Ο Αλέξης Χαρίτσης με ανάρτηση του το μεσημέρι της Κυριακής 27/9 πήρε θέση για το δημοσίευμα της Wall Street Journal και την ατάκα που φέρεται να είπε στον Υπουργό Ενέργειας και Περιβάλλοντος Σταύρο Παπασταύρου. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει ο Αλέξης Χαρίτσης σε δείπνο στην Αθήνα τον περασμένο Μάρτιο, αναφερόμενη στην πτώση της κυβέρνησης της Ρουμανίας η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ είπε πως «Μπορούμε να το κάνουμε σε όποια χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ».
Αναλυτικά η ανάρτηση του Αλέξη Χαρίτση:
«Μπορούμε να το κάνουμε σε όποια χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ» (!)
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
{https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=1628182828674556&id=100044485627317&mibextid=wwXIfr&rdid=CCxIcP2F3yvHklCu#}
Αυτό φέρεται να είπε η πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα Κίμπερλι Γκίλφοιλ στον υπουργό Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου, σε δείπνο στην Αθήνα τον περασμένο Μάρτιο, αναφερόμενη στην πτώση της κυβέρνησης της Ρουμανίας.
Η φράση δεν προέρχεται από κάποιο ρεπορτάζ για τις παλιές καλές συνήθειες των Ηνωμένων Πολιτειών στη Λατινική Αμερική.
Αλλά από εκτενές άρθρο της Wall Street Journal για κάτι τωρινό: την εκστρατεία της κυβέρνησης Τραμπ για την «ενεργειακή απεξάρτηση» της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης από τη Ρωσία και την αντικατάσταση του ρωσικού φυσικού αερίου από αμερικανικό LNG.
Έχουν περάσει περισσότερες από 24 ώρες από το δημοσίευμα κι η ελληνική κυβέρνηση σιωπά.
Δυστυχώς ούτε από την αντιπολίτευση έχουμε ακούσει κάτι μέχρι τώρα.
Κι όμως, ακόμη και η πιθανότητα να ειπώθηκε αυτή η φράση από την πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών προς έναν υπουργό της ελληνικής κυβέρνησης θα έπρεπε να αρκεί για να υπάρξει επίσημη αντίδραση.
Δεν μιλάμε για διπλωματική αγένεια.
Μιλάμε για την πιθανότητα απειλής με παρέμβαση στην εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας.
Περιγράφει την εκτροπή σαν δυνατότητα εξωτερικής πολιτικής.
Κι αυτή η φράση, αν ειπώθηκε, έρχεται από την κυβέρνηση Τραμπ. Μια κυβέρνηση που παρεμβαίνει πλέον ανοιχτά στην πολιτική ζωή άλλων χωρών, προσφέροντας πολιτική στήριξη σε ακροδεξιές δυνάμεις και υποψηφίους στην Ευρώπη.
Το επιχείρημα με το οποίο οργανώθηκε τα τελευταία χρόνια η ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης (και βεβαίως της Ελλάδας) ήταν ότι η εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο δίνει σε ένα αυταρχικό και επεμβατικό κράτος –τη Ρωσία του Πούτιν– οικονομικούς πόρους και ένα ισχυρό μέσο άσκησης πολιτικής πίεσης. Η απεξάρτηση είναι, επομένως, αναγκαία.
Ωραία.
Τότε γιατί στόχος μας δεν είναι η ενεργειακή αυτονομία αλλά απλώς η αλλαγή προμηθευτή;
Γιατί η χώρα αναγκάζεται να εξαρτηθεί όλο και περισσότερο από πωλήσεις πανάκριβου αμερικανικού LNG;
Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει επενδύσει τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο στον Κάθετο Διάδρομο και στον δήθεν γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας ως πύλης αμερικανικού LNG προς τα Βαλκάνια.
Είναι η νέα «Μεγάλη Ιδέα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Τώρα βλέπουμε το αποτέλεσμα.
Μια χώρα δεν γίνεται γεωπολιτικά ισχυρότερη επειδή βαθαίνει την εξάρτησή της από μια μεγάλη δύναμη. Ιδίως όταν η μεγάλη αυτή δύναμη έχει απροκάλυπτα υποκαταστήσει τη διπλωματία με τις business.
Έτσι το «μπορούμε να το κάνουμε και εδώ» δεν ακούγεται σαν παραφωνία.
Και όταν μια κυβέρνηση βαφτίζει την εξάρτηση «αναβάθμιση» τότε ναι, μπορεί να εκθέτει τη δημοκρατία σε κίνδυνο.
