύματα της sciencedaily.com, αποκαλύπτεται ότι σε μεγάλο βαθμό, η αστική δραστηριότητα στην αμμουδιά βλάπτει κατά κύριο λόγο την βιοποικιλότητα σε κάθε συνδεδεμένη ζώνη, με την επίδραση να επηρεάζει τις ακτές σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ουσιαστικά, οι ακτές, «συνθλίβονται» με γοργούς – πλέον – ρυθμούς, καθώς το κλίμα, επηρεάζει τη στάθμη της θάλασσας, ενώ η επέκταση της ανθρώπινης δραστηριότητας στις παράκτιες περιοχές, φθείρει σταδιακά την πολυμορφία της βιοποικιλότητας και της ζωής που εξαρτάται από τα αμμώδη περιβάλλοντα.
Ως αποτέλεσμα, η φθορά αυτή, επηρεάζει ακόμη και την οικονομία του εκάστοτε τόπου που βασίζεται στον τουρισμό ή στην αλιεία, ενώ η διάβρωση οδηγεί τα νερά πιο κοντά στα κέντρα των πόλεων.
Πώς ξεκινά η διάβρωση των παραλιών
Την εν λόγω ανησυχία, εξέφρασε πρώτος ο Ουρουγουανός θαλάσσιος επιστήμονας Ομάρ Ντεφέο, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Δημοκρατίας της Ουρουγουάης, εξηγώντας πως σχεδόν οι μισές από τις ακτές, κινδυνεύουν με εξαφάνιση, γεγονός που σύμφωνα με τις μελέτες, είναι πιθανό να πραγματοποιηθεί μέχρι το τέλος του αιώνα. Ο Ομάρ Ντεφέο, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, σημείωσε χαρακτηριστικά: «Σχεδόν οι μισές παραλίες θα εξαφανιστούν μέχρι το τέλος του αιώνα. Εμείς στην Ουρουγουάη, τη Βραζιλία και την Αργεντινή μοιραζόμαστε αυτούς τους πόρους. Επομένως, πρέπει να συνεργαστούμε με Βραζιλιάνους επιστήμονες για τη διαχείριση και τη διατήρηση των παράκτιων οικοσυστημάτων».
Επί της ουσίας, ο θαλάσσιος επιστήμονας, εφιστά την προσοχή και εξηγεί πως οι ακτές αποτελούνται από τρία διαφορετικά «στρώματα», αλληλοεξαρτώμενα το ένα από το άλλο και άμεσα συνδεδεμένα με τον άνθρωπο και την δραστηριότητά του.
Οι αμμόλοφοι, δημιουργούνται με την μεταφορά των κόκκων από τον αέρα και λειτουργούν ως φυσικά φράγματα που προστατεύουν την ενδοχώρα από τα κύματα, την παλίρροια και τις καταιγίδες. Αμέσως μετά, η ακτή, η γνωστή σε όψη παραλία, λειτουργεί ως φραγμός και επιδέχεται τις περισσότερες μετατροπές από το υδάτινο στοιχείο, καθώς υποδέχονται την άμπωτη και την πλημμυρίδα. Τέλος, το νερό, ο βυθός της θάλασσας, είναι το κομμάτι από το οποίο μεταφέρονται στοιχεία, προς την ακτής με τη βοήθεια των κυμάτων.
Με άλλα λόγια, τα τρία μέρη, κατά τον Ομάρ Ντεφέο, είναι άμεσα συνδεδεμένα μεταξύ τους, διατηρώντας μία αμφίδρομη και σταθερή τροφοδοσία των ζωνών μέσα και έξω από το νερό. Ο αμμόλοφος, η παραλία και το βυθισμένο τμήμα είναι ένας ενιαίος μηχανισμός που λειτουργεί σαν ζωντανό σύστημα. Έτσι, αν ένα από τα τμήματα υποστεί φθορά, σταδιακά, αρχίζουν να πλήγονται και τα άλλα δύο.
Η αυξημένη ανθρώπινη δραστηριότητα, τείνει να διαταράσσει μία από τις τρεις ζώνες, την ακτή, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει ένα ολόκληρο οικοσύστημα με αφανισμό. Τα κτίσματα στην άμμο και τα χημικά που καταλήγουν στις ακτές, τείνουν να προκαλούν φθορά και μείωση του πλούτου της βιοποικιλότητας των ειδών, ενώ ιδιαίτερα σε περιοχές κοντά σε μεγάλα αστικά κέντρα, η ρύπανση και το ξηρό κλίμα που μεταβάλλεται επηρεάζει τόσο τις ακτές όσο και το υδάτινο στοιχείο.
Συνολικά, όπως προκύπτει από την έρευνα, οι παραλίες λειτουργούν ως ευαίσθητα, αλληλοεξαρτώμενα οικοσυστήματα που επηρεάζονται άμεσα από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Η προστασία όλων των ζωνών τους δεν είναι απλώς οικολογική ανάγκη, αλλά βασική προϋπόθεση για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και της φυσικής ισορροπίας των ακτών, ενώ γίνεται σαφές πως η διάβρωση έχει ήδη ξεκινήσει και αυξάνεται με σταθερούς ρυθμούς, γεγονός που δυνητικά, θα αρχίσει να επηρεάζει τα αστικά κέντρα και την ανθρώπινη ζωή.
